Şöyle bir mesele var, yakında misafirler gelecek, sizin de bir yere gitmeniz gerekiyor.
” Şöyle bir mesele var, yakında misafirler gelecek, sizin de bir yere gitmeniz gerekiyor. Kendiniz anlarsınız, sizinle birlikte hiçbir kutlama olmaz. Oğlum, peki nereye gidelim? Burada kimsecikler yok, diye sordu annesi. Nerden bileyim, köydeki komşu kadın sizi bir ara misafir çağırmıştı, işte oraya gidin.”
Ali Bey ve Fatma Hanım, oğullarını dinleyip evlerini sattıklarına bin pişman oldular.
Zor olsa da orası kendi evleriydi. Kendi yurtlarıydı. Peki burada neydiler?
Gelinleri Ayşenin öfkesini çekmemek için odalarından çıkmaya korkuyorlardı. Onların her hareketi Ayşeyi rahatsız ediyordu. Terliklerini sürüyerek yürümeleri, çay içişleri, yemek yemeleri
Evde onlara ihtiyaç duyan tek kişi torunları Denizdi.
Yakışıklı, genç bir delikanlıydı ama dedesiyle ninesini delicesine seviyordu. Annesi yanında sesini yükseltirse hemen karşılık veriyordu.
Oğulları Murat ise ya karısından korkuyordu ya da umursamıyordu, hiçbir zaman anne babasını savunmuyordu.
Deniz, dedesi ve ninesiyle akşam yemeği yiyordu. Ama evde pek olmuyordu. Staj yapıyordu. İşe yakın olmak için yurtta kalıyor, sadece hafta sonları eve geliyordu.
Yaşlılar torunlarını bekliyor, bu onlar için bayram gibiydi. Yeni yıl kapıdaydı. Deniz, sabah erkenden gelip herkese yeni yılını kutladı.
Yaşlıların odasına girdi.
Her birine sıcacık, güzel çoraplar ve eldivenler getirmişti. Hep üşüdüklerini biliyordu, onları mutlu etmek istemişti. Dede için sade eldivenler, nineye ise işlemeli olanlar.
Fatma Hanım eldivenleri yüzüne bastırıp ağladı.
” Nine, ne oldu? Beğenmedin mi?”
” Hayır, canım oğlum. Bunlar en güzelleri. Hayatımda böylesine değerlisini hiç görmemiştim.”
Torununu kucaklayıp öptü. Deniz de nine
