Kocam öyle kendini beğenmiş bir hale geldi ki, bana şartlarını dayatabileceğini sanıyor. Kocam, Murat, son zamanlarda kendini evrenin merkezi zannedecek kadar ileri gitti. Üstelik beni korkutan şartlarla gelip, “Eğer ilk evliliğimden olan kızım Elifi görmeyi bırakmazsan, boşanırım” diye tehdit etti. Ciddi olamaz! O benim kızım, canım, hayatım. Ve o, tehditlerle onu kalbimden silebileceğini mi düşünüyor? Beraber yıllar geçirdiğim adamın bu kadar alçalabileceğine hâlâ inanamıyorum.
Her şey birkaç ay önce başladı. Muratın her zaman sert bir karakteri vardı, ama ben bunu kusur değil, güç olarak görürdüm. Kendinden emindi, kararlıydı, her şeyin onun istediği gibi olmasına alışkındı. Evlendiğimizde, beni destekleyecek ve ailemi kabul edecek sağlam bir eş bulduğumu sanmıştım. Elif o zamanlar küçüktü, henüz beş yaşındaydı. Onu hemen benimsemiş, “Murat Baba” diye çağırıyordu. Onları bu kadar yakın görmek beni mutlu ediyordu. Ama zamanla bir şeyler değişti.
Ondaki uzaklaşma yavaş yavaş belli oldu. Önce küçük şeylerdi: Okulda gününün nasıl geçtiğini sormuyor, eskisi gibi onunla oynamıyordu. Bunları yorgunluğuna verdimişi yoğundu, genelde geç saatlerde eve gelirdi. Sonra, Eliften bahsettiğim her an sinirlenmeye başladı. “Ona fazla zaman ayırıyorsun” dedi bir akşam sofrada. Şaşkınlıktan donup kaldım. Elif benim kızım, nasıl onunla ilgilenmem? Annem, Fatma, ile yakın bir şehirde yaşıyor ve onu sadece hafta sonları görebiliyorum. O anlar benim nefes aldığım, ona annelik yapabildiğim zamanlar.
Sonra ültimatomlar geldi. Bir ay önce mutfakta karşımda oturdu, kollarını bağladı ve ifadesiz bir şekilde, “Artık her hafta sonu Elifi görmeni istemiyorum. Bu bizim ailemizi bozuyor” dedi. Yanlış duymuş olmalıyım. Hangi aile? Bizim çocuğumuz yok, Elif ise hayatımın bir parçası. Ona kızımı bırakamayacağımı, boşanmanın acısını çektiğini, bana ihtiyacı olduğunu anlatmaya çalıştım. Ama omuz silkti: “O büyüdü, kendi başının çaresine bakar. Eğer devam edersen, avukatı devreye sokarım.”
Donup kaldım. Boşanmak mı? Çünkü kızım için anne olmak istiyorum? O kadar saçmaydı ki ne diyeceğimi bilemedim. O an anladım ki, beni destek sandığım adam, aslında bana eş değil, kendi kurallarına boyun eğmem gereken biri olarak bakıyormuş. Elifle olan bağımı sınırlamakla kalmıyorhayatımı kontrol etmek istiyordu.
Diğer anılar da geri geldi. Annem Fatmayı “Elifi fazla şımartmakla” suçladığı zamanlar. Kızıma hediye aldığımda ya da aktivitelerini ödediğimde yaptığı suratlar. Ve bir gün, “Geçmiş geçmişte kalsın” deyip ilk evliliğimi ve kızımı ima ettiği o an Tüm bu işaretleri görmezden gelmiştim, ama şimdi anlam kazanıyordu. Elifin varlığını kabullenmiyorduonu silmek istiyordu.
Ne yapacağımı bilmiyorum. İçimden bir ses hemen gitmek istiyor. Böyle şartlar dayatan bir adamla yaşayamam. Ama bir yanım da korkuyor. Yedi yıldır birlikteyiz, bir evimiz, planlarımız var. Bu ilişkiye o kadar emek verdim. Peki Elife annesinin yeniden yalnız kaldığını nasıl anlatacağım? Zaten “Murat Baba neden gelmiyor?” diye soruyor. Ona, beni unutmamı istediğini nasıl söylerim?
Annem Fatma, kızımı korumam gerektiğini, evliliğim pahasına bile olsa, söylüyor. “Onu seçip de Elifi bırakırsan, kendini asla affetmezsin” dedi telefonda. Haklı. Elif sadece geçmişim değilo benim kalbim, sorumluluğum. Onu doğduğu gün kucağıma aldığımı, ilk gülüşünü, ilk adımlarını hatırlıyorum. Onu, kendini bir problem olarak gören bir adam için asla terk edemem.
Ama Murat pes etmiyor. Geçen gün konuyu tekrar açtı, daha sert bir şekilde: “Ya ben, ya kızın. Sürekli geçmişine dönen bir kadınla yaşamam.” Hiçbir şey söylemedim, çünkü her kelime daha çok alevlendirecekti. Ama içimde kararımı vermiştim bile. Elifi görmeyi asla bırakmayacağım. Asla. Evliliğime mal olsa bile.
Şimdi ne yapacağımı düşünüyorum. Belki bir avukata danışıp boşanmanın etkilerini öğrenmeliyim. Kendi ayaklarımın üzerinde durmak için daha iyi bir iş bulmalıyım. Hatta Elifin yaşadığı yere yakın bir daire bakmaya bile başladım. Korkutucu, ama bir yandan da umut verici. Ona ne olursa olsun hep yanında olacağımı bilmesini istiyorum.
Murat belki tehditlerinin beni ezeceğini sanıyor. Yanılıyor. Kendime en değerli şeyden vazgeçmemi dayatan kurallara boyun eğmeyeceğim. Elifi seçeceğim. Ve eğer her şeye yeniden başlamam gerekiyorsa, bunu yapacağım. Onun için. Bizim için.
