Şehrin sokaklarında, altın ve kızıl yaprakların kalın bir halı gibi kapladığı kaldırımlarda sonbaharın son günleri yaşanıyordu. Hava serin ve berraktı, neredeyse cam gibi kırılgan. Artık yazın cömertliğiyle ısıtan güneş, bulutların arasından süzülerek yere nazikçe dokunuyordu. Yapraklar, küçük kanatlı yaratıklar gibi havada dans ediyor, ayaklar altında hışırdıyordu.
On iki yaşındaki Emir, okuldan çıkmış, annesinin geçen kış ördüğü yün atkısına sarılmış bir şekilde evine doğru hızlı adımlarla yürüyordu. Ellerini ceketinin cebine sokmuş, rüzgâr yüzünü yalamasın diye hafifçe eğilmişti. Aklında sıcak çay, yeni pişmiş pide kokusu ve annesinin her zamanki sorusu vardı: “Günün nasıl geçti, oğlum?” O sıcak yuvaya, sevginin, huzurun ve mutluluğun olduğu yere bir an önce varmak istiyordu.
Fakat kaderin başka planları vardı.
Küçük bir bakkalın önünde, parlak tabelası ve taze ekmek kokusuyla dikkat çeken dükkânın yanında yaşlı bir kadın gördü. Kasada, avucundaki bozuklukları sayıyor, satıcı ise sabırla bekliyordu. Kadının üzerinde yıpranmış bir palto vardı, saçları başörtüsünün altına toplanmıştı. Elleri titriyordu; belki yaşlılıktan, belki de soğuktan.
“İki lira eksiğim…” dedi alçak bir sesle, neredeyse bir fısıltıydı.
Emir istemsizce yavaşladı. Kadının sepetinde sadece ekmek, bir paket çay ve biraz süt vardı. Fazlası yoktu, yalnızca ihtiyacı olanlar. İçinde bir şeyler kıpırdadı, sanki biri kalbine dokunmuştu.
Yaklaştı.
“Kalanını ben öderim,” dedi, cebinden iki bozukluk çıkararak.
Kadın şaşkınlıkla ona baktı. Yılların yorgunluğuyla bulanıklaşan gözlerinde bir ışık belirdi; umut, minnettarlık ya da belki de paradan daha değerli olan insanlık.
“Sağ ol, yavrum,” dedi. “İyi bir çocuksun.”
Bu sözler aralarında yağmurun ilk damlaları gibi asılı kaldı. Emir gitmek üzereydi, ama kadın nazikçe elini tuttu. Sıkı değildi, ama anlaması yeterliydi.
“İçeri gel,” dedi. “Sana teşekkür etmek istiyorum.”
Reddetmek istedi. Annesi hep, “Yabancılarla gitme,” derdi. Ama kadının gözlerinde bir şey vardı… sıradan bir teşekkürden fazlası. Sanki zamana ara veren, kalpleri genişleten bir dünyaya davetti.
Ve kabul etti.
Ihlamur Çayı
Ev küçük ama sıcacıktı. Sanki bütün geçmiş yılların sıcaklığını saklıyordu. Kurutulmuş çiçekler, otlar ve eski, dostane bir kokuyla doluydu. Pencerelerde sardunyalar vardı, sonbahara rağmen çiçek açıyorlardı. Sanki bu evde iyi bir kalbin yaşadığını biliyorlardı.
“Adım Fatma Nine,” diye tanıştırdı kendini, Emir’i ahşap masaya oturtarak.
Eski bir çaydanlık çıkardı ve dolaptan keten bir torba aldı.
“Bunlar ıhlamur yaprakları, yazın kendim topladım,” dedi. “Yazın güneş gibi kokarlar, kışın da sıcaklığı hatırlatırlar.”
Çay farklıydı; hafif buruk, mis gibi kokulu. Sadece bedeni değil, ruhu da ısıtıyordu. Sessizce içtiler, sadece sobada yanan odunların çıtırtısı ve Emir’in soruları duyuluyordu:
“Burada ne zamandır yaşıyorsunuz?”
“Başından beri. Bu evi kocamdan kaldı. Çok zaman oldu onu kayıralı… Ama bu evin her köşesi onun ayak izlerini hatırlıyor.”
Fatma Nine, sararmış sayfaları ve düzgün yazıları olan eski bir albüm çıkardı.
“Bu benim,” dedi, genç bir kadının nehir kenarında güneşe gülümsediği bir fotoğrafı göstererek.
Emir inanamadı. Fotoğraftaki güzel, neşeli gözlü genç kızla şimdiki Fatma Nine arasında bağ kuramadı.
“Bu… siz misiniz?”
“Evet,” diye başını salladı yaşlı kadın. “Zaman hızlı geçer, yavrum. Bugün gençsin, güçlüsün, ama yarın… yarın benim gibi olacaksın.”
Derin bir iç çekti. Tarlalarda çıplak ayak koştuğu, her sabah şarkılarla uyandığı günleri hatırladı. Sonra ayağa kalktı, antika bir dolabın gizli çekmesini açtı ve üzeri oymalarla süslü küçük bir ahşap kutu çıkardı.
“Al bunu. Ama sadece evinde aç.”
Madalyonun Sırrı
Emir dayanamadı. Fatma Nine’nin evinden çıkar çıkmaz, parkın yanındaki bir banka oturup kutuyu açtı. İçinde gümüş bir madalyon vardı. Kalbi hızla çarptı. Dikkatle açtığında, içinde o eski fotoğrafı gördü. Genç Fatma Nine, geçmişten ona gülümsüyordu. Ama en şaşırtıcı olan, gözlerindeki o aynı sıcaklık, aynı bilgelik ve hayat sevgisiydi.
O anda anladı ki, insanlar içlerinde asla yaşlanmıyordu. Ruhları hep aynı kalıyordu; sadece zaman, onları çizgilerin ve akların arkasına saklıyordu.
Madalyonu usulca kapattı ve eve doğru yürüdü, avucunda sıkı sıkı tutarak. Artık biliyordu ki iyilik, sadece bir kelime değildi. İnsanları yıllar boyu birbirine bağlayan şeydi.
Yeni Bir Başlangıç
Ertesi gün, Emir yine Fatma Nine’nin yanına gitti. Bu kez annesinin ördüğü yün eldivenler ve yeni bir fotoğraf albümü getirmişti.
“Bunu yeni anılarla dolduralım,” dedi albümü uzatarak.
Ve kadın gülümsedi. Tıpkı o eski fotoğraftaki gibi; içten, sı
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
