“Onların benim çocuklarım olduğunu biliyorum,” dedi gözlerini kaldırmadan. “Ama… nedenini açıklayamam, aramızda hiçbir bağ hissetmiyorum.”
“Şuna bak ne kadar güzel!” diye haykırdım, yeni doğan kızımızın minik bedenini kucağıma daha sıkı çekerek. Elif, yumuşak battaniyesine kıvrılmış, küçük bir yaşam topu gibiydi ve hafifçe horluyordu. Gözlerimi ondan alamıyordum. O an dünya tek bir yüze, tek bir nefese, tek bir düşünceye indirgenmişti: “O benim. Artık o da var.”
Yanımda duran Volkan, çocuğa bakıyordu ama gözlerinde şefkatin yanında… başka bir şey daha vardı. Belirsiz, neredeyse ürkek bir ifade. Elini uzattı, parmağıyla Elif’in yanağına dokundu.
“Senin gibi olmuş,” diye fısıldadı. Ama sesinde beklediğim o coşku, o taşan sevinç yoktu. O an umursamadım. Ne var yani, bana benziyormuş? Önemli olan ailemizin büyümüş olmasıydı, kızımızın sağlıklı olmasıydı, artık gerçek bir anne baba olmamızdı.
Ama yıllar geçti ve ikinci kızımız Ayşe doğduğunda, daha önce görmek istemediğim şeyi fark etmeye başladım. İki kız da birbirine şaşırtıcı derecede benziyordu. Büyük kahverengi gözleri, düzgün burnu, yüksek alınları, kalın siyah saçları… Sanki babamın çocukluk fotoğrafından çıkmışlardı. Volkan’ın mavi gözlerinden, gamzelerinden, hatta yüz ifadesinden bile hiçbir şey yoktu onlarda. Bu bir sorun haline geldi. Büyük ve acı verici bir sorun.
Mutfak masasında oturmuş, çoktan soğumuş çayımı karıştırıyordum. Arkamda uyuyan kızlarımın nefes sesleri geliyordu, karşımda ise kayınvalidem Fatma Hanım oturuyordu. “Uğradım da,” demişti her zamanki gibi. Ama biliyordum ki onun “uğramaları” öyle sıradan olmazdı. Özellikle de son aylarda aramızdaki o gergin sessizlik, soğukluk başladıktan sonra…
“Zeynep,” diye başladı dikkatle kelimeleri seçerek, “kızlar elbette çok güzel. Ama… Volkan’ın çocukları olduğuna emin misin? Babanın tıpkısı gibiler. İki damla su gibi. Garip değil mi?”
Elimdeki kaşık fincana çı
