Kayınvalidem benimle yaşamaya karar verdi ve kendi evini kızına bıraktı.
Kocam, Mehmet, kalabalık bir ailede büyüdü. Kayınvalidem, kızı doğana kadar çocuk yapmaya devam etmiş. Garip bir taktik, ama benim yargılamam değil.
Evlendiğimde şanslı olduğumu düşünmüştüm. Mehmet sorumlu, cesur ve güçlü görünüyordu. Ailesinin ne demek olduğunu biliyordu, ama annesiyle ve kız kardeşiyle olan bağını koparamıyordu. Kayınvalide oğullarıyla pek ilgilenmese de, kızının mutluluğu her zaman ön plandadı.
Elifle tanıştığımda 10 yaşındaydı. Başta sorun çıkarmıyordu, ama beş yıl sonra işler değişti. Ders çalışmıyor, tuhaf insanlarla takılıyordu ve kocam onun eğitimiyle uğraşmak zorunda kalıyordu. Kayınvalidem gece yarısı bile arayıp ondan yardım isteyebiliyordu.
Elifin büyüyüp evleneceğini ve her şeyin düzeleceğini ummuştum. Ama öyle olmadı! Bir erkek arkadaş bulduğunda, kayınvalidem oğullarından düğün masraflarına katkı yapmalarını istedi çünkü kendisinin parası yoktu. Elifin nişanlısı mütevazı bir aileden geliyordu, bu yüzden yeni evliler kayınvalidemle yaşamak zorunda kaldılar.
Fakat kayınvalidem, bir arada yaşamanın zor olduğunu fark etti. Sonra mükemmel fikri buldu: Bizim eve taşınıp kendi evini kızına bırakmak. Benim emeklerimle aldığım bu evin kirasına tek kuruş katkısı olmayan kocamın bile bu çözümden memnun olması şaşırtıcıydı. Annesinin ev işlerinde bize yardım edeceğini söylüyordu.
Üç odalı bir dairemiz var, ama rahatımı feda edip yaşam alanımı paylaşmak istemiyorum. Kayınvalidem, kocamın en büyük evlat olarak ailesine bakma sorumluluğu olduğuna inanıyor.
Kocamı seviyorum ve boşanmayı düşünmüyorum. Ama bunu ona nasıl anlatacağım? Ona annesiyle yaşamanın bir işkence olduğunu nasıl söyleyeceğim? Bir öneriniz var mı?
