Eski bir akşam, Elif ve Mehmet yemek yerken kapı aniden açıldı ve içeri Mehmetin annesi, Gülten Hanım, öfkeyle girdi.
“Oğlum! Karının yaptıklarını öğrenmelisin!” diye bağırdı girişte.
“Anne, otur biraz, sakin ol. Yüzün kıpkırmızı olmuş, tansiyonun çıkmış,” dedi Mehmet endişeyle.
“Tabii çıkar!” diye hışımla karşılık verdi kaynana ve keskin bir dönüşle gelinine baktı. “Bugün iş arkadaşın Serpille karşılaştım, bana her şeyi anlattı!”
“Neyi anlattı?” diye sordu Elif sakince, gözlerinin içine bakarak.
“Bir yıl önce terfi aldığını ve şimdi maaşının Mehmetinkinden iki kat fazla olduğunu! Oysa o bile bilmiyormuş! Saklamışsın!” Gülten Hanım, öfkeden nefes nefese kalmıştı.
“Ne sorun var ki? Sizden para istemiyoruz, geçimimiz yerinde. Ne istiyorsunuz?”
“Geçen bahar yazlıkta tadilat için yardım istediğimde, ‘Paramız yok’ demiştin. Şimdi anlıyoruz ki para varmış! Neden saklıyorsun? Boşanma için mi biriktiriyorsun?” diye bağırdı kaynana.
Elif ayağa kalktı ve kocasına baktı:
“Mehmet, lütfen yatak odasındaki çekmecenin içindeki yeşil dosyayı getirir misin?”
O da sessizce isteğini yerine getirdi.
“Bu nedir?” diye sordu dosyayı açarken. “Banka hesapları mı?”
“Evet. Deniz ve Efe için. Her ay maaşımdan bir kısmını kenara koyuyorumgelecekleri için. Senin ailenin beni yabancı gördüğünü anladığımda, çocukları düşünmek zorunda kaldım.”
“Nasıl yabancı?” diye lafını kesti Mehmet.
“Şehir merkezindeki iki odalı daireyi satıp aldığımız bu evi sadece senin üstüne yaptırdığını unuttun mu? ‘Boşanma ihtimaline karşı.’ Tek kelime etmedin. Ben hamileydim, sen sustun. Hiç fark etmediğimi mi sanıyorsun?”
Mehmet derin bir iç çekti. Kaynana araya girmeye çalıştı:
“Bu bir önlemdi!”
“Kime karşı? Kendi çocuklarının annesine mi?” Elifin sesi titriyordu. “Sonra da niye soğuk davrandığıma şaşırıyorsunuz?”
“Paralar nerede, Elif?” diye ısrar etti kaynana. “Aileye harcanmıyorsa, demek ki kaçmak için saklıyorsun!”
“Mehmet, lütfen anneni götür. Konuşacak bir şey kalmadı,” diye fısıldadı Elif.
“Tabii giderim! Ama unutma: Aileni sen mahvediyorsun!” diye çıkıştı Gülten Hanım, ama çıkarken ekledi: “Yine de… başından beri çok farklıydınız.”
Kapı kapanınca Mehmet uzun süre sessiz kaldı.
“Gerçekten ‘yedek kapı’ hazırladığımı mı düşündün?” diye sordu sonunda.
“Bilmiyordum. Sustun. Sessizlik de bir cevaptır.”
“Boşanmak istemiyorum. Seni seviyorum. Çocukları da.”
“O zaman kanıtla. Benim senin için geçici biri olmadığımı göster.”
“Tamam. Evi Denizin üstüne yapacağım. Çocuklar için de düzenli para biriktireceğim. Az olsun ama sürekli olsun. Güven iki taraflıdır.”
Elif hafifçe başını salladı.
“Bir de ‘boşanma’ kelimesini bir daha ağzımıza almayalım,” diye ekledi Mehmet.
“Kabul.”
Ve uzun zamandır ilk kez, yabancı gibi değil, gerçekten yakın insanlar gibi konuştuklarını hissettiler.
Aile, paradan değil, samimiyetten güç alır. Sessizlik yıkar, dürüstlük ise birleştirir.
