Adı Elifti, onun eski bir iş arkadaşıydı. Kutlama yemeğinden birkaç saat önce kocası arayıp, “Konuşmamız gerekiyor,” dedi.
Adı Ayşegüldü, onun eski mesai arkadaşlarından biriydi. Özel akşam yemeğinden hemen önce telefonum çaldı, kocamın soğuk ve uzak sesiyle, “Konuşmamız lazım,” dediğini duydum.
Ece, İstanbuldaki evlerinin mutfağında durmuş, özenle hazırladığı masaya peçeteleri yerleştiriyordu. Eşi Muratla evliliklerinin onuncu yıl dönümüydü ve her şeyin kusursuz olmasını istemişti: mumlar, en sevdiği şarap, fırından gelen balık kokusu Ama misafirler gelmeden saatler önce telefonu çaldı. Ekranda kocasının adı belirdi. “Ece, konuşmamız lazım,” dedi soğuk bir tonla. O an yüreği sıkıştı, bir şeylerin ters gittiğini hissetti. O telefonun hayatını altüst edeceğini henüz bilmiyordu ama yıllar boyu emek verdiği her şeyin yıkılışını sezmişti.
Murat onun kayasıydı, büyük aşkı, hayallerini ve zorluklarını paylaştığı adamdı. Üniversitede tanışmışlar, genç yaşta evlenmişler, kızları Zeynepi birlikte büyütmüşlerdi. Ece ona körü körüne güveniyordu; işten geç geldiğinde ya da seyahate çıktığında bile. Onun başarısıyla gurur duyuyorduMurat büyük bir şirkette müdür olmuştu ve karizmasıyla her kapıyı açıyordu. Ama elinde telefon, gözden kaçırdığı detayları hatırladı: dalgın bakışları, kısa cevapları, aniden kestiği tuhaf telefonlar. Aklına “Ayşegül” ismi geldi, görmezden geldiği bir gölge gibi.
Ayşegül, iki yıl önce onunla çalışmıştı. Ece onu bir seminerde görmüştüuzun boylu, kendinden emin bir gülümsemesi vardı ve Murata bakışları biraz fazla uzun sürüyordu. O zamanlar içindeki kıskançlık hissini bastırmıştı: “Sadece bir iş arkadaşı, önemli değil.” Murat hatta Ayşegülün işten ayrılıp Anadoluya taşındığını söylemişti. Ama şimdi, telefonun diğer ucundaki tereddütlü sesini duyunca anladı: Ayşegül hiç gitmemişti. “Böyle olmasını istememiştim, Ece” diye başladı, her kelimesi bir yumruk gibi geldi. Bir yıldır Ayşegülle görüştüğünü, İstanbula döndüğünü ve “kendini kaybettiğini” itiraf etti. Ece sessiz kaldı, ayaklarının altındaki zemin kayıyormuş gibi hissetti.
Telefonu nasıl kapattığını hatırlamadı. Fırını kapatıp söndürdü mü, o sabah umutla yaktığı mumları topladı mı, bilmiyordu. Aklında tek bir soru vardı: “Nasıl yapabildi? On yıl, Zeynep, evimizhepsi onun için mi?” Kanepede oturmuş, düğün fotoğraflarına bakarken, hayatının ne zaman bir yalana dönüştüğünü anlamaya çalışıyordu. Geçen hafta Muratın ona sarılışını, Zeynepi dağa götüreceğine dair sözlerini düşündü. O sırada başka bir kadınla beraberdi. İhanet yüreğini yakıyordu ama en kötüsü şuydu: ona o kadar inanmıştı ki hiçbir şey görmemişti. Onu o kadar sevmişti ki kör olmuştu.
Murat eve döndüğünde, Ece onu ağır bir sessizlikle karşıladı. Misafirler gelmediyemeği iptal etmişti, rol yapmaya gücü yoktu. Suçlu görünüyordu ama pişman değildi. “Seni üzmek istemedim, Ece. Ama Ayşegülle farklı.” Bu sözler onu bitirdi. Bağırmadı, ağlamadısadece bir yabancıya bakar gibi baktı. “Çık git.” Sesi düşündüğünden daha güçlü çıkmıştı. Murat başını salladı, çantasını aldı ve gitti, onu hiç yaşanmamış bir kutlamanın kokularıyla dolu evde yalnız bıraktı.
Bir ay geçti. Ece, her şeyi bilmeyen Zeynep için yaşamaya çalışıyordu. Kızına gülümsüyor, kahvaltılar hazırlıyor ama geceleri hıçkırıklara boğuluyor, “Neden yeterli olamadım?” diye düşünüyordu. Arkadaşları destek oluyordu ama sözleri yaralarını saramıyordu. Murat ve Ayşegülün artık birlikte yaşadığını öğrendiğinde bir kez daha acı hissetti. Yine de içinde bir şey canlanmıştıbir güç. Yıkılmamıştı. O yemeği iptal etmişti ama hayatını değil.
Şimdi Ece geleceğe umutla bakıyor. Gençlik hayali olan tasarım kurslarına yazıldı, Zeyneple daha çok vakit geçiriyor, kendini sevmeyi öğreniyor. Murat ara sıra arıyor, özür diliyor ama o henüz dinlemeye hazır değil. Bir zamanlar adı sadece bir gölge olan Ayşegülün artık onun üzerinde hiçbir gücü yok. Ece artık biliyor: hayatı Murat değil, evlilikleri değil. Hayatı kendisi. Ve o kutlama, bir şölene dönüşecekken, yeni bir hikâyenin ilk sayfası oldu. Artık başkalarının sözleri için yaşamayacağı bir hikâye.
Şunu öğrendim: ışığını görmeyen biri için asla kendini küçültme.
