Bir anne çığlık atıyordu: “Bana ihanet ettin!” derken, baba sessizce yok oldu.
Meryem, derin bir uykudayken telefonun sesi geceyi yırttı. Ahizeyi kaptı, kalbi göğsünde çarparak.
“Meryem!” Annesinin sesi umutsuzlukla titriyordu. “Hemen gel!”
“Anne, ne oldu?” Aniden uyanmıştı, endişesini bastırmaya çalışarak. “Yine babamla mı tartıştınız? Bütün hayatınız böyle geçti, halledin kendi aranızda!”
“Tartışacak kimse kalmadı!” diye bağırdı annesi, sesi kırılarak. “Baban artık yok!”
“Anne Babam öldü mü?” Meryem donakaldı, kanı damarlarında donmuş gibiydi.
“Gel, kendi gözlerinle gör!” dedi annesi. “Bunu telefonda konuşacak şey değil!”
“Ne göreceğim?” Neredeyse çığlık atacaktı kafa karışıklığından.
“Gel!” Annesi telefonu kapattı.
Titreyerek hazırlanmaya başladı. İstanbulun kenar mahallesindeki aile evine doğru koşarken, onu neyin beklediğini hayal bile edemiyordu.
“Meryem! Gel!” Annesinin sesi bir ölüm çanı gibi yankılandı.
“Yine ne oldu?” diye mırıldandı, uykulu gözlerini ovuşturarak.
“Yine ne oldu mu? Ben uçurumun kenarındayım, o da soru soruyor!” Annesi neredeyse ağlıyordu.
“Anne, saat sabahın yedisi, cumartesi,” diye mantıklı konuşmaya çalıştı, içindeki endişe büyüse de. “Planlarım var, çocuklar, kocam Anlat bana, yoksa gelmem.”
“Gelmeyecek misin?” Annesi öfkeden boğuluyordu. “Benim için hiçbir şey ifade etmiyorsun! Acımı umursamıyorsun!”
“Anne, siz ve babam hayatınız boyunca kavga ettiniz,” diye kesti Meryem. “Aranızda arabuluculuk yapmaktan yoruldum.”
“Baban artık yok!” diye haykırdı annesi, telefon kapanmadan önce.
“Ne oldu?” diye homurdandı kocası Mehmet, yatağın içinde dönerek.
“Galiba ciddi bir şey,” diye mırıldandı, hâlâ şokun etkisindeydi. “Gitmem lazım.”
“Dayanılmazlar!” diye patladı Mehmet. “Annenin kendi ailen olduğunu anlaması gerekmiyor mu?”
“Mehmet, başlama yine. İnsan ailesini seçemez,” diye iç çekti. “Gitmeliyim. Üzgünüm, çocuklara sen bakacaksın.”
“Sanki ilk defa,” diye mırıldandı. “Annen
