Güneş ışığı, yarı şeffaf perdelerden süzülerek gümüş çerçeveli bir fotoğrafın üzerine düşüyordu.
Fotoğraftaki kadının gülümsemesi, çok erken sona eren bir hayatın izlerini taşıyordu.
Emir, koltuğunda hareketsiz, bir heykel gibi oturuyor ve Ece’nin yüzüne bakıyordu.
Gözleri artık ağlamıyordu ama içinde her şey, sanki görünmez eller tarafından sıkılıyormuş gibi daralıyordu.
Gözyaşları kurumuş, geriye uzun bir ağlamanın ardından dudaklarda kal
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
