Sabahın erken saatlerinde, odada buz gibi bir sessizlik vardı. Kahvemi yudumlarken, Mehmet masanın başında telefonuna gömülmüş, parmaklarını sinirle tıklatıyordu. İçimde bir şeylerin yolunda gitmediğini hissettim. Sonunda, o ağzını açtı:
“Leyla, dinle,” dedi sertçe. “Yarın gidiyorum.”
Kaşığım elimden düşecek gibi oldu.
“Nereye?”
“Güneye. Deniz, güneş, biraz sakinlik. Biletler hazır.”
Kahvemi karıştırırken düşüncelerim birbirine karıştı. İki yıldır biriktirdiğimiz paralar… Her ay kenara koyduk, kendimizi her şeyden mahrum ettik. Hatta yeni bir mont almaktan vazgeçtim bu tatil için.
“Ya ben?” dedim kırık bir sesle.
“Ne olmuş?” Omuz silkti. “Burada benim için kolay mı sanıyorsun? Bu sıkıcı hayattan bunaldım.”
Sinirlerim gerildi. Önemsiz miyim ben?
“Ama paralar ortak,” diye ısrar ettim.
“Ne olmuş?” Aniden ayağa fırladı. “Ben de çalışıyorum, dinlenmeye hakkım var!”
İlk kez içime bir kuşku düştü. Son aylarda tam bir yabancıya dönüşmüştü. Telefonunu her yere götürüyordu, hatta tuvalete bile. Eskiden öyle miydi?
Bavulunu hazırlarken izledim. Dolabında gördüğüm yeni mayo, o parlak gömlek… Bunlar onun stil
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
