Ben Oksana’yım, işte altı yaşındaki torununuz.
Güney Fransa’nın küçük bir kasabasında, ıhlamur ağaçlarıyla çevrili dar sokaklarında zamanın yavaş aktığı bir köşede, kaderim bir anda değişti. Adım Elif Demir, işten dönerken duyduğum bir sesle irkildim. Arkamı dönüp donakaldım: Karşımda genç bir kadın ve yanında altı yaşlarında bir çocuk duruyordu. Yaklaştı ve kalbimi buza çevirerek, “Elif Demir, ben Aslı, bu da torununuz, Emir. Altı yaşında,” dedi.
Şaşkınlık içindeyim. Bu yüzler bana yabancı, sözleri ise gök gürültüsü gibi çınlıyor. Bir oğlu
