Babası, kızını kör olduğu için bir dilenciyle evlendirdiama sonra olanlar herkesi hayrete düşürdü.
Ayşegül dünyayı hiç görmemişti, ama her nefesinde onun ağırlığını hissediyordu. Gösterişe önem veren bir ailede doğmuş, görme engelli bir kız olarak kendini hep yanlış yere konulmuş bir puzzle parçası gibi hissediyordu. İki kız kardeşi, Gülşah ve Selma, parlak güzellikleri ve zarif duruşlarıyla herkesin hayranlığını kazanıyordu. Misafirler onların ışıltılı gözlerini ve asaletini överken, Ayşegül gölgelerde kalıyor, neredeyse fark edilmiyordu.
Annesi ona tek sıcaklık gösteren kişiydi. Ama Ayşegül beş yaşındayken annesi ölünce evin havası değişti. Bir zamanlar tatlı sözler söyleyen babası soğuk ve mesafeli biri oldu. Artık onu adıyla çağırmıyor, ismini bile anmak istemiyormuş gibi uzaktan, üstünkörü hitap ediyordu.
Ayşegül aile sofrasına oturtulmuyordu. Evin arka tarafındaki küçük odasında, dokunarak ve duyarak dünyayı keşfetmeyi öğrendi. Kabarık yazılı kitaplar onun kaçışı oldu. Parmak uçlarıyla takip ettiği bu kabartmalar, onu kendi dünyasının ötesine götürüyordu. Hayal gücü, en sadık arkadaşı haline geldi.
Yirmi bir yaşına geldiğinde, bir kutlama yerine babası elinde katlı bir kumaşla odasına girdi ve kuru bir sesle, “Yarın evleniyorsun,” dedi.
Ayşegül donak kaldı. “Kiminle?” diye fısıldadı.
“Köyün cami önünde yatan bir adamla,” diye cevapladı babası. “Körsün. O fakir. Uygun bir eş.”
Söz hakkı tanınmadı. Ertesi sabah, duygudan yoksun, alelacele bir törenle Ayşegül evlendirildi. Kimse ona eşini tarif etmedi. Babası sadece onu iterek, “Artık senindir,” dedi.
Yeni kocası, Mehmet, onu mütevazı bir at arabasına bindirdi. Uzun süre sessizce yol aldılar ve nihayet köyün gürültüsünden uzak, nehir kenarındaki küçük bir kulübeye vardılar.
“Fazla bir şey değil,” dedi Mehmet onu indirirken. “Ama güvenli, ve burada sana her zaman saygı gösterilecek.”
Ahşap ve taştan yapılmış kulübe basitti, ama Ayşegülün tanıdığı her odadan daha sıcak geldi. O gece Mehmet ona çay yaptı, batta
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
