**Günlük**
Bugün annemle kız kardeşimle birlikte oturduk, her zamanki gibi annemin söylenmelerini dinledik.
“Kızım, kardeşine destek ol,” dedi annem boşanmanın ardından. “Sen kardeşine yardım etmek istemiyor musun? Boşandıktan sonra zor durumda!”
İki kız kardeş, annemin masasında oturmuş, onun serzenişlerine katlanıyordu.
“Hakan gerçekten şımarık bir çocuk!” diye atıldı annem, hiç çekinmeden. “Geçici işlerde çalışıyor ama eve getirdiği para devede kulak.”
“Anne, üç bin lira sana az mı geliyor?” diye çıkıştı küçük kızı, Aylin.
“Benim için önemli olan paranın miktarı değil, senin ihtiyaçlarını karşılayabiliyor mu?” diye cevap verdi annem, dudaklarını büzerek.
“Karşılıyor,” diye mırıldandı Aylin, suratını ekşiterek.
“Öyle mi? Daha geçen gün benden iki yüz lira istedin!” diye hatırlattı annem. “Seni geçindiremiyorsa, boşan! Daha iyisini bul! Hem bir de kekeme, üstelik kızıl saçlı. Ne iş?”
“Anne, bence biraz ileri gidiyorsun,” dedi sessizliğini bozan büyük kızı, Sibel.
“Doğruyu söylüyorum! Aylin daha iyisini hak ediyor. Vakit kaybetmeden boşanmalı,” diye ekledi annem, gözlerini devirerek.
“Anne, Hakan’ın eli işe yatkın. Önemli olan dış görünüş değil,” dedi Sibel, annemin Aylin’e baskı yaptığını görünce. “Eğer her şeyi parayla ölçeceksen, bir dairesi var, arabası var ve Aylin’i seviyor. Belli ki!”
Annem, büyük kızına küçümseyerek baktı.
“Sen kırkına merdiven dayamış, hâlâ yalnız yaşıyorsun. Böyle öğütler verme bana!” diye çıkıştı annem, Sibel’i iterek. “Kırkından sonra ne bulursan onu alacaksın.”
Aylin sessizce dinliyordu, annesiyle ablasını sırayla izliyordu.
“Ona hayran mısın? Eski bir sitenin küçücük dairesi, sıradan bir araba… Kimseye hava atacak bir şeyi yok!” dedi annem alaycı bir tavırla.
“Aylin, sen ne düşünüyorsun?” diye sordu Sibel, sessiz kız kardeşine. “Bir fikrin var mı?”
“Bilmiyorum, belki annem haklıdır,” diye mırıldandı Aylin, başta kocasını savunmuştu ama annesinin fikirlerine boyun eğiyordu. “Geçenlerde bana iş aramamı söyledi…”
“Gördün mü?” diye bağırdı annem, kollarını göğsünde kavuşturdu. “Daha şimdiden bu hale geldik. İlerisini düşünmek bile korkutucu!”
“Peki Aylin neden çalışmasın? Çok az insan çalışmadan geçinebiliyor. Aslında Hakan’ın onu daha önce çalışmaya teşvik etmemesine şaşırdım,” dedi Sibel.
“Niye bu kadar savunuyorsun onu?” diye sordu annem sertçe.
“Çünkü korkuyorum, bu baskıyla kardeşimin hayatını mahvedeceksin,” diye cevapladı Sibel sakince.
“Bu seni ilgilendirmez!” diye bağırdı annem. “Aylin daha iyisini hak ediyor. Eğer Hakan gerçekten onu sevseydi, mutlu etmek için elinden geleni yapardı. Hem parası yok, hem de görünüşü fiyakalı değil.”
Aylin, annesinin sözlerine hayran hayran bakıyordu.
Annemin eleştirileri işe yaradı. Kısa sürede Aylin de Hakan’ı yermeye başladı.
“MaBir süre sonra Aylin, Hakan’ın kendisini gerçekten sevdiğini anladı ama iş işten geçmişti, annesinin sözlerinin ağırlığı altında kaybettiği mutluluğu asla geri getiremedi.
