Bugün içimi dökmem gerekiyor çünkü ailemin bana karşı adaletsiz davrandığını hissediyorum, özellikle de bayram arefesinde. Annem beni arayıp eşyalarımı evden almamı istedi. “Senin eşyaların yüzünden evde hareket edemez olduk,” dedi. Bu konuşma, kardeşim Murat’a ev alması için peşin para vermeyi reddettiğimden sonra oldu. Evet, ödünç değil, vermeyi; çünkü biliyorum ki asla geri ödemezdi.
Reddettiğimde Murat sinirle evden çıkıp gitti. Ailesi ve çocukları olduğu için tüm birikimimi ona vermem gerektiğine inanıyordu.
Londra’da okurken hemen part-time işe başlamıştım. Önce yurtta kaldım, sonra bir arkadaşımla ev tuttum. Aileme bağımlı olmak istemediğim için hem kendimi geçindirdim hem de anneme destek oldum. O benden direkt para almadı ama hep “bir şeyler” istedi: kıyafet, ayakkabı, ev eşyası… Markete gittiğimde ise poşetler dolusu yiyecekle giderdim.
Annem, Murat’la birlikte üç yatak odalı bir evde yaşıyor. Babamızı üç yıl önce kaybettik. Murat hiç derslere ilgi duymadı. Lise bitince İrlanda’ya çalışmaya gitti, ama orada ancak eski bir araba alabildi. Dönünce taksi şoförü olarak çalışmaya başladı. Sonra evlendi ve eşi Elif’i annemizin evine getirdi.
Hep para sıkıntıları vardı çünkü Murat günü kurtarıyordu. Maaş aldığı gün hemen harcarlardı. Annem ve Elif’in ailesi sürekli maddi destek oluyordu. Murat, her zaman birinin yardım edeceğini bild
