Altmış yaşındaydım, İstanbulda bir çatı katı dairenin yalnız köşesinde yaşıyordum. Yirmi yıllık sessizlik ve dinginliğin ardından, geçmiş bir rüya gibi çarpıcı bir şekilde tekrar kapıdan içeri süzüldü. Bu dönüşün mimarı, uzun zamandır görmediğim benim oğlum Emirin sessiz çığlığıydı.
Gençliğimin yirmi beşinde, Kerem Demire kapılmıştım. Uzun boylu, güleryüzlü, hayat dolu bir adamdı; adeta bir masalın baş kahramanı. Çabuk evlendik, bir yıl sonra Emiri dünyaya getirdik. İlk yıllar bir peri masalı gibiydi. Küçük bir sokak dairesinde, ortak hayallerle, ortak planlarla dolu odalarımızda yaşıyorduk. Ben öğretmen, o mühendis olarak çalışıyorduk; mutluluğumuzun gölgesi hiç sönmez gibi görünüyordu.
Zaman ilerledikçe Kerem değişmeye başladı. Geceleri geç saatlerde, yabancı bir parfüm kokusuyla evimize döner, yalanlarla örülmüş bahaneler üretirdi. Dedikodulara kulak asmadım, geç gelişlerini, gizemli kokusunu görmezden geldim. Fakat bir sabah, odanın köşesindeki eski bir tablo gibi ortaya çıkan aldatmasıyla her şey netleşti. Bir kez değil, defalarca. Komşular, akrabalar, hatta en yakın dostlar bile bu gerçeği biliyordu. Ben ise aileyi, özellikle de oğlumuzu korumak umuduyla direndim, çok uzun süre bekledim, Keremin bir gün mantığa kavuşacağını düşündüm. Bir gece uykumda, Keremin eve gelmediğini fark ettiğimde, Artık bu konuyu kapatmanın zamanı geldi diye düşündüm.
Eşyalarımızı topladım, beş yaşındaki Emiri elime alıp annemin evine götürdüm. Kerem bir şey söylemedi, bir ay içinde iş bahanesiyle yurt dışına gitti. Kısa sürede başka bir kadınla evlendi, eski hayatımızı bir fotoğraf çerçevesi gibi geride bıraktı. Mektup, telefon yok; tam bir kayıtsızlık. Ben yalnız kaldım. Annem vefat etti, babam da ardından geldi. Emir ve ben birlikte okula, spora, hastalıklara, sevinçlere, lise sınavına kadar her şeyi atlattık. Ben üç vardiya çalışarak ona eksiksiz bir hayat sunmaya çalıştım; kendi aşkımın izine bile yol bulamıyordum. O benim her şeyimdi.
Emir, Heidelberg yerine Ankara Üniversitesine kabul edildiğinde, ona gönderdiğim paketler, birikmiş TLler ve cesaret dolu sözler dışında bir daire temin edemedim. Ancak o, Ben hallederim diyerek gülümseyip yürüdü; ben de onunla gurur duydum.
Bir ay önce, kapımda belirdiğinde yüzü endişe doluydu. Anne, bir şey söyleyeceğim. Baba. Kalbim taş gibi dondu. Kerem, son zamanlarda yeniden iletişime geçmiş, Almanyaya dönmüş, Emir’e, büyükannesinden miras kalan iki odalı bir daireyi teklif etmişti. Ancak bir şartı vardı: Sen tekrar evlen, ve ben bu daireye oturayım.
Nefesim düğümlendi. Sen bu kadar yalnızsın, kimse yok yanındа Neden yeni bir şansı denemiyorsun? Ben ve gelecekteki ailem için. Baba değişti dedi.
Ben sessizce mutfağa yürüdüm; çaydanlık kaynamaya başladı, ellerim titredi, her şey bulanıklaştı. Yirmi yıl boyunca tek başıma omuzlarımdan taşıdığım yük, bir anda bir rüya gibi hafifledi. Kerem bir kez daha hayatımıza girmek istiyordu, bir teklifle.
Oturduğum salonun köşesine geri döndüm, sakin bir sesle Hayır, kabul etmiyorum dedim. Emir bağırdı, suçladı, Sen sadece kendini düşünürsün, ben babamı kaybettim, şimdi sen yine hayatımı mahvediyorsun diye haykırdı. Her sözü kalbimi delip geçiyordu. O, geceleri yorgunluktan uykusuz kalan, evlilik yüzüğünü satıp ona kışlık bir kaban almış, kendi karnına değil, sadece onun etine yemek almış bir annenin acısını bilmiyordu.
Yalnız değilim. Hayatım sert, ama dürüst. Bir işim, bir bahçem, kitaplarım, dostlarım var. Bir zamanlar beni aldatıp şimdi geri dönen birini sevgiye, rahatlığa değil, yalnızca geçmişin gölgesine tutunmak istemiyorum.
Emir, vedalaşmadan gitti, bir daha aramadı. Yine de onun kırgın olduğunu, en iyisini istediğini biliyorum. Ancak onurumu birkaç metrekare ev için satamam. Fiyat çok yüksek. Belki bir gün anlar; belki de hiç. Ama bekleyeceğim, çünkü onu koşulsuz seviyorum. Sevgi, alışveriş değil; bir çocuğu doğurup büyütmekle ölçülür. Eski eşim Kerem ise geçmişin tozlu raflarında kalmalı; orası onun yeri.
