Bugün günlüğüme yazarken hissettiklerim ağır. Kızım, başka bir okula geçmek istediğini söyledi. Gözyaşları olmadan, bağırmadan ya da itiraz etmeden. Sadece işe giderken çantamı toplarken yanıma geldi ve sessizce sordu:
Baba, başka bir okula gidebilir miyim?
O an durdum. Bir şeyin olup olmadığını sordum. “Hayır” dedi. Arkadaşlarının olup olmadığını sordum, omuzunu silkti: “Bilmiyorum.” Onunla birinin kötü davranıp davranmadığını sorduğumda, suskun kaldı. O gece neredeyse gözümde uyku yoktu. Ertesi gün, okula gitmek için bir bahane düşündüm. Yönetimle konuşmam gerektiğini söyledim ama aslında orada neler olup bittiğini görmek istiyordum.
Koridorda durup teneffüsü bekledim. Sonra onu gördüm. Çitlerin yanında, elinde termosu ile eğilmiş duruyordu. Bütün kızlar gülerek yanından geçti; birbirleriyle itişip kakışıyorlardı. Bir çocuk, onun bluzuna meyve suyu döküp kaçtı. Bir kız, gizlice fotoğrafını çekip diğerlerine gösterdi ve hepsi kahkahalarla gülmeye başladı. O ise… hiçbir şey yapmadı. Sadece dudaklarını kapattı, sanki alışmış gibi. En can acıtıcı olanı ise etrafındaki çocukların değil, yetişkinlerin orada olmasıydı.
Öğretmen içeri girdi. O, kızımı bir kez süzüp geçti ve diğerlerine yardımcı olmaya devam etti. Sanki hiçbir şey yoktu, sanki kızım görünmezdi. Eve döndüğümde, okula yazdım. Kızımın bana anlattıklarını tek tek ifade ettim: defterlerinin saklandığını, koridorlarda alay edildiklerini, WhatsApp grubunda fotoğraflarına gülündüğünü yazdım. Cevap hızlı geldi: “Endişelenmeyin, bu sadece çocukça şeyler. Biz ilgileniriz.” Ama hiçbir şey yapmadılar.
Akşam sessiz bir şekilde sordu:
Bunu düşündün mü, baba?
“Evet” dedim. Ve ona asla geri dönmeyeceğini söyledim. Nedenini sormadı. Sadece çantasını köşeye koydu ve derin bir nefes aldı. Uzun zamandır taşıdığı bir yükü nihayet bırakır gibi. Bugün başka bir okula gidiyor. Daha büyük değil, daha modern de değil. Sadece daha insani.
Artık onu gözlerinin içine bakarak çağırıyorlar. Adını söylüyorlar. Ve hiçbir zaman daha küçük görünmek zorunda kalmayacak ki kimse onu incitebilsin. Bir çocuk, keyfi için okul değiştirmek istemez. Bütün bunlar, dayanacak gücü kalmadığında ortaya çıkar. Acıtan şey, diğer çocukların yaptıkları değil, onu koruması gereken yetişkinlerin hiçbir şey yapmamalarıdır.
Çocuklarımızın sessiz kalma işaretlerini göz ardı etmeyelim. “Geri dönmek istemiyorum” cümlesinin arkasında yalnızlık, korku ve dışlanma duygusu olabilir. Onlara ifade etme hakkı verelim. Ve dinleme, harekete geçme cesaretine sahip olalım. Çünkü bazen çocukların en yüksek çığlıkları, fısıldayarak gelir. Geç olmadan dikkat edelim, dinleyelim ve tepki verelim çünkü her çocuk güvenlik ve sevgiye layıktır.
