On bir yıl boyunca bir ailem olduğunu sanmıştım. Bir eş, iki çocuk, bir ev ve dışarıdan bakınca tamamen normal görünen bir hayat. Akşam yemeklerinde bir araya gelir, günlük işlerimizi halleder, çocukların etkinliklerine giderdik. Kusursuz bir rutin.
Ama içimde bir yerlerde bir şeylerin yanlış gittiğini biliyordum.
Bir şekilde, eşimle ben artık bir çift değildik. Ne partnerdik, ne âşıktık. Hatta düşman bile değildik. Sadece aynı evi paylaşan, günlük sorumluluklarla bağlı iki yabancıydık. Kavga etmiyorduk ama konuşmuyorduk da. Konuşmalarımız mekanikleşmiştifaturalar, alışveriş, çocukların randevuları.
Ve buna alıştım. Çünkü rahattı.
Ta ki onunla tanışana kadar.
Farklı bir kadındı. Sıcak, canlı, enerji dolu. Bana öyle bakıyordu ki sanki dünyadaki tek erkek bendim. Kendimi kandırmaya çalıştım, bunun geçici bir heves olduğunu söyledim kendime.
Ama içimdeki ateş sönmedi.
Kısa sürede o, benim sığınağım oldu, beni boğan hayattan kaçışım. Gizlice buluşuyor, birlikte çalıp çırpıyorduk. Ve yıllar sonra ilk kez, kendimi canlı hissettim.
Ama sırlar sonsuza kadar saklı kalmaz. Bir akşam, seviştikten sonra gözlerimin içine baktı ve dedi ki:
“Ömür boyu saklanmak istemiyorum. Ya tamamen birlikte olacağız ya da burada bitireceğiz.”
Sözleri günlerce aklımda yankılandı. Artık kaçınılmazı erteleyemeyeceğimi biliyordum.
**Hayatımı mahveden konuşma**
O gece, çocuklar uyuduktan sonra mutfağa girdim ve masaya oturdum. Eşim oradaydı, elinde telefonu, bana dikkat etmiyordu.
Boğazımı temizledim ve dedim ki:
“Konuşmamız lazım.”
İç çekti ve bana sıkılmış bir bakış attı.
“Böyle yaşayamıyorum artık,” dedim. “Seni sevmiyorum. Uzun zamandır sevmiyordum. Yeni bir hayat istiyorum. Ama çocuklar için her zaman burada olacağım.”
Çığlıklar, gözyaşları, suçlamalar bekliyordum.
Ama yaptığı şey çok daha kötüydü.
Hiçbir şey söylemedi. Yavaşça ayağa kalktı, holdeki dolaba gitti ve iki büyük valiz çıkardı.
Sonra onları önüme fırlattı.
“Al,” dedi soğuk bir sesle.
Gözlerimi kırpıştırdım, şaşkın.
“Bu kadar eşyaya ihtiyacım yok. Bir sırt çantası yeter.”
İşte o zaman gülümsedi. Ama bu üzgün ya da kızgın bir gülümseme değildi. Tuhaf, hesaplı, anlam veremediğim bir tatminle dolu bir gülümsemeydi.
“Çocuklara senin bakacağını söyledin, değil mi?” diye fısıldadı. “O zaman onların da eşyalarını toplayayım. Bundan sonra siz bir ailesiniz.”
Nefesim kesildi.
“Ne… ne diyorsun?”
Kapının pervazına yaslandı, kollarını kavuşturdu, çöküşümü izler gibi bana baktı.
“Bu hayatı bitirdim. İyi bir eş oldum. Yeterince fedakârlık yaptım. Şimdi benim sıram. Kendime başka birini bulacağım. Çocuklar olmadan çok daha kolay olacak.”
Donup kalmıştım.
“Şaka yapıyorsun,” dedim yavaşça.
Kısa bir kahkaha attı.
“Bilmediğimi mi sandın? Eve daha geç geldiğini, bana bakmadığını fark etmediğimi mi düşündün? Biliyordum, hep biliyordum. Sadece doğru anı bekliyordum.”
Telefonunu çıkardı, hızlıca bir mesaj yazdı ve yeniden gülümsedi. Ama bana değil.
O an anladım.
Ben kararları alan kişi olduğumu sanıyordum. Ama o çoktan ikimiz adına kararı vermişti. Ben satranç oynuyordum, o ise şahı çekmiş ve bana hiçbir seçenek bırakmamıştı.
**Uyanamadığım bir kabusun içinde**
Ve şimdi buradayım.
Bir kadın bana seçim yapmamı istiyor. Diğeri ise çoktan benim yerime seçimini yapmış.
Çocuklarımı alıp sevgilimin kapısını çalacak mıyım, umudu
