10 Nisan 2025
Bugün yine içime işleyen bir hüzünle kalemi tutuyorum. Ahmet ve ben, beş yıl boyunca bir çocuğun hayalini kurduk; Serkan dünyaya geldiğinde kaderin bile bize gülüp onayladığını düşündük. Oğlumuzun üzerine sevgimizi, zamanımızı, gerçekleştiremediğimiz hayallerimizi ve en önemlisi, taş gibi sert bir kural kitabını koyduk.
En büyük erdem dürüstlük, evladım, derdi Ahmet, gece yatmadan önce ona kahramanlık öyküleri okurken.
İnsanı ayıran şey, karakterindeki dürüstlük, diye eklerdi ben, Serkanın günlüğünü incelerken.
Serkan yaşıtlarının çok önünde olgun bir çocuktu. İlkesel, doğru, çalışkan. Bizim öğütlerimizi bir sünger gibi emerek ebeveynlerimizin idealine ulaşmak istiyordu. Altın madalyayla okuldan mezun, prestijli bir iktisat fakültesi, al onda bir kırmızı diploma. Öğretmenler bize yetiştirdiği için teşekkür eder, komşular kıskançlıkla nefeslerini tutardı.
Endişelenme anne, ben şu anda vakit kaybetmeyecek kadar yoğun bir öğrenciyim, diyerek ben de ona teselli verirken, Sadece bilgiye odaklanmam gerekiyor, derdi Serkan.
Gerçekten de sınıfının en iyisiydi, mezun olduktan hemen iş buldu ve ofiste günlerini harcadı. Geceleri yorgun gözlerle eve döner, fakat gözlerinden çıkan ışık hâlâ bir doğru ve temiz ateş gibiydi.
Beni fark ettiler, diye bir akşam gururla bildirdi. Ciddi bir projeyi bana verdiler.
Ve sonra, uzun zamandır beklediğimiz ama aynı zamanda korktuğumuz bir an geldi. Serkan bir Pazar sabahı evimize beklenmedik bir şekilde gelerek, Anne, baba, bir kızla tanıştım. Leyla. Birlikte ev tutacağız, diye duyurdu. Sesindeki titreme, çocukça bir tereddütle karışık, uzun zamandır duymadığımız bir masumiyetti.
Leyla bir sonraki Pazar eve geldi. Sade, sakin bakışlı, saygılı ama yapmacı olmayan bir tavrı vardı. Serkana bakarken sıcak bir gülümsemesi vardı, adeta onun hikayesini dinlerken.
İyi bir aileden, diye fısıldadım Ahmete, mutfakta, Serkanın Leylayı taksiye bıraktığı sırada. Babası mühendis, annesi öğretmen. Ona bakışı çok güzel.
Ahmet, genellikle çekingen, içten bir kahkaha attı: Bizim çocuğumuz artık bir çocuğa dönmüş gibi. Uzun zamandır böyle canlı birini görmemiştim.
Leyla hayatımıza yerleşti. Evde kekler getirir, mutfakta bana yardımcı olur, Ahmetle siyaset üzerine sohbet ederdi. Serkan yanındayken çiçek açıyor, şakalar yapıyor, birlikte seyahat planları yapıyordu. Gözlerindeki o pırıltı, kariyer ya da başarıdan değil, basit bir insan mutluluğundan geliyordu.
Altı ay sonra, Serkan ve Leyla el ele tutuşmuş, heyecanlı bir sesle geldi: Evlenmeye karar verdik, dedi Serkan, Leyla da ışıldayan bir gülümsemeyle başını salladı. Ardından sessiz bir an durdu ve ekledi: Kira kontratı alıyoruz, tabii ki konut kredisiyle. Peşinat eğer mümkünse sizden bir yardım alabilir miyiz?
Sessizlik bir saniye uzadı. On yıl boyunca kırsalda bir ev biriktiriyorduk; üç milyon lira. O an Marşandım, Leylanın umut dolu yüzüne ve oğlumun gözlerine baktım, kalbim bir an titredi.
Biz de köy evine birikim yapıyoruz, dedim hafifçe. Siz için bir şeyler düşünebiliriz.
Düşünmek uzun sürmedi. O akşam yatakta, ben Ahmete fısıldadım: Onlar gerçekten de… gerçek. Görüyorsun Leyla onu seviyor. Ahmet derin bir nefes aldı, gözleri aynı duyguyu paylaştı: Onlar bizim devamımız. Kendi evlerini, kendi temellerini kurmalı.
