Çavuş, yağmurun altında sokak ortasında pembe sırt çantalı bir kız çocuğu fark etti, ancak polisi görünce çocuk çantayı bırakıp bir yerlere kaçtı.
Polis çavuşu, uzun yıllardır yaptığı gibi şehir merkezinde devriye geziyordu. Yağmurun dinmek bilmemesi nedeniyle akşam saatlerinde sokaklar her zamankinden daha tenhaydı. Devriye aracının farları, şemsiyelerin altında eve koşan seyrek yayaların silüetlerini karanlıktan çıkarıyordu.
Polis yavaşça ilerliyor, çevresini dikkatle tarıyordu. Tecrübesi ona şunu öğretmişti: yağmurlu akşamlar genelde sürprizlerle gelirdi.
Kavşakta tuhaf bir şey gördü – küçük bir kız, ıslak caddede terk edilmiş bir oyuncak gibi hareketsiz duruyordu. İnce omuzlarını gri bir pelerin örtüyor, sırtında pembe bir sırt çantası sallanıyordu.
Çavuş hemen tetikte hissetti, hızını keserek aracı yol kenarına çekti.
“Küçük kız!” diye seslendi, kapıyı açıp yağmura adım atarak.
Sesi ıssız sokakta yankılandı. Kız irkildi, polise baktı – ve aniden kaçmaya başladı.
“Dur!” diye bağırdı çavuş, peşinden koşarak.
Kaçarken sırt çantasını çıkarıp ıslak asfalta fırlattığını, sonra karanlık bir sokağa sapıp gözden kaybolduğunu gördü.
Çavuş koşarak yaklaştı, çantayı yerden aldı. Kumaş sırılsıklam olmuştu ama içindekiler ağır geldi. Bir şeyler vardı…
Kilidi açtı ve gördükleri karşısında donakaldı.
Çantada birkaç düzgünce paketlenmiş, şeffaf poşetler içinde amfetamin dozları duruyordu. Bunların dağıtım için hazırlanmış uyuşturucu olduğunu anında anladı.
Ama hepsi bu değildi. Yan ağızda, ayrı bir poşette, çeşitli çocukların fotoğraflı sahte pasaportları, üzerinde de SIM kartlar ve bir flash bellek vardı.
Çavuşun sırtına bir ürperti yayıldı. Uyuşturucu ticaretiyle çocuk sahte kimliklerinin bağlantısı mı? Bu, sıradan sokak satıcılığından çok daha ciddi bir şeydi.
Etrafa hızla baktı ama kızı göremedi.
Çantayı sıkıca tutarken anladı ki karşısındaki şey, yağmura yakalanmış bir çocuktan çok daha karanlık ve tehlikeliydi.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
