On iki yıl sadakat. On iki yıl sarsılmaz bağlılık.
Adım Mehmet ve polisim. Tüm bu yıllar boyunca asla yalnız değildim. Yanımda bir yol arkadaşım vardı, Asena, insanların çoğundan daha keskin içgüdülere sahip bir Alman kurdu.
Asena sadece bir köpek birimi değildi. Ekibimizin kalbiydi. Biri kaybolduğunda ilk o koşardı. Tehlike pusuda beklediğinde asla tereddüt etmezdi. Fırtınalar, duman ve ürpertici bir sessizlik arasında, Asena yolu gösterirdi.
Diğer memurlar ona “Çavuş Asena” derdi. Bu bir lakap değil, her görevle kazanılan bir rütbeydi.
İçgüdü, Yürek ve Kardeşlik
Asena, yüzlerce ayak sesi arasında benim botlarımın sesini tanırdı. Görevden eve döndüğümde, her zaman kapıda beni beklerdi, kuyruğu hafifçe sallanır, gözleri tanıdık bir ışıltıyla parıldardı.
Radyonun yanında uyurdu, bir sonraki çağrıya her an hazır. Bu sadece işin bir parçası değil, ekibin bir parçasıydı. Bir araç değil, bir savaşçı.
Onu, kayıp bir çocuğu bulmak için enkazın arasında tırmanırken gördüm. Tehlikeli bir şüpheliyi bir anda etkisiz hale getirişini izledim. Korkuyu tanımazdı. Sadece görevi bilirdi.
Tempo Düştüğü Gün
Zaman kimseyi affetmez. Bir gün, Asena eskisi kadar hızlı koşamadı. Adımları yavaşladı. Bakışları bulanıklaştı.
Şikayet etmedi. Direnmedi.
O biliyordu.
Onu sıcak bir battaniyeye sardık. Hiç kıpırdamadı. Hazırdı.
O gün, üç karakoldan görevliler veda etmeye geldi. Hiçbir söz söylenmedi. Söze gerek yoktu.
Eğildim ve kulağına fısıldadım:
“Aferin kızım.”
Süregelen Bir Miras
Bugün, onun tasması masamın üzerinde sessizce sallanıyor.
Ve koridorda botlarımın sesi yankılandığında,
hâlâ arkamdan o tanıdık pati seslerini bekliyorum.
Asena sadece bir polis köpeği değildi.
Bir savaşçıydı. Bir yoldaş. Bir dost.
O Çavuş Asena’ydı ve hep bizimle kalacak.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
