“Sevgili, beni işten alabilir misin?” Kocasını aradı Zehra, yorucu bir günün ardından kırk dakikalık toplu taşıma yolculuğundan kurtulmak umuduyla.
“Sevgili, işten almaya gelebilir misin?” Zehra’nın sesi yorgunluğun ağırlığıyla titriyordu.
“Meşgulüm,” diye kestirip attı Murat. Arkadan televizyonun sesi geliyordu, evde olduğu besbelliydi.
Zehra’nın kalbi ağırlaştı. Evlilikleri paramparça oluyordu, oysa altı ay önce Murat onu kollarında taşıyacağına dair sözler vermişti. Ne değişmişti bu kadar kısa sürede? Zehra anlayamıyordu.
Vücuduna özen gösterirdi, spor salonunda saatler geçirirdi. Yemek yapmakta ustaydı zaten popüler bir restoranda çalışıyordu. Hiç para istememişti, hiç gereksiz drama çıkarmamıştı, kocasının her isteğini yerine getirmeye hazırdı
“Böyle yaparsan onu yorarsın,” diyordu Zehra’nın annesi şikâyetleri duydukça. “Erkeği her şeyde şımartmamalısın.”
“Ben sadece seviyorum onu,” diye cevaplardı Zehra çaresiz bir gülümsemeyle. “O da beni seviyor”
*****
“Demek ki yorulmuş,” diye düşündü Zehra, dudaklarını ısırarak tarayıcı geçmişine baktı. Murat’ın tüm boş zamanını flört sitelerinde, birden fazla kadınla konuşarak geçirdiği ortadaydı. “Neden bana açıkça söylemedi ki? Anlardım, bırakırdım gitsin. Neden böyle acı çekeyim, sevmediği bir kadınla yaşayıp onu bu davranışlarla üzeyim?”
Boşanma kararı aldı. Güçlüydü, atlatırdı. Ama onu küçük bir intikam almadan göndermeyecekti
Aynı gece, Zehra kocasının kullandığı siteye kaydoldu, onu buldu ve sohbete başladı. İnternetten bulduğu bir fotoğrafı biraz düzenledi ve Murat’ın tuzağa düşeceğinden emindi. Ve düştü.
Mesajlaşmalar kısa sürede kızıştı. Murat evli olmadığını, ciddi bir ilişki ve çocuk istediğini söylüyordu. Mükemmel karakteriyle övünüyordu, Zehra ise bunları okuyunca gözyaşlarına boğulacak kadar gülüyordu. Onunla başa çıkmanın ne kadar zor olduğunu iyi biliyordu.
“Buluşalım mı?” diye yazdı Zehra, cevabı merakla bekleyerek.
“Harika olur,” diye cevap geldi anında. “Ama kız kardeşim sınavlara hazırlanıyor, geçici olarak bende kalıyor. Tarafsız bir yerde buluşup sonra otele gidebiliriz.”
“Cidden mi?” diye fısıldadı Zehra mesajı okurken. “Bir kadının böyle bir teklifi kabul edeceğinden nasıl bu kadar emin olabiliyorsun? Normal biri böyle bir şey duysa küplere binerdi! Ama neyse, bu benim işime gelir.”
“Benim eve gelsene? Şehrin dışında bir evde tek başıma yaşıyorum. Kimse rahatsız etmez” Acaba kabul eder miydi?
“Mükemmel fikir!” Murat açıkça memnun olmuştu. Muhtemelen fazladan para harcamak zorunda kalmayacağı için. “Adresi ve saati ver, aşkın kanatlarıyla hemen yanındayım.”
“**** Sokak, No. 25, saat 10. Olur mu?”
“Tabii! Bekliyorum.”
Saat dokuzda Murat acil bir iş çıktığını söyleyerek evden çıktı. Arabanın anahtarlarını bulamayınca suratını asarak karısına sordu.
“Masada duruyordu,” dedi Zehra, cebindeki anahtarı sımsıkı tutarken masum bir ifadeyle baktı. “Belki kedidir?”
Ama Zehra onu beklemeye niyetli değildi. Neden beklesindi ki? Eşyalarını toplamak için vakti vardı. Neyse ki büyükannesinden kalan kendi dairesi vardı. Arkada bıraktığı tek şey, masanın üzerinde bıraktığı boşanma davasıydı.
Murat ertesi sabah öfkeli bir şekilde eve döndü. Sadece yol bir saatten fazla sürmemişti, ayrıca sitedeki o Ayşe de ortalıkta yoktu.
Adres gerçekti, ev de öyle. Ama evde oturan, fotoğraftaki model gibi genç bir kadın değildi. Kapıyı açan, boyut olarak onun iki katı bir kadındı. Yarı saydam bir sabahlık giymişti ve Murat o görüntüyü unutmak için bütün parasını vermeye hazırdı.
Ondan kurtulmak için mücadele etmek zorunda kaldı! Taksi çağırmak zorunda kaldı, sadece o mahalleden çıkmak için. Arabayı beklerken ince montunda dondu kaldı. Üstelik şoför tuhaf bir adamdı ve onu önce bilinmez bir yere götürdü Hareketli bir geceydi.
Ancak eve dönüp masanın üzerindeki boşanma belgesini görünce Murat bütün bu olanların arkasında kimin olduğunu anladı. Belgenin yanında kırmızı rujla yazılmış bir not duruyordu:
Bu tatlı intikam…
