Bir rüyada gibiydi sanki, ailemle olan bağlarımı kestim ve ilk defa gerçekten özgürce nefes aldım.
Çocukluğum boyunca ailenin dünyadaki en değerli şey olduğuna inandım. Annem ve babamın birçok kardeşi vardı, bu yüzden sürekli amcalar, halalar ve sayısız kuzenlerle çevriliydim. Her Noel, her yaz, hep birlikte dedemin İzmirin küçük bir kasabasındaki evinde toplanırdık. Ev, kahkahalarla, hararetli tartışmalarla ve babaannemin yaptığı yemeklerin kokusuyla dolardı. Sağlam bir aile olduğumuza, hiçbir şeyin bizi ayıramayacağına inanıyordum.
Ama bunun bir yanılsama olduğunu anlamam çok geç oldu.
Liseden sonra hemen üniversiteye gitmedim. Ailemin maddi durumu kötüydü ve onlara fazla yük olmak istemedim. Bu yüzden muhasebe kurslarına yazıldım, bir an önce iş bulup üniversite için para biriktirebilirim diye düşündüm. İş aramaya başladığımda aklıma annemin kız kardeşi, Hale halam geldi. İstanbulda büyük bir şirkette insan kaynakları sorumlusuydu. Torpil istemiyordum, sadece bir tavsiye, bir yönlendirme bekliyordum.
Ama cümlemi bile bitirmeme fırsat vermedi.
Senin için bir şey yapamam, dedi sert bir tonla. Doğru diplomaya sahip değilsin, tecrüben yok, üstelik bu iş senin için değil.
Donup kaldım. Dinlemeye bile çalışmamıştı. Sanki yabancıymışım gibi beni hayatından silmişti.
Öfkeliydim ama pes etmek istemedim. Üniversiteye girdim ve tek başıma ilerledim, kimsenin yardımı olmadan.
Birkaç ay sonra aile yemeği için dedemin evine gittim. Kapıdan girer girmez havanın değiştiğini hissettim.
Bakın kim geldi! Büyük üniversiteli! diye alay etti amcam Serhat. Sonunda hayatta başarılı olmak için diploma gerektiğini anladın, öyle mi?
Masadakilerin hepsi gülmeye başladı.
Zaten bırakacak, diye ekledi kuzenim Emre. Gerçekten zeki olsaydı, liseden sonra direkt üniversiteye giderdi, boş kurslarla vakit kaybetmezdi.
Masada yumruklarımı sıktım ve sessiz kaldım. Ama içimde her şey kaynıyordu. O gece anladım: Onların arasında yerim yoktu.
Ondan sonra aile toplantılarına gitmeyi bıraktım. Neden kendimi bu aşağılanmalara maruz bırakayım ki? Ama bir gün annem aradı.
Senin için zor olduğunu biliyorum, dedi yumuşak bir sesle. Ama aile, ailedir. Onları görmezden gelemezsin.
Onun için bir kez daha denedim.
Sonraki buluşmada bana hakaret etmek için yeni bir neden bulmuşlardı.
29 yaşındasın ve hâlâ evlenmedin mi? diye sırıttı Hale halam. Hangi kadın istikrarlı bir kariyeri, evi, gelecek planı olmayan bir adamı ister ki?
Hiçbir şey söylemedim. Çalışıyordum, okuyordum, geleceğimi taş taş örüyordum. Ama gözlerinde hep bir başarısızdım.
Sonra her şeyi değiştirecek olay yaşandı.
Babaannem, Ayşe, ağır hasta oldu. 91 yaşındaydı, artık yürüyemiyordu ve sürekli bakıma ihtiyacı vardı. İşte tam o anda, kan bağının öneminden bahseden bu aile, birer ikişer kayboldu.
Benim çocuklarım var, ona bakamam, diye sızlandı halam.
İşim bütün vaktimi alıyor, bir şey yapamam, diye mırıldandı amcam.
Huzurevinde daha iyi olur, diye bitirdi Emre.
Onu terk ettiler.
Ben yapamazdım.
Onu İzmirdeki evime aldım. Yedirdim, içirdim, her anında yanında oldum. Nişanlım, Elif, onu sadece birkaç kez görmüştü ama kendi çocuklarından daha fazla sevgi ve saygı gösterdi.
Son aylarında babaannem artık konuşamıyordu. Her akşam yanına oturur, elini tutar ve çocukluğumuzdan anılar anlatırdım. Yalnız olmadığını bilsin diye.
Sonra vefat ettiğinde, cenazede fısıltılarını duydum.
Miras için yaptılar bunu Belki de işleri hızlandırdılar.
Onu terk eden aynı insanlar, şimdi bana iftira atıyordu.
Bu kadardı.
Mezarının başında kararımı verdim.
Bitti.
Mirası reddettim. Bağlarımı kestim. Annemle bile sadece gerçekten ihtiyacı olduğunda konuşuyorum. Diğerleri? Onlar artık benim için yok.
Ve hayatımda ilk kez özgür hissediyorum.
Suçluluk duymadan. Utanmadan. Beni asla kabul etmeyen insanlara kendimi açıklamak zorunda kalmadan.
Belki kanımı taşıyorlar ama asla gerçek ailem olmadılar.
Şimdi kendi hayatım var. Kendi geleceğim.
Ve sonunda, huzur.
