O gün uzun uzun düşünecek vaktim yoktu. Karar aniden geldi, ama öfkeden değil, yılların biriktirdiği acı, hayal kırıklığı ve yorgunluktan doğdu. Kayınvalidemi evimizden kovdum ve bugün bunu anlatırken hiç pişman değilim.
Adım Ayşe. Otuz altı yaşındayım. Eşim Muratla birlikte küçük ailemizi kurmuştuk: üç çocuk tek kızımız Elif ve ikizler Emre ve Eren. Hayatımız zorluklarla doluydu ama bir o kadar da sevgi ve dayanışmayla. Mutluyduk, ta ki o kader günü her şey değişene kadar.
Murat bir trafik kazası geçirdi ve anında vefat etti. O telefonu hâlâ unutamam: Hastaneden soğuk bir ses bana hemen gelmem gerektiğini söyledi. Vardığımda her şey çoktan bitmişti. O an dünya başıma yıkıldı. Üç çocukla yapayalnız kalmıştım, eşimin sağladığı o sağlam desteğin yerinde yeller esiyordu.
O günlerde kayınvalidem Fatmaya acıdım. Yaşlıydı ve yalnız kalmak onu mahvederdi. Fatmanın zor bir karakteri vardı: sert, sürekli eleştiren, bazen dayanılmaz. Ama kendime dedim ki: “O Muratın annesi. Onun hatırına, ne kadar zor olsa da ona bakmalıyım.” Bu yüzden bizimle kalmasını teklif ettim. Evli bir kızı, Aylin, vardı ve yakın bir şehirde yaşıyordu ama kimse onu yanına almayı teklif etmemişti.
Birlikte yaşamamız hiç de kolay değildi. Çalışıyordum ve tüm ev işleri benim omuzlarıma yüklenmişti: çocuk bakımı, temizlik, mali işler Zorlukla kazandığım parayı kitaplığın küçük çekmecesine koyardım. Çocuklarımın geleceği için yavaş yavaş birikim yapmayı hayal ediyordum.
Ama bir şeyler ters gidiyordu. Her seferinde para çıkarmak istediğimde, düşündüğümden daha az olduğunu fark ediyordum. Önce yanıldığımı sandım. Sonra belki unuttuğumu düşündüm. Ama aylar geçtikçe aynı şey tekrarlandı. Ne kadar eklesem, o kadar eksikti. Aklımı yitirmek üzereydim. Altı aydır kimin aldığını anlayamıyordum.
Ta ki her şeyin ortaya çıktığı güne kadar. İşe gitmem gerekiyordu ama kendimi kötü hissedip evde kalmaya karar verdim. Biraz dinlenip sonra gitmeyi düşünüyordum. Birden Fatmanın sesini duydum. Telefonla konuşuyordu. Önce dinlemek istemedim ama yüksek sesi beni durdurdu.
Bilinmeyen bir adamla konuşuyordu:
“Evet, çoktan gönderdim. Paranın hızlıca ulaşması lazım. Onu Ayline ver. Yeni mobilya almak istediğini söyledi”
O an kalbim durdu sanki. Her şey aniden aydınlandı. Alın terimle biriktirdiğim parayı gizlice kızı Ayline gönderiyordu. Çocuklarımın geleceği için ayırdığım para, başkalarının hayatını güzelleştirmek için yok oluyordu.
Oturdum ve ağladım. Ama bu gözyaşları artık acının değil, gücün gözyaşlarıydı. Anladım ki, yeter artık. Yıllardır sabırlı, anlayışlı olmaya çalışıp kendime “O da bir anne, o da acı çekiyor” diyordum. Ama o gün anladım ki, çocuklarımın geleceğini çalmasına izin veremezdim.
Odasından çıktığında karşısına dikildim:
“Fatma Hanım, her şeyi duydum. Paramın nereye gittiğini biliyorum.”
Şaşkınlıkla baktı ve savunmaya geçti:
“Ayşe, anlamıyorsun Aylinin çok ihtiyacı var. Sadece ona yardım etmek istedim.”
Ona sertçe baktım:
“Peki ya benim çocuklarım? Onları hiç düşündün mü? Şimdi cennette olan Murat, kızının yeni mobilya alması uğruna kendi çocuklarının geleceğinin çalınmasını ister miydi?”
Fatma sustu. Gözlerinde öfke ve utanç vardı. Ama artık benim için hiçbir önemi yoktu. Son sözlerimi söyledim:
“Bu artık senin evin değil. Eşyalarını topla ve git.”
O gün onu evimizden kovdum. Belki bazıları beni anlar, belki anlamaz. Ama doğru yaptığıma eminim. Bu adaletsizlikle daha fazla yaşayamazdım. Çocuklarımı, geleceklerini, huzurlarını korumak zorundaydım.
O günden beri ailenin tek dayanağı benim. Evet, zor. Ama biliyorum ki, Fatma bir gün torunlarını özler ve görmek isterse, engel olmayacağım. Sonuçta çocuklar bizim kavgalarımızdan sorumlu değil. Büyükannelerini seviyorlar ve ben onlara bu sevgiyi çalmayacağım.
Ama kararım kesin. Bir daha asla, alın terimle kazandıklarımın başkaları tarafından alınmasına izin vermeyeceğim.
Bugün bu hikâyeyi anlatırken, başkalarının fikrini de duymak istiyorum. Kayınvalidemi evden kovarak doğru mu yaptım? Yıllar önce yaptığım gibi yine merhamet göstermeli miydim? Ama içimde bir yer biliyor ki, bu sefer doğru yolu seçtim.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