On yıl süren birikimimiz, üç milyon lira, bahçeli huzurlu bir yaşam hayalimizi, bir anda bu sevgi seliyle eridi. Çocuğumuz için, dedik birbirimize, bu sözde hem bir fedakârlık hem de geleceğe bir yatırım vardı.
Birkaç hafta boyunca dörtümüz aynı ekip gibi ilanları inceler, ev gezilir, planlar tartışılırdı. Nihayet, yeni bir semtte aydınlık iki odalı bir daire bulduk. Akşam, yeni dairenin kapısında Ahmet, Serkana anahtarları uzatarak: Bu senin düğün hediyen. Kayıt memurluğundan hemen çıkıp kendi evine gidebilirsin, dedi.
Serkan bizi kucakladı, gözlerinde samimi bir şükran parladı: Mobilya alıp yerleştirip, sonra da kaydımızı yaptıracağız. Her şey mükemmeldi.
***
Altı ay sonra düğün sis gibi dağıldı. Serkan tek başına, gözlerinin altındaki kara halkalarla, evimize geldi. Leyla Leyla gitti. Dayanamayacağını söyledi. Ben… beklediğim kişi değilmişim.
Ben kalbime dokunarak nefes tuttum; Ahmet omzumu sımsıkı sardı: Dayan, evlat. Zamanla toparlanacaksın, evine döneceksin.
Evet baba, demekle yetindi Serkan, geri dönmek istiyorum. Tek bir çantayı taşıyarak eve geldi.
Bir hafta içinde endişe dayanılmaz bir hale geldi. Ahmet Leylanın numarasını çaldı, uzun bir bekleyişten sonra bir kadın sesi duyuldu: Ahmet Bey çok üzgünüm. Onu ikna etmeye çalıştım ama …
Bir saat sonra Ahmet yeni dairenin kapısını çaldı, kapıyı tanımadığım bir adam açtı: Daire satıldı, biz taşındık.
Ahmet iki saat boyunca giriş katındaki bankta oturdu, aklı boş, içi boşlukla dolmuştu. Marşandık bir dizi dizi izlerken Serkana bir atkı örüyordu. Daire yok, diye homurdandı Ahmet. Satıldı, kaybettik.
Serkan kapı eşiğinde durdu, yüzünde yeni bir ifade: korku ve öfke karışımı. Baba, anne size açıklamam lazım.
Aşk yoktu, biraz da vardı; Leyla, Serkanın değişimini gördüğünde gitti. Kariyeri de yoktu; birkaç ay önce işten çıkarılmıştı. Stresle başa çıkmak için küçük bahisler yapıyordu; bir anda adrenalin, sonra borçlar. Küçükten büyüğe, astronomik borçlara dönüştü. Kredi çekiyor, birikimlerini teminat veriyordu. Sonunda sadece daire kaldı: anne babanın hediyesi. O, ortak hayalini, temellerini satmıştı.
Tek bir büyük kazançla her şeyi geri almayı düşündüm ama diyerek sustu, yere bakarak: Dibime ulaştım, her şeyi kaybettim. Baştan başlamak istiyorum.
Ahmet sessiz kaldı, baktığı kişi, bir zamanlar umutlarımızın somutlaşması olan oğlu, artık tanıdık gelmiyordu. Bir sahne izleyicisi gibi yalancıydın, Leylaya bakarken bizi kör ettiğin zamanlar
Ben, ilk olarak, sessizliği bozdum: Bizi bu mutluluğa inandırdın. Bizi kullandın, bizi izledin, sonuçlarını bildiğini bilerek bu daireyi seçtiğini?
Serkan gözlerine baktı, içinde bir çocukluk kırgınlığı belirdi: Ben, sizlerin yetiştirdiği ideal bir robotum. Robotlar, baba, anne, yardım isteyemez, kırılır.
Kollarını genişçe açtı, sahneye çıkıp kendi yoluna gitti.
Ahmet pencereye yaklaştı; dışarıda gece karanlığında sokak lambaları yanıyordu. Bizim hayatımızın ufku, bir zamanlar net ve öngörülebilir olan, artık yıkılmıştı. En korkunç olan para kaybı değildi; en korkunç şey, baştan sona kum üzerine çizilmiş bir mutluluk resmi olduğunu fark etmeyişimizdi.
