Efe Demir kapı eşiğinde duruyordu, kalbi deli gibi çarparken gözlerinin önünde cereyan eden manzarayı izliyordu.
Salonun ortasında oğlu vardı konuşmayan, tekerlekli sandalyeye mahkum oğlu ama yalnız değildi.
Yıllar önce işe aldığı hizmetçi kadın, fazla söz sarf etmeyen, her zaman mesafeli ve kibar duran o kadın, şimdi onunla dans ediyordu.
İlk başta Efe gözlerine inanamadı.
Oğlu, Can, sessiz dünyasına kapanmış, Efenin bildiği kadarıyla hiç hareket etmeyen Can, şimdi kıpırdıyordu.
Sadece oturmuyor, sadece pencereden dışarı bakmıyordu hareket ediyordu.
Hafif bir müziğin ritmi ona yol gösteriyor, onu yavaşça bir o yana bir bu yana sallıyordu.
Elleri hizmetçinin omuzlarındaydı, o ise, bu evde hiç görmediği bir zarafetle, ona sıkıca sarılmış, sabırla ve yavaşça dönüyordu.
Müzik bilmediği, içe işleyen bir melodi havayı dolduruyor, odanın her köşesine yayılıyor, imkansız gibi görünen şeyi birbirine bağlıyordu.
Efe nefes alamıyordu. İçinde bir şey bağırıyordu çek git, kapıyı kapat, bu gerçek dışı manzarayı izleme.
Ama bir şey onu alıkoydu. Korkusundan, yılların hayal kırıklığından ve acısından daha derin bir şey.
Uzun süre eşikte dikildi, hizmetçi ile oğlu arasındaki sessiz anlaşmayı izledi.
Pencereden süzülen ışık onları yumuşak bir altın ve gümüşle yıkıyor, silüetleri müzikle bir oluyordu.
Bir huzur anıydı bu, Efeye o kadar yabancıydı ki gerçek dışı geliyor, sanki ömrünü geçirdiği sessizlik çölünde bir vahaya rastlamıştı.
Bir şey söylemek istedi, ne olduğunu sormak, açıklama talep etmek hizmetçiden, onu yıllarca cahil bırakan dünyadan.
Ama kelimeler boğazında düğümlendi. Sadece durdu ve izledi oğlu, tekerlekli sandalyedeki oğlu ve hizmetçi, onun içinde Efenin hayal bile edemediği bir şeyi uyandırmıştı.
Ve işte o an, yıllar sonra ilk kez, Efe Demir yüreğindeki yükün değiştiğini hissetti. Artık sadece acı değildi bu başka bir şeydi.
Bir ihtimal. Bir kıvılcım. Belki umut, ya da ona çok benzeyen bir şey.
Müzik yavaşladı, dans bitti, hizmetçi nazikçe Canı sandalyesine oturttu, elleri bir an fazla durdu omuzlarında.
Ona bir şey fısıldadı Efenin duyamadığı kelimeler sonra, oğluna son bir bakış attı ve odadan çıktı.
Efe hala yerinde çakılı kalmıştı, şaşkınlıktan taş kesilmiş gibi. Bu sadece bir mucize değildi o, hayal bile edemediği bir şeyin başlangıcıydı.
Oğlu canlıydı sadece bedeniyle değil, ruhuyla da. Ve bunun sebebi oydu.
Hizmetçi, oğlunun ruhuna dokunmuştu, hiçbir doktorun, hiçbir terapistin, hiçbir paranın ya da zamanın başaramadığı şekilde.
Gözleri doldu, Cana yaklaştı.
Oğlu hala sandalyedeydi, gözleri kapalı, dudaklarında hafif bir gülümsemeyle sanki babasının anlayışının ötesinde bir şey yaşamış gibi.
“Beğendin mi, oğlum?” Efenin sesi titredi, sorusu ağzından dökülürken kendini tutamadı.
Can elbette cevap vermedi. Hiç cevap vermezdi.
Ama Efe, yıllar sonra ilk kez, bir cevaba ihtiyaç duymadı.
Anlamıştı.
Bu sessiz, dokunaklı anda Efe nihayet fark etti: oğlu asla tamamen kaybolmamıştı.
Sadece, onu anlayabilecek birinin gelmesini bekliyordu.
Ve şimdi, oda yeniden sessizliğe bürünürken, Efe biliyordu ki artık eskisi gibi olamazdı.
Ördüğü duvarlar, beslediği duygusal mesafe hepsi gitmişti.
Bu yeni bir başlangıçtı oğlu, hizmetçi ve kendisi için yeni bir sayfa.
Derin bir nefes aldı, göğsündeki yükün hafiflediğini hissetti ve yıllar sonra ilk kez gülümsedi.
Ev artık sessiz değildi.
Müzikle, ihtimallerle doluydu. Canlıydı.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
