Boşandıktan sonra bir daha hiç evlenmemeye karar vermiştim. Bütün hayatımı kızıma adamak istiyordum.
Sonra bir gün bir adam hayatımıza girdi. Şefkatli, saygılı ve en önemlisi, kızımla mükemmel anlaşıyordu. Kızım ona bayılıyordu ve gözlerinde onun yanında güvende hissettiğini görüyordum.
Bana evlenme teklif ettiğinde biraz tereddüt ettim. Ama kızım sarılıp, “Anne, lütfen kabul et,” dedi. Ben de evet dedim.
Düğün günü her şey mükemmeldi. Kızımız çiçek kızı olacak, çiçek sepetini taşıyacaktı. Ama müzik başladığında, tam koridorda yürümesi gerektiği anda ortada yoktu.
Her yeri aradık. Birkaç dakika sonra onu bir dolaba kilitlenmiş halde bulduk. Ağlıyordu, hâlâ çiçek sepetini tutuyordu.
Dışarı çıktığında, kafası karışmış gözlerle bana baktı ve yumuşak bir sesle, “Anne, neden cezalandırıldım?” dedi. Sonra, onu kilitleyen kişiyi gösterdi.
Kimin yaptığını ve nedenini öğrendiğimde yıkıldım.
Parmaklarıyla işaret ettiği kişi Kayınvalidem, Gültendi.
Yüzüme karşı soğuk bir ifadeyle, “O benim gerçek torunum bile değil. Çiçekleri taşıması gereken, benim torunum Elif olmalıydı,” dedi.
Misafirler şok oldu, nefeslerini tuttular.
Bir kelime bile etmeden, Gülten dışarı çıkarıldı, hâlâ hiçbir şey yapmadığına inanıyordu.
Sonra eğilip kızım Leylaya, gözlerim dolmuş bir şekilde, “Hâlâ senin anın, eğer istersen,” diye fısıldadım.
O sadece kararlı bir şekilde başını salladı.
Müzik yeniden başladı ve hayranlık dolu bir sessizlikte, Leyla koridorda yürüdü, misafirlerin duygusal alkışları eşliğinde.
Küçücüktü ama inanılmaz güçlüydü. Çiçekleri zarafetle, onurla ve büyük bir cesaretle saçtı.
Sonunda bana geldi, yüzü ışıl ışıldı ve gururla, “Başardım,” dedi.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
