Bugün yine yemek hazırlarken kızımın arkadaşları her şeyi bitirdi!
Kızım, Aylin, tam bir eğlence ruhu. Cömertliği ve neşesiyle arkadaşlarını mıknatıs gibi çekiyor. İstanbul’daki evimizde etrafında hep bir sürü arkadaş oluyor, sadece sınıf arkadaşları değil, her yaştan çocuk. Onun bu kadar sosyal olmasına seviniyorum ama son zamanlarda durum kontrolden çıktı ve artık çaresiz hissediyorum.
Her şey, Aylin’in arkadaşlarını eve davet etmeye başlamasıyla başladı. Kış sert geçiyordu, sıcak bir yerde oynamalarında bir sakınca görmedim. Başlarda onlara çay ve kurabiye ikram eder, müzik açar, oyunlar kurardı. Misafirperverliği beni bile duygulandırıyordu. Ama şimdi daha önce hiç görmediğim yabancı çocukları getiriyor. Davranışları ise şaşkınlık verici.
Geçen gün işten döndüğümde mutfakta iki genç gördüm. İki günlük hazırladığım lahana sarmasını doğrudan tencereden yiyorlardı. Tek bir kaşık bile kalmamıştı! Kirli tabakları lavaboya yığmış ve “hoşça kalın” bile demeden gitmişlerdi. Öfkeden deli olmuştum. Akşam yemeği için hiçbir şey kalmamıştı ve tekrar yemek yapmak için çok yorgundum.
Ayline yabancıları davet edip yemeğimizi ikram etmemesi gerektiğini anlatmaya çalıştım. Kurabiye, şeker, tamam da, ama buzdolabındakiler ailemiz için. Aylin öfkeden kıpkırmızı oldu, bana cimri dedi ve odasının kapısını o kadar hızlı çarptı ki camlar sarsıldı. Kendini kilitleyip benimle konuşmayı reddetti. Suçlu hissediyordum ama ne yapabilirdim ki?
Patates ve pirzola hazırladım, herkesi sofraya çağırdım. Aylin yemek yemeyi reddetti, sanki düşmanıymışım gibi. Ertesi gün işe gitmeden önce uyardım: “İki günlük yemek var, geç geleceğim, yemek için bana güvenme.” Ama gece on birden sonra eve döndüğümde kocam, Emreyi mutfakta patates kızartırken buldum. Aylinin arkadaşları yine her şeyi silip süpürmüşlerdi. O yine odasına kapanmış, açıklama yapmayı reddediyordu.
Çaresizim. Nasıl anlatacağım? Dinlemiyor, saçma sapan suçlamalarda bulunuyor: “Bencilsin, arkadaşlarımdan nefret ediyorsun!” Bu ergenlik mi? Emreyle biz mi hata yaptık? Nasıl davranacağımı bilemiyorum. Kalbim parçalanıyor: Kızımın mutluluğunu istiyorum ama bu düzensizliği kabul edemem.
Cimri değilim ama bütçemiz zaten çok sıkı. Emreyle ailemizi doyurmak için yorgunluktan bitene kadar çalışıyoruz. Lezzetli yemekler hazırlamak için didiniyorum, ama yabancılar yiyor. Annem diyor ki: “Sert davranmalısın!” Ama şiddete karşıyım. Bunu sakinlikle çözmek istiyorum, ama nasıl? Aylin benden kaçıyor ve kendi kızımı kaybediyormuşum gibi hissediyorum.
Siz olsanız ne yapardınız? Ona davranışlarının bizi nasıl etkilediğini anlatmanın bir yolu var mı? Evimizin bir yemekhane olmaması için sınırları nasıl koyabilirim? Bunu yaşayan oldu mu? Tavsiyelerinizi paylaşın artık dayanacak gücüm kalmadı.
Bugün öğrendiğim ders: Sevgi, sınırsız hoşgörü değil, bazen “hayır” diyebilmektir.
