Büyükannemin cenazesinde annemin tabuta bir şey sakladığını gördümiçinde bulduklarım beni şoke etti.
Acının dalgalar halinde geldiğini söylerler ama benim için sanki karanlıkta bir adım atıp yere basamayacakmışım gibiydi. Büyükannem Ayşe sadece bir aile ferdi değildi; benim sığınağım, demir atım, en yakın dostumdu. Onun kolları hep evim olmuştu.
O öğle vakti tabutun yanında dururken, sanki ciğerlerimden hava çekilmişti. Mekân sessiz, loş ışık büyükannemin sakin yüzünü aydınlatıyordu. Gümüş saçları her zaman sevdiği gibi taranmış, boynuna en sevdiği inci kolyesi takılmıştı.
Cilalı ahşaba dokunurken, daha bir ay önce mutfağında birlikte gülüp tarçınlı kurabiye yaptığımız anı hatırladım.
**Havada Kalan Anılar**
“Zümrüt, canım, artık seni yukarıdan o koruyor,” diye fısıldadı titrek bir sesle komşumuz Hanım Teyze, elini omzuma koyarak. “Büyükannen seninle hep gurur duyardı. Herkese anlatırdı.”
Gözlerim dolu dolu gülümsedim. “Elmalı kurabiyelerini hatırlıyor musunuz? Her pazar sokak onun kokusuyla dolardı.”
“Ah, o kurabiyeler,” diye gülümsedi. “Senin yardım ettiğini söylerdi, tarçını tam ölçüsünde kattığın için övünürdü.”
Gözlerim doldu. “Geçen hafta bir denedim. Aynı olmadı. Ona nerede hata yaptığımı sormak için telefonu elime aldım Sonra yanımda olmadığını hatırladım.”
Hanım Teyze sarıldı. “Seni ne kadar sevdiğini biliyordu. Önemli olan bu.”
**Garip Bir Sahne**
Salon, onun hayatına dair anılarla dolarkenkah kahkaha, kah gözyaşlarıdikkatimi çeken bir şey oldu. Annem, Gülşah, tek bir damla gözyaşı dökmemişti. Telefonuyla ilgileniyor, sanki hiç etkilenmemiş gibiydi.
Sonra, bir anda tabuta yaklaştığını gördüm. Etrafa bakındı, küçük bir şeyi sessizce içine itti ve sakin adımlarla geri çekildi.
“Gördün mü bunu?” diye fısıldadım şaşkınlıkla.
“Ne gördüm, canım?” diye sordu Hanım Teyze.
“Belki bir şey yok hayal gördüm,” dedim, ama içimde bir şeylerin yanlış olduğunu biliyordum.
**Gizli Paket**
Tören bittiğinde ve herkes gittiğinde, içimdeki huzursuzluk büyüdü. Tabuta yeniden yaklaştım ve büyükannemin mavi elbisesinin altında, kumaşa sarılı küçük bir yumru gördüm.
Titreyen ellerimle onu aldım ve çantama sakladım. “Affet beni, büyükanne,” diye mırıldandım, “ama sen bana daima gerçeğin peşinden gitmeyi öğrettin.”
**Gerçek Ortaya Çıkıyor**
Eve dönüp büyükannemin okuma koltuğuna oturdum. Paket, el işlemeli “A” harfi olan mavi bir mendile sarılıydı. İçinde onlarca mektup vardıhepsi anneme yazılmış.
Üç yıl önce yazılan ilk mektup şöyleydi:
“Gülşah, paradan eksiltme yaptığını fark ettim. Yanılıyorum dedim kendime, ama gerçeği biliyorum. Lütfen, her şeyi kaybetmeden dur. Sana yardım etmek istiyorum, ama sen reddediyorsun”
Mektuplar endişe, hayal kırıklığı ve en sonunda kabullenmeyle doluydu. Sonuncusu kanımı dondurdu:
“Her şeyim Zümrüt’ün olacak. O bana koşulsuz sevgisini gösterdi. Seni hep seveceğim, ama artık sana güvenemiyorum.”
**Annemin Mektubu**
Paketin dibinde annemin yazdığı bir mektup daha vardı:
“Anne, tamam. İtiraf ediyorum. Parayı aldım. Sen beni hiç anlamadın. Ama Zümrüt anlıyor. O bana istediğimi verecek, çünkü beni seviyor. Sonunda yine istediğimi alacağım.”
Bulmacanın parçaları birleşti: pahalı hediyeler, sürekli borç istemeler, miras hakkındaki sorular. Her şey anlam kazanmıştı.
**Yüzleşme**
Ertesi gün, gözlerim şiş, uykusuz bir halde onu bir kahveye davet ettim. “Anne, büyükannen sana bir şey bıraktı. Doğru zamanı beklememi söyledi.”
Sesi sevinçle parladı: “Tabii, canım! Ne düşüncelisin.”
Oturduğumuzda ona bir paket uzattım. Açtığında içinde sadece boş kağıtlar ve iki mektup buldubiri büyükannemden: “Yaptığını biliyorum,” diyordu. Diğeri bendendi.
Benim mektubumda şunlar yazılıydı:
“Anne, diğer mektuplar bende. Eğer bir gün beni manipüle etmeye ya da büyükannemin bıraktıklarına göz dikmeye kalkarsan, gerçek ortaya çıkacak. Hepsi.”
Yüzündeki renk soldu. “Zümrüt, canım, ben”
Sözünü bitirmeden ayağa kalktım. Sert bir sesle, “Seni seviyorum, anne, ama bu senin beni kullanmana izin vereceğim anlamına gelmez. Güvenimi kaybettin,” dedim.
Ve onu, kendi seçimlerinin sessizliğinde bırakarak oradan ayrıldım.
**Bu Hikâyeden Ne Öğreniyoruz?**
Güven, bir kez kırıldığında geri getirmesi zor bir hazinedir. Aile sevgisi, manipülasyon ya da ihanet için bahane olamaz. Bu hikâye bize şunu hatırlatıyor: Bazen, acı da olsa, en sevdiklerimize bile sınır koymalıyız. Çünkü gerçek sadakat, içi boş sözlerle değil, samimi eylemlerle gösterilir.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
