Her öğleden sonra, okul çıkışında, Emre tek omzunda asılı çantasıyla taş döşeli sokaklarda yürür, parmaklarının arasında özenle sakladığı bir kır çiçeğiyle eve dönerdi.
**Solmayan Çiçek**
İzmirin dar sokakları, yağmurdan sonra ıslak toprak ve taze ekmek kokardı. Küçük bir kasabaydı burası; herkes birbirini tanır, sırlar rüzgârdan hızlı yayılırdı. Bu sokaklarda, on iki yaşında, ince yapılı, derin bakışlı ve sakin adımlı bir çocuk dolaşırdı. Adı Emre Yılmazdı.
Her gün aynı yere giderdi: “Sonbahar Işığı” Huzurevi. Krem rengi boyalı, geniş pencereli, begonvillerle süslü bir bahçesi olan eski bir binaydı. Okuldan çıkar çıkmaz, paslı kapısından içeri adım atardı.
Yavaşça içeri girer, herkese selam verirdi: girişte örgü ören Ayşe Hanıma, her seferinde ondan bir şeker isteyen Mehmet Amcaya, ona şefkatle bakan görevlilere Onun zorunluluktan değil, kimsenin anlamadığı bir içtenlikle geldiğini bilirlerdi.
İkinci kata çıkar, koridorun sonundaki 214 numaralı odaya varırdı. Onu bekleyen, saçları kar gibi beyaz, bazen dalgın, bazen canlı gözleriyle Zehra Hanımdı.
“İyi günler, Zehra Teyze,” derdi, çantasını bir sandalyeye bırakarak. “İşte en sevdiğin çiçek.”
“Sen de kimsin, yavrum?” diye sorardı o, narin bir gülümsemeyle.
“Sadece bir dostum,” diye cevaplardı Emre.
Zehra Hanım, edebiyat öğretmeni olmuştu bir zamanlar; zarif ve güçlü bir kadındı. Ama Alzheimer, yavaş yavaş hafızasını çalıyordu. Onun için günler hep aynıydı, yüzler birbirine karışırdı. Yine de Emre yanındayken, gözlerinde bir kıvılcım parlar gibi olurdu.
Aylar boyunca, ona Nazım Hikmetin şiirlerini, Sait Faikin hikâyelerini okudu. Bazen tırnaklarını şeftali rengine boyar, bazen saçlarını özenle tarar, gençliğindeki gibi örerdi. Zehra Hanım gülüşür, bazen bir anıya dalıp sessizce ağlar, bazen de onu gençliğindeki bir sevgilisi sanırdı.
Görevliler, Emrenin genç bir bedende yaşlı bir ruha sahip olduğunu söylerdi. Oraya ne yardım için ne de ödev için gelirdi; sadece istediği için gelirdi.
“Bu çocuğun yüreği kocaman,” derdi huzurevinin en kıdemli hemşiresi Fatma.
**Kimsenin Bilmediği Sır**
Emre, onu ziyaret ettiği bütün o zaman boyunca, Zehra Hanıma sadece bir “dost” olmadığını söylemedi. Onun torunuydu. Tek torunu.
Hikâye hüzünlüydü: Zehra Hanım unutmaya başlayınca, tek oğlu, Emrenin babası, onu huzurevine yerleştirmişti. Önce sık sık ziyaret ederdi, sonra bu ziyaretler seyrekleşti ta ki bir gün tamamen kesilene kadar. “Artık o annem değil,” diyordu soğuk bir ifadeyle. Ama Emre, onu yalnız bırakmayı hayal bile edemezdi.
Evde babası ondan bahsetmekten kaçınırdı. “O artık aynı kadın değil,” derdi sertçe. “En iyisi orada kalsın.”
Ama Emre için o hâlâ büyükannesiydi. Adını hatırlamasa da, bazen onu “Ahmet” ya da “Cem” diye çağırsa da, biliyordu ki zihninin bir köşesinde sevgi saklıydı.
**İtiraf**
Bir kış günü, pencerenin yanında onun saçlarını tararken, Zehra Hanım ona dikkatle baktı. Gözleri, bir anlığına, onu tanımış gibi oldu.
“Senin gözlerin oğlumunkine benziyor,” diye fısıldadı.
Emre gülümsedi.
“Belki de kader bana onları ödünç vermiştir.”
Zehra Hanım sesini alçalttı, bir sır paylaşıyormuş gibi.
“Oğlum, ben unutmaya başlayınca uzaklaştı artık onun annesi olmadığımı söyledi.”
Emrenin içi acıdı ama itiraz etmedi. Elini sımsıkı tuttu.
“Bazen hafıza gidince, insanlar da gider. Ama herkes gitmez.”
Zehra Hanım, bu sözlerle huzur bulmuş gibi baktı, sonra yeniden düşüncelere daldı.
**Son Yaz**
O yıl, Zehra Hanım daha sık hastalanmaya başladı. İyi günleri azalmıştı, bazen yataktan bile kalkamıyordu. Emre yine de onu ziyaret etti, uyurken kitap okumak ya da masasına çiçek bırakmak için bile olsa.
Bir öğle sonrası, huzurevinin doktoru onunla konuştu.
“Evlat, büyükannen çok zayıf. Belki de kışı çıkaramaz.”
Emre başını eğdi ama ağlamadı. Bunun geleceğini biliyordu.
Son doğum gününde, elinde bir demet kır çiçeğiyle geldi. Oda taze çiçek kokuyordu. Zehra Hanım ona baktı ve aylardır görmediği bir berraklıkla,
“Beni unutmadığın için teşekkür ederim,” dedi.
Bu, konuşabildikleri son gün oldu.
**Veda**
Zehra Hanım, sessiz bir sabah vakti göçüp gitti. Başucunda, solmuş ama dökülmemiş bir kır çiçeği kaldı, sanki onun gidişine kadar dayanmış gibi.
Cenazesi sadeydi. Çok az insan katıldı: eski mesai arkadaşları, huzurevi çalışanları ve Emre. Babası son anda geldi, gözleri kuru, yüzü ifadesiz.
Hemşire Fatma, duygulanarak Emreye yaklaştı.
“Evladım, neden hiç vazgeçmedin?”
Emre, kıpkırmızı gözlerle baktı.
“Çünkü o benim büyükannemdi. O hastalanınca herkes onu bıraktı. Ben bırakmadım. Artık beni tanımasa bile.”
Babası bu sözleri duydu, başını öne eğdi. Hiçbir şey demedi ama cenazenin sonunda, Emrenin omzuna
