Altmış beş yaşındayken bir yabancıyla uyudum ve ertesi sabah gerçek beni şoke etti
O yıl, altmış beşimi doldurduğumda hayatım sakin görünüyordu. Kocam çoktan vefat etmişti, çocuklarımın kendi aileleri vardı ve nadiren ziyaretime gelirlerdi. Şehrin kenar mahallesindeki küçük bir evde yalnız yaşıyordum. Akşamları pencerenin önüne oturur, kuş seslerini dinler, boş sokaklara vuran altın rengi güneşi seyrederdim. Huzurlu bir hayatama içimde hiç kabullenmek istemediğim bir boşluk vardı: yalnızlık.
O gün doğum günümdü. Kimse hatırlamamıştıne bir telefon, ne bir kutlama. Gece otobüsüyle şehre tek başıma gitmeye karar verdim. Bir planım yoktu; sadece farklı bir şey yapmak, cesur bir hareket istiyordum, geç olmadan önce.
Küçük bir bara girdim. Sarı ışıklar sıcak, müzik yumuşaktı. Ücra bir köşeye oturdum ve bir kadeh kırmızı şarap söyledim. İçmeyeli çok olmuştu; keskin, tatlı tadı dilime yayıldı ve beni teselli etti. İnsanları izlerken, yanıma gelen bir adam fark ettim. Kırklı yaşlarında, saçlarında hafif gri, derin ve sakin bakışlıydı. Karşıma oturdu ve gülümsedi:
Bir içki daha ısmarlayabilir miyim?
Güldüm ve kibarca düzelttim:
Bana hanımefendi deme, alışık değilim.
Sanki ömür boyu tanışıyormuşuz gibi konuştuk. Fotoğrafçı olduğunu ve yeni bir seyahatten döndüğünü anlattı. Ben de gençlik yıllarımdan ve hayalini kurup yapamadığım gezilerden bahsettim. Şarap mıydı, o bakışlar mı bilmiyorum, ama tuhaf bir çekim hissettim.
O gece onunla bir otele gittim. Yıllar sonra ilk kez birinin kollarında, yakınlığın sıcaklığını hissettim. Loş odada fazla konuşmadık; hislere teslim olduk.
Ertesi sabah, güneş ışığı perdelerin arasından süzüldü. Uyandım, günaydın demek için döndüm ve donakaldım: yatak boştu, gitmişti. Masada özenle bırakılmış beyaz bir zarf duruyordu. Çarpan kalbimle, titreyen ellerle açtım. İçinde bir fotoğraf vardı: uyuyan ben, yüzüm sarı ışıkta huzur içinde. Altında birkaç satır yazı:
Bana yaşlılığın bile güzel ve cesur olabileceğini gösterdiğin için teşekkürler. Ama baştan gerçeği söylemediğim için özür dilerim. Senin yıllar önce zor bir dönemde yardım ettiğin eski dostunun oğluyum.
Donup kaldım. Anılar su yüzüne çıktı: yirmi yıldan fazla önce, bir kadına, oğlunu çok zor bir dönemde büyütmesine yardım etmiştim. İletişimimiz kesilmişti ve dün geceki adamın o çocuk olduğunu asla tahmin edemezdim. Şaşkınlık, utanç ve kafa karışıklığı içinde kaldım. Ona kızmak istedim ama inkar edemezdim: dün gece sadece bir anlık hevesten ibaret değildi. Tam bir içtenlikle yaşadığım bir andıgerçek nefesimi kesse bile.
Uzun süre ellerimdeki fotoğrafa baktım. Resimdeki yüzümde endişe çizgileri yoktu, sadece garip bir huzur vardı. Acıtsa bile bazı gerçeklerin bir armağan taşıdığını anladım.
O akşam eve döndüğümde, fotoğrafı gözlerden uzak bir köşeye astım. Kimse arkasındaki hikâyeyi bilmiyor. Ama her baktığımda, insanın her yaşta hayatın en büyük sürprizlerini yaşayabileceğini hatırlıyorum. Ve bazen bizi daha tam yaşatan, tam da bu beklenmedik şoklardır.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
