Büyük bir umudumuz vardı: Annem emekli olacak, köye taşınacak ve bana ile kocama üç odalı dairesini bırakacaktı!
Size komşum Lütfiyeden bahsetmek istiyorum. Şu an 68 yaşında. Kendi üç odalı dairesinde tek başına yaşıyordu. Geçenlerde, dairesini kiraya verip tatile çıktı.
Kızı bana gelip şikayet etmeye başladı:
“Annem ne yapıyor böyle? Beni çok hayal kırıklığına uğrattı! Şimdi kayınvalidem, ‘Yaşlanınca sen de çıldıracaksın’ diye başımın etini yiyor. ‘Armut dibine düşer’ diyor. Biz de kocamla yeni bir araba kredisi aldık! İki aydır taksitleri ödeyemiyoruz. Annemden çok umutluyduk, bize yardım edecekti! Ama o bizi hayal kırıklığına uğrattı: dairesini kiraya verip tatile gitti!”
Şaşkınlıkla Ayşegüle baktım: Neden annesi onların araba kredisini ödemek zorundaydı? O ise konuşmasına devam etti:
“Kayınvalidem bize çok kızgın, onun evinde kalıyoruz, annem de kendi dairesini kiraya verdi!”
Ayşegülün benden anlayış beklediğini fark ettim. Ama bence Lütfiye doğru olanı yaptı. Kendi istediği gibi yaşama hakkı var. Neden insanlar, bir kadın emekli olunca tamamen çocuklarına ve torunlarına adaması gerektiğini düşünüyor? Bu hiç adil değil! Ayşegüle sordum:
“Neden kendine ve kocana güvenmiyorsun? Neden 15 yıllık evliliğinizde kendi evinizi almak için çabalamadınız? O zaman kayınvaliden seni böyle eleştirmezdi.”
Ayşegül anlatmaya devam etti:
“Annemin emekli olup köye taşınacağını, bize de üç odalı dairesini bırakacağını umuyorduk!”
Ben de Ayşegüle şaka yollu takıldım:
“Ya Lütfiye de evlenirse? Onun bir arkadaşı vardı, tatil için Antalyaya gitmişti. Orada bir adamla tanışıp evlendi. Şimdi orada mutlu mesut yaşıyor. Belki Lütfiye de öyle yapar.”
Bu sözlerim üzerine Ayşegül bana şaşkın şaşkın baktı. Geçenlerde internette Lütfiyenin fotoğraflarını gördüm. İyi dinlendiğini ve hayatın tadını çıkardığını yazıyordu. Ben de onun adına sevindim. Bence doğru olanı yaptı. Yaş, mutlu olmaya ya da hayatta yeni güzel deneyimler yaşamaya engel değil
