Vicdanın yok mu? Can’ın ne kadar zor durumda olduğunu görmüyor musun? O senin kardeşin, ona yardım edebilirdin. Hep kendini düşünüyorsun.
Geçenlerde annem aradı ve eşyalarımı onun evinden almamı istedi.
Senin eşyaların yüzünden evde hareket edemez olduk, dedi.
Bu konuşma, kardeşim Cana ev peşinatı için para vermeyi reddettikten sonra oldu. Evet, vermeyi reddettim, çünkü biliyorum ki bu parayı asla geri ödemezdi.
Reddettiğimde Can öfkeyle evden çıkıp gitti. Ailesi ve çocukları olduğu için birikimlerimi hiç sorgulamadan ona vereceğimi sanıyordu, benimse henüz ailem yok.
Bunu konuşmam lazım çünkü özellikle bayram arifesinde ailemin bana karşı adaletsiz davrandığını hissediyorum.
İstanbula üniversite okumaya gittiğimde hemen part-time işe başladım.
Önce yurtta kaldım, sonra bir arkadaşımla ev tuttum. Aileme bağımlı olmak istemedim, bu yüzden hem kendimi geçindirmek hem de anneme destek olmak için çok çalıştım.
Annem benden doğrudan para almadı ama hep bir şeyler istedi: kıyafet, ayakkabı, ev eşyası
Market alışverişlerinde de elimde dolu poşetlerle gelirdim.
Annem, Canla birlikte üç yatak odalı bir evde yaşıyor. Babamız üç yıl önce vefat etti.
Can hiç derslere ilgi duymadı. Liseyi bitirince İrlandaya çalışmaya gitti, ama tek alabildiği eski bir araba oldu. Dönünce taksi şoförü olarak çalışmaya başladı.
Sonra evlendi ve eşi Elifi annemizin evine getirdi.
Paraları hep yetmezdi çünkü Can günü gününe yaşardı. Maaşını alır almaz hemen harcarlardı.
Hem annem hem Elifin ailesi onlara sürekli maddi destek olurdu. Can her zaman yardım edecek birinin çıkacağını bildiği için gelirini artırmak için hiç çaba göstermedi.
Şimdi Can ve Elifin iki çocuğu var, üçüncüsü de yolda.
Annemizin evinin artık küçük geldiğine karar verip kendi evlerini almayı düşünmeye başladılar.
Ben ise sevgilim Erenle kiralık bir evde yaşıyoruz. Evlenmeyi planlıyoruz ama daha uygun bir zaman bekliyoruz. Gelirimiz düzenliEren yazılım mühendisi, ben de birkaç online mağaza yönetiyorum.
Gereksiz harcamalar yapmıyor, kendi evimizi almak için birikim yapıyoruz ki evlendikten sonra bağımsız yaşayabilelim.
Annem planlarımızı biliyordu ama yine de Cana benden yardım isteyebileceğini ima etmiş.
Ev almak istiyorlar ama peşinat için paraları yok, dedi bana.
Can geldiğinde açıkça benden para istedi, ben de reddettim.
Çok sinirlendi. Sırf ailesi olduğu için bu parayı ona borçlu olduğumu düşünüyordu.
Sonra annem arayıp dedi ki:
Vicdanın yok mu? Canın ne kadar zor durumda olduğunu görmüyor musun? O senin kardeşin, ona yardım edebilirdin. Hep kendini düşünüyorsun.
Ardından ekledi:
Gel eşyalarını evden al. Bu eşyalarla hareket edemiyoruz. Bayrama da gelme, Can sana çok kızgın, ben de seni görmek istemiyorum.
Tartışmadım. Eşyalarımı toplayıp kiralık evime yerleştireceğim. Erenle kendi evimizi aldığımızda da oraya taşırım.
Kardeşime borç verebilirdim ama geri ödemeyeceğini biliyorum. Üstelik borç da istemedi, birikimlerimi ona vermemi bekledi.
Sırf çocukları var diye
Siz olsaydınız ne yapardınız?
