Eve döndüğümde ne kocamı ne de eşyalarını bulabildim.
“Neden bana öyle bakıyorsun?” diye alaycı bir gülüşle söylendi Zeynep. “Levent sadece bana ne kadar yakışıklı ve aranılan bir erkek olduğunu kanıtlamak istedi. Hepsi bu.”
“Ne diyorsunuz siz?”
“Gerçeği söyleyorum, tatlım,” diye uzattı eski eşi Levent’in.
“Hiçbir şey anlamıyorum…” diye şaşkınlıkla mırıldandı Elif.
“A! İşte Levent geliyor, şimdi sana her şeyi anlatacak,” diyerek başını bir yana doğru salladı Zeynep.
Annesi, Elif’i bir çiçek gibi özenle büyütmüştü.
Ayşe Hanım, sert mizaçlı bir kadındı ve kendi kereste atölyesini demir yumrukla yönetiyordu.
Ama tek kızıyla konuşurken bambaşka biri olurdu, sesi bile yumuşar, neredeyse ninniler söyler gibi konuşur, gözleri sevgiyle parıldardı.
Böylece Elif de naif, hassas ve saf bir genç kadın olarak büyüdü.
Hayatında bir gram acı görmemişti, normal okula gitti, müzik dersleri aldı, piyano çalmayı severek öğrendi.
Ünlü bir müzisyen olamadı belki, ama iyi bir öğretmen oldu.
Geriye sadece iyi bir evlilik yapmak kalmıştı ki, karşısına yakışıklı Volkan çıktı.
Onun için ne güzel şeyler yapardı, şoförlük yaptığı mütevazı maaşını harcardı.
O kadar güzel sözler söylerdi ki, gözlerine öyle içten bakardı…
Ama annesi ondan hiç hoşlanmadı.
“Tembelin teki!” diye hükmünü kesti Ayşe Hanım.
“Anne, ama ben onu seviyorum,” dedi Elif, masmavi gözleri dolarken.
“Tamam, tamam,” diye hemen geri adım attı annesi. “Ama benimle yaşayacaksınız!”
Geniş, üç odalı dairelerinde herkese yer vardı, damat da kayınvalidesiyle yaşamaya itiraz etmedi zaten.
Kendisinin de kayda değer bir varlığı yoktu.
Ancak evlendikten kısa bir süre sonra Volkan’ın gerçek yüzü ortaya çıktı: içmeye başladı, sık sık dışarıda takılıyordu, genç eşine bağırmaya başladı.
Kayınvalidesi yanındayken kendini biraz topluyordu ama çok da değil.
Elif, eşinin kusurlarını görmemekte direniyordu.
Tam evliliklerinin dokuzuncu ayında oğlu Alper’i doğurdu ve gerçek bir aile oldukları için mutluydu.
Çocuk hastalıklı büyüyordu, çok ilgi istiyordu, Volkan daha da huysuzlaştı.
Elif sabretti ve iyi günlerin geleceğini umdu.
Sabrı, annesi Ayşe Hanım’ın beklenmedik bir şekilde vefat etmesiyle tükendi. Torunuyla sadece bir yıl geçirebilmişti.
Cenaze işlerini annesinin eski dostu Murat Bey halletti.
Volkan o günlerde eve uğramadı bile, sonra geldiğinde kapıda eşyalarıyla karşılaştı.
Avukatlık tehditleri savurdu, malların bölüşülmesini istedi.
Elif hiç tepki vermedi.
Murat Bey sayesinde eski eş kapı dışarı edildi.
Tecrübeli bir avukat olarak, mal paylaşımına da izin vermedi.
Elif ve oğlu, Volkan’ı bir daha görmedi.
Kereste atölyesini yönetemezdi tabii ki, Murat Bey tarafından işe alınan uzmanlar bu işi üstlendi.
Böylece küçülen aile maddi sıkıntı çekmedi.
Annesini ve boşanmasını atlatmak Elif için zor oldu. Ne yakın arkadaşı ne de akrabası vardı.
Ama Alper vardı, onun sevgisi ve ilgisiyle hayata tutundu.
Başka erkekler (Murat Bey hariç) aklından bile geçmiyordu.
O gün, beş yaşındaki Alper’le birlikte çocuk kli
