Seni mahkemeye vereceğim! Köpeğin çocuğuma saldırdı!” diye bağırdı kadın, ama sonunda köpeğimin masum olduğu ortaya çıktı

Bugün başıma gelenleri yazmadan edemeyeceğim. “Seni mahkemeye veririm! Köpeğin çocuğuma saldırdı!” diye çığlık attı kadın, avazı çıktığı kadar. Bahçeye öfkeyle dalıp geldi, yüzünde öyle bir ifade vardı ki… Kucağında ağlayan küçük bir kız vardı, karnını tutuyordu, üzerinde belirgin bir sıyrık görünüyordu.
Donakaldım. Köpeğim, Karabaş, sakin sakin çiçek tarhının yanında yatıyor, kuyruğunu hafifçe sallıyordu. Neredeyse beş yıldır bizimleydizeki, uysal, hiçbir zaman saldırgan olmamıştı. Ama şimdi bu kadın, asla yapmayacağı bir şeyle onu suçluyordu. Sesindeki korku, sanki biz tehlikeli bir canavar besliyormuşuz gibiydi. Polisi çağırmış bile, “tehlikeli” köpeğin derhal itlaf edilmesini istiyordu.
Korku ve şaşkınlıkla titriyordum, ama sakin kalmaya çalıştım.
“Benim köpeğim kimseye zarar vermez,” dedim, sesimi tutmaya çalışarak. “Çok sevecendir, çocukları sever. Belki kızınız bir şey yapmıştır. Bana inanmıyorsanız, güvenlik kamerası kayıtlarını gösterebilirim. Görmek ister misiniz?”
Polis memurları kabul etti, içeri girdik. Kapının üstündeki kamera, tüm bahçeyi, olayın olduğu yeri de görüyordu.
Kaydı oynatmaya başladık.
Karabaş, bankın yanında huzurla yatıyor, etrafta uçuşan serçeleri izliyordu. Birkaç saniye sonra, kadın ve kızı bahçeye girdi.
Kız Karabaş’a doğru yürüdü… Kaydı yavaşlattık ve gördüklerimiz hepimizi şoke etti. Köpeğim…
Kızın elinde bir şey vardı… parlak bir şey…
Bir şok cihazıydı.
Polisler şaşkınlıkla birbirlerine baktı.
Görüntüler açıkça gösteriyordu: Kız Karabaş’a yaklaşmış, elini uzatmış veklik. Köpek acıyla havladı, panikle sıçradı ve kaçtı. Kız geriye doğru sendeledi ve yere düştü. Sıyrık muhtemelen düşüşten ya da çalılardan olmuştu.
Kadın kayıtları görünce beti benzi attı.
“Bu olamaz…” mırıldandı, sarsılmış bir halde. “Bu… onun değil…”
Polis memurlarından biri kadına döndü.
“Çocuk şok cihazını nereden buldu?”
Kadın yere çöktü.
“O… kocamın… Arabında duruyordu… izinsiz almış olmalı…”
Hepimiz şok olmuş bir şekilde sessizliğe gömüldük. Karabaş, rahatlamış gibi, usulca eve girdi, sanki her şeyin yolunda olduğundan emin olmak istiyordu.
Zavallı köpeğim… Bu kaba ve düşüncesiz insanlar yüzünden çektiği sıkıntılar!