” Uzatmayayım. Ben kocanın sevgilisiydim! Bütün bu yıllar onunla görüştük. Evet! Şaşırma bayılma falan
Elif akşam yemeğini hazırlıyordu, kocası Mehmetin bir saat içinde gelmesi gerekiyordu. Onun küçük kızı Ece ise dans kursundaydı. Yarım saat sonra gelecek, çantasını fırlatıp sofraya oturacak ve arkadaşlarından, başarılarından, öğretmeninden bahsedecekti. Elif gülümsedi. Kızını dinlemek her zaman keyifliydi.
Kapı çaldı. Mehmet için erkenmiş, üstelik anahtarı da vardı. Demek ki Ece yine anahtarını unutmuştu. Elif kapıyı açtı, ama karşısında kızı yerine genç bir kadın duruyordu.
Uzatmayayım. Ben kocanın sevgilisiydim. Bütün bu yıllar onunla görüştük. Evet! Şaşırma bayılma falan
Bütün bu yıllar derken ne kadar?
Üç yıldır görüşüyoruz. Benim için her şey mükemmeldi. Tek başına yaşamak, ama arada bir gelen bir erkek olması
Ne masraf, ne külfet. Evet! Onun için çamaşır yıkamadım, yemek pişirmedim, temizlik yapmadım. Şimdi de hiçbir şeyi değiştirmeye niyetim yok.
Sana gelmek istemezdim ama hamileyim. Kazara oldu, artık geri dönüş yok, çok geç.
Elif, uzun süre çocuk sahibi olamadıklarını hatırladı. Kendisinde bir sorun yoktu, ama Mehmetin problemi vardı. Tüp bebek yapmak zorunda kalmışlardı.
İlk deneme başarısız olmuştu, ama ikincide şansları yaver gitmişti. Elif hatta ikiz bekliyordu, çünkü bu yöntemde sık rastlanan bir şeydi. Sonunda Ece dünyaya geldi. Ve şimdi bu haber
Hiçbir şeyi değiştirmeyeceksin yani? Senin gelen bir kocan vardı, şimdi de gelen bir baba mı olacak?
Hayır, tam öyle değil. Artık gelen bir kocam ve bir çocuğum olacak.
İlginç. Peki bunu nasıl hayal ediyorsun? Baba çocuğu büyütecek, senin yanına gelip çocuğun annesiyle vakit geçirmesini mi sağlayacak?
Evet. Ben çocuk istememiştim, bu bir kaza.
Mehmet sana çocuk sahibi olamayacağını söylemiş miydi?
Demek ki olabiliyormuş! Benim için önemli olan, çocuğumun hangi şartlarda büyüyeceği. Her şey adil.
Senin kızın var, Mehmet de onunla ilgileniyor, gerçek babası olmasa bile. Şimdi onun çocuğu olacak ve o bebeğin sorumluluğu da sana kalacak.
Hanımefendi, seni içeri bile çağırmıyorum, adını bile bilmiyorum, senin kocan artık burada yaşamıyor, eşyalarını alabilirsin. Gerisi beni ilgilendirmez!
Elif kapıyı kapatmak üzereyken Eceyi gördü. Dans kursundan yeni dönmüştü.
Anne, bu neydi? Hangi çocuk? Ve babam neden benim babam değil?
Her şeyi duydun demek. O zaman açıklama zamanı geldi.
Anne, ben artık küçük değilim, neredeyse on bir yaşındayım. Her şeyi anlayabilirim.
Elif her şeyi anlattı.
Sen benim kızımsın, ama baban da seni seviyor, resmi olarak o senin baban. Seni bekledik, seni istedik.
Şimdi yine bir çocuk bekliyor, ama sen onun annesi olmayacaksın. Ben de ablası olmayacağım, değil mi?
Şey evet haklısın. Bir de artık büyüdün, babanla yaşamak istemiyorum.
Sana yardım ederim anne, merak etme. Ben büyüdüm, gitsin. Seni seviyorum, ama o gelen kadın Onun yanına gidebilir.
Mehmet tam zamanında eve geldi.
Ne oldu böyle? Neden kimse karşılamıyor, sarılmıyor?
Normalde Ece babasını kapıda karşılar, ona sarılırdı. Ama şimdi sessizlik vardı. Odasına çekilmişti.
Elif, kız nerede? Kursu mu uzadı, yoksa hasta mı?
Sevgilin geldi. Hamileymiş. Senin çocuğun! Bana ne anlatmaya çalıştığını açıklar mısın?
Elif, beni anla, bu benim çocuğum, ondan vazgeçemem.
Peki, o ne teklif etti, biliyor musun?
Biliyorum. Çocuk istememişti, ama Ece var, şimdi bir tane daha olacak. Bu benim çocuğum! Benimle yaşayacak.
Emin misin? Senin mi? Teşhisini hatırlıyor musun?
İstisnalar olur!
Harika. O zaman istisnanla birlikte annesine git. Hemen şimdi! Eşyalarını sonra alırsın.
Hayır Elif! Böyle olmaz! Orada beni beklemiyorlar. Orada ben farklı bir şekilde gerekliyim.
Burada da kimse seni beklemiyor. Burada da gerekli değilsin. Defol!
Ya Ece? Ben onun babasıyım, gerçek olmasam da Baba değilim ama onu ben büyüttüm. Şimdi kendi çocuğum da bizimle yaşasa ne olur? Gerçek çocuğum. Adil değil mi?
Adaleti bana geleceğin çocuğun annesi anlattı. Önce bir DNA testi yaptır, sonra konuş. Hoşça kal.
Elif, Mehmetten boşandı. Mehmetin gidecek yeri yoktu, çünkü ev Elifin ailesine aitti. Onlar yeni bir ev yapmış, bu daireyi kızlarına devretmemişlerdi. Tabii boşanmada bunun bir önemi yoktu.
Mehmet, sevgilisine gitti ama orada da istenmedi. “Gelen adam” olarak daha rahattı, hayat tarzını değiştirmek istemiyordu. Çocukla da ilgilenmeye niyeti yoktu.
“Anne” olacaktı ama bebekle uğraşmaya hazır değildi. Oyun oynar, eğlenirdi ama daha fazlası değil. Uykusuz geceler, bezler, hastalıklar Bunlara katlanamazdı.
Çocuk doğduktan sonra nafaka davası açtı ama kaybetti. Şimdi o çocuğu nasıl büyüttüğünü kimse bilmiyor. Mehmetin teşhisi de
