Yanlışlarımı anladım ve 30 yıl sonra eski eşime dönmek istedim, ama artık çok geçti Adım Mehmet Yılmaz, İzmirin gri sokaklarında kaybolmuş bir ruh gibi yaşıyorum. 52 yaşındayım ve hiçbir şeyim yok. Ne eş, ne aile, ne işsadece terk edilmiş bir evin içindeki rüzgar kadar boşum. Kendi ellerimle yıktığım hayatımın enkazı üzerinde duruyorum, kazdığım uçuruma bakıyorum.
30 yıl boyunca eşim Aylinle yaşadım. Ben çalışıyordum, evin geçimini sağlıyordum; o ise evi çekip çeviriyordu. Onu dış dünyadan uzak, evde tutmaktan hoşlanıyordum. Ama zamanla onun ilgisinden, alışkanlıklarından, sesinden rahatsız olmaya başladım. Aşk, rutinin içinde eriyip gitti. Normal olduğunu düşündüm, böyle olması gerektiğine inandım. O gri istikrarın içinde kendimi güvende hissediyordum. Ta ki kader, beni alt edecek bir sınavla karşılaştırana kadar.
Bir akşam, bir çay bahçesinde Sibelle tanıştım. 32 yaşındaydı, benden 20 yaş gençgüzel, enerjik, gözlerinde bir ışık vardı. Durgun hayatımın içine üflenen taze bir rüzgar gibi geldi. Birlikte görüşmeye başladık ve kısa sürede sevgili olduk. İki ay boyunca çift yaşadım, ta ki Aylinin yanına dönmek istemediğimi fark edene kadar. Sibele aşık oldumya da öyle sandım. Onun yeni eşim, yeni kaderim olmasını istedim.
Ayline gerçeği anlattığımda bağırmadı, tabak fırlatmadısadece boş gözlerle baktı ve başını salladı. Onun da umursamadığını, hislerinin çoktan öldüğünü düşündüm. Şimdi ne kadar incittiğimi görüyorum. Boşandık. Çocuklarımızın büyüdüğü, her köşesinde anılar saklanan evi sattık. Sibel, Ayline hiçbir şey bırakmamam için ısrar etti. Dinledimhissemi alıp Sibel için geniş bir daire aldım. Aylin küçücük bir stüdyo daireye çekildi, ona maddi destek bile olmadım. İşsiz olduğunu, nasıl geçineceğini biliyordum, ama umursamadım. Oğullarım, Emre ve Can, bana ihanet ettiklerini söyleyip tüm bağlarımızı kopardılar. O zaman umurumda değildi; Sibel vardı, yeni bir hayat vardı, bana yeteceğini sanıyordum.
Sibel hamile kaldı, çocuğumuzun doğumunu heyecanla bekledim. Ama bebek doğduğunda ne bana ne de ona benzediğini fark ettim. Arkadaşlarım fısıldaşıyordu, kardeşim uyardı, ama bu düşünceleri kovdum. Sibelle yaşam bir kabusa döndü. Tükenene kadar çalışıyordum, evi, çocuğu geçindiriyordum, o ise para istiyor, geceleri kayboluyor, sarhoş dönüyordu. Evdedağınıklık, yemek yok, anlamsız kavgalar. İşimi kaybettimyorgunluk ve öfke bedelini aldı. Üç yıl bu kâbusta yaşadım, ta ki kardeşim DNA testi yaptırana kadar. Sonuç beni yere serdi: çocuk benim değildi.
Gerçeği öğrendiğim gün Sibelden boşandım. O da gitti, alabildiği her şeyi alarak. Yapayalnız kaldımeş yok, çocuk yok, güç yok. Ayline dönmeye karar verdim. Çiçekler, şarap, pasta aldım, önünde diz çöktüm, pişman bir köpek gibi. Ama o küçük evinde başka biri oturuyorduyeni sahibi bana Aylinin yeni adresini verdi. Titreyerek kapısına gittim. Kapıyı bir erkek açtı. Aylin bir iş bulmuş, bir iş arkadaşıyla evlenmiş, mutlu görünüyorduhayat dolu, ışıldayan, onu hiç böyle görmemiştim. Bensiz hayatını yeniden kurmuştu.
Sonra bir kafede karşılaştık. Dizlerimin üstüne çöktüm, geri dönmesi için yalvardım. Bana acınası bir aptal gibi baktı ve tek kelime etmeden çekip gitti. Şimdi ne kadar aptal olduğumu anlıyorum. Neden 30 yıl birlikte olduğum kadını bıraktım? Neden ailemi, beni tüketip terk eden bir genç kadın için feda ettim? Bir yanılsama uğruna, kör bir aşk inancı yüzünden mi? 52 yaşındayım ve bomboşum. Çocuklarım telefonlarıma cevap vermiyor, işim parmaklarımın arasından kayıp gitti. Sevdiklerimin hepsini kaybettim ve tek suçlu benim.
Her gece Aylini rüyalarımda görüyorumo sakin gözleri, sesi, sıcaklığı. Soğuk yalnızlıkla uyanıp fark ediyorum: onu hayatımdan uzaklaştıran bendim. Beni beklemiyor, affetmeyecek ve ben affedilmeye layık değilim. Hatamruhumu yakan bir damga gibi. Zamanda geri gitmek isterdim, ama artık çok geç. Çok geç. Şimdi İzmirin sokaklarında, kendi yıktığım şeyi arayan bir hayalet gibi dolanıyorum. Hiçbir şeyim yoksadece pişmanlık, beni son nefesime kadar takip edecek. Ailemi, hayatımı mahvettim ve bu yükü tek başıma taşıyorum, çünkü düzeltmek için artık hiçbir şey kalmadı.
