HAVA ALMAK İÇİN AĞAÇ DİKEN ADAM
Akciğer hastalığı teşhisi konduğunda, Mehmet Demir 58 yaşındaydı ve 14 yaşından beri sigara içiyordu. Yıllarını İzmir’deki bir tamirhanede motor yağı, egzoz dumanı ve benzin kokuları arasında geçirmişti. Elleri sürekli yağ ve kir içindeydi, tırnakları her zaman karaydı. Her hareketi, yılların yorgunluğunu ve peşini bırakmayan görünmez bir gölgeyi taşıyordu.
Doktor net konuşmuştu:
“Akciğerlerin sınıra dayanmış. Hayatını değiştirmezsen birkaç yıla 24 saat oksijene bağlı yaşarsın.”
Mehmet hastaneden sessizce çıktı. Amaçsızca sokaklarda dolaştı, sanki gölgesi artık kendisinden daha ağırdı. Trafik ışıklarının renklerini görmeden yürüdü. Hangisi daha zordu: Sigarayı bırakmak mı, tamirhaneyi terk etmek mi, yoksa artık bir “hasta” gibi hissetmeye başlamak mı?
O gece uyuyamadı. Yemek masasının yıpranmış sandalyesinde oturup yağlı ellerine baktı, bir zamanlar nasıl yumuşak ve genç olduklarını hatırladı. Kızını düşündü, İstanbul’a taşınmış ve kendisinin asla sahip olamadığı fırsatlar peşinde koşuyordu. Torunu vardı, onu zar zor tanıyordu ve belki de erken ölseydi torunu onu hiç hatırlamayacaktı. “Makineler olmadan ona sarılmadan ölmek istemiyorum,” diye geçirdi içinden, boğazı düğümlenerek.
Ertesi gün beklenmedik bir şey yaptı. Mahalledeki küçük fidanlığa gitti, toprak kokan, köklerin nemli kâğıtlara sarıldığı o mütevazı yere.
“Temiz hava veren bir ağaç var mı?” diye sordu, sesi kısık ama içinde bir umut kıvılcımıyla.
Tezgahtar kadın şaşırmıştı. Mehmet tipik bir müşteri değildi. Çiçek istemiyordu, süs çalıları değil. Hava arıyordu.
“Leylak ağacı derler, en iyilerindendir hem de mor çiçek açar,” dedi kadın, kökleri ıslak kâğıda sarılı küçük bir fide uzatarak.
Mehmet onu evinin önüne dikti, çocukluğunun geçtiği küçük evin önüne, eski küreğiyle ve eldivensiz. Her sabah suluyor, ağaçla konuşuyor, ona bir dostmuş gibi davranıyordu. Sigara içme isteği geldiğinde dışarı çıkıp ona bakıyor, derin nefes alıyor ve rüzgârın ciğerlerine dokunuşunu hissediyorduondan yıllardır mahrum kaldığı tazeliği.
“Bu fide büyüyebiliyorsa, ben de değişebilirim,” diyordu kendine.
Sig
