Beklenmedik bir ziyaret, aile bağlarını çalkalttı; ortaya çıkmaması gereken bir sır, rüyada gölgeler gibi süzüldü.
Bir zamanlar mutluluk sade görünürdü: çocuklar sağlıklı, aileleri sağlam, torunlar gülüşürken. Ben her daim şanslı olduğumu düşünürdümsevgili eşim Ahmet Yılmaz, kızım Gülbahar ve onun minik sevimli yüzleri. Para, mütevazı bir yaşam sürmeye yetiyordu; evimiz sıcaklık ve huzurla doluydu. Daha ne isterdim ki?
Gülbahar yirmi iki yaşında evlendi; damadı ise otuz beşini aşmıştı. Biz, Ahmetle, onayı verdik: Mehmet Demirİzmirin merkezinde bir dairesi olan, orta halli bir mühendis. Çocuk gibi değil, ayakları yere sağlam basan bir adam. Düğünü kendisi ödeyip, eşini Antalyaya balayıya gönderdi; altın küpeler taktı. Akrabalar hayranlıkla Gülbaharımız şimdiden ipek gibi dediler.
İlk yıllar pürüzsüz akıp gitti. Emir doğdu, ardından Elif geldi; Ankaranın dışındaki bir köşkte yeni bir ev kurdular, tatillerde bizi ziyarete geldiler. Ancak zamanla, kızım bir sis perdesi gibi soluklaştı. Cümleleri tek kelimeye indirdi, gülümsemesi zorla zorla ortaya çıktı; gözlerinde bir boşluk beliriyordu. Anne kalbi yalan söylemez; bir şeyler ters gidiyordu.
Bir gün dayanamayarak ona doğru yola çıktım. Aradımsessizlik. Mesaj attımokundu, cevap gelmedi. Uyarı vermeden arabamı sürdüm; torunlarımı özlemiştim, bir şeyler söylemek istiyordum.
Gülbahar beni sevinçle değil, dehşetle karşıladı. Çay telaşı içinde geri çekildi. Ben çocuklarla oynadım, mercimek çorbası pişirdim, geceliğe kaldım. Akşam yarısı Mehmet, yarı gecede döndü. Ceketinde kızıl bir saç teli ve Fransız parfümünün kokusu vardı. Karısının yanına gülümseyerek dokundu, o da sessizce yatak odasına çekildi.
Gece, mutfakta su içerken balkonun altında bir fısıltı duydum: Yakında, tatlım O hâlâ bir şey bilmiyor. Elimdeki bardak titredi, boğazım sıkıştı.
Sabah doğrudan sordum: Bunu biliyor musun? Kızım renk değiştirdi, fısıldadı: Anne, lütfen. Bizim durumumuz iyi. Ancak ben kanıtları sıraladımsaç teli, parfüm, gece aramaları. O, ezber gibi yanıt verdi: Sana bir şey görünmüş olabilir. O iyi bir baba. Bize geçim sağlıyor. Sevgi en önemli şey değil.
Banyoda gözyaşlarını saklarken anladım: kaybettiğim kayınpeder değil, kızım. O, saygı yerine rahatlığı seçmiş, o da bu durumdan faydalanıyordu.
Akşam Mehmetle oturup konuştum. Özür diledi bile:
Ne yani? Onları bırakmadım. Daire, çocukların okulu, kabanlarher şey var. Gülbahar rahat. Sen işine karışma.
Ya her şeyi açıklarsam?
O BİLİYOR. Sadece görünüyor.
Elektrikli trende evine dönerken gözyaşlarım damla damla aktı. Ahmet, Sakın karışma, tamamen kaybedersin dedi. Ama nasıl susarım, kızımın ışığının sönüşünü izlerken?
Rüyamda duasını ediyorum ki bir gün aynaya bakıp anlasın: haysiyet, elmaslardan daha kıymetli. Sadakat bir kahramanlık değil, bir norm. O zaman belki çantalarını toplayıp çocukların ellerini tutar, uzaklaşır.
Ben bekleyeceğim. Şimdilerde duvarlar örse de, anne vazgeçmez. Acı ruhumu parçalasa da, bu sadece bir kelime değilsonsuz bir yankı.
