Kocaman bir servetleri var ama yardım etmiyorlar: Evin peşinatı için desteklerini istemiyoruz çünkü böyle dedeler çocuğa gerekmez.
Kocam Ahmet’in ailesi oldukça varlıklı insanlar. İstanbul’un göbeğinde büyük bir evde yaşıyorlar, birkaç arabaları var ve sık sık yurt dışına tatile gidiyorlar. Ben ise Kayseri’nin küçük bir kasabasında mütevazı bir ailede büyüdüm. Ahmet’le tanışıp evlenmeye karar verdiğimizde, ailelerimizin farklı durumu bizi hiç etkilemedi. Genç ve aşıktık, hayatı kendi gücümüzle kurmaya kararlıydık. Tabii ki yakınlarımızdan yardım teklifi gelse reddetmezdik, ama kimse bir şey demedi.
Ahmet’le uzun zamandır kendi evimizin hayalini kuruyorduk. Kiralık tek odalı dairelerde yaşamaktan yorulmuştuk. Duvarlardan dökülen boyalar, damlayan musluklar ve sürekli “Ne zaman taşınacaksınız?” diye soran ev sahipleri… Ahmet’in ailesi zor durumumuzu biliyordu ama görmezden geliyorlardı. Belli ki paraları vardı, isteseler yardım edebilirlerdi. Ama istekleri yoktu.
Benim ailem Kayseri’de yaşıyor. Maddi durumları pek iyi değil, onlardan destek beklemek aklımdan bile geçmez. Ahmet’in ailesi ise aynı şehirde, ama evlendikten sonra onlarla yaşamamaya karar verdik bağımsız olmak istedik. Kiralık bir evde oturup didindik, tatil yapmayıp çalıştık, kendi evimiz için biriktirdik. Ahmet’in ailesi bunları biliyordu ama uzak durmayı tercih ettiler.
Bir gün onları ziyarete gittik. Kayınvalidem, her zamanki gibi, “Ne zaman torun sahibi olacağız?” diye sordu. Ben de laf arasında,
“Kendi evimizi aldıktan sonra düşünürüz. Şu an peşinat için bile paramız yok,” dedim.
Kayınvalidem sadece acıyarak başını salladı, tek kelime etmedi. Bakışları boştu, sanki söylediklerim havada uçup gitmişti.
Aylar sonra hamile olduğumu öğrendim. Bu haber hayatımızı alt üst etti. Ahmet’in ailesine torun beklediğimizi söyledik. Sevinc
