Juliette, Lyondaki dairesinin mutfağında, kutlama akşamı için masaya özenle havlular seriyor, onuncu evlilik yıldönümünü mükemmel kılmak istiyordu: yanan mumlar, sevdiği şarap ve fırında pişen balığın yayılan kokusu. Misafirlerin gelmesinden birkaç saat önce telefonu çaldı; ekranda eşinin adı belirdi. Juliette, konuşmamız lazım, dedi soğuk ve uzak bir ses. O anda kalbi sıkıştı; yıllarca inşa ettiği her şeyin yıkılacağını hissetti, ama henüz bu çağrının hayatını altüst edeceğini fark etmemişti.
Théo, Juliettenin dayanağı, büyük aşkı, hayallerini ve zorluklarını paylaştığı adamdı. Üniversitede tanışıp genç yaşta evlendiler, kızları Sophieyi birlikte büyüttüler. Juliette, Théoya işten geç döndüğünde ya da seyahate çıktığında bile körü körüne güvenirdi. Théo, büyük bir şirkette bölüm başkanı olmuş, karizmasıyla tüm kapıları açmıştı. Ancak telefonu tutarken, görmezden geldiği işaretleri hatırlamaya başladı: uzak bakışları, kısa cevapları, aniden kapattığı gizemli aramalar. Élodie ismi zihninde belirdi; uzun süredir gölgede tutmaya çalıştığı bir hatıraydı.
Élodie iki yıl önce Théonun iş arkadaşıydı. Juliette, onunla bir seminerde tanışmıştı; güven dolu bir gülümsemesi ve Théoya uzun süren bakışı vardı. O zamanlar kıskançlık acısını bastırmış, Sadece bir meslektaş, sorun olmaz demişti. Théo, Élodienin kırsala taşındığını söylemişti. Fakat telefonun diğer ucunda titrek bir ses duyunca, Juliette anladı ki Élodie aslında hiç gitmemişti. Bunun böyle olmasını istemedim, Juliette, diye başladı Théo, her kelime bir darbeydi. Bir yıldır Élodieye bakıyor, Lyona geri döndüğünü ve kaybolmuş olduğunu itiraf etti. Juliette sessiz kaldı; ayaklarının altındaki zeminin kaydığını hissetti.
Juliette, telefonu kapattığını hatırlamıyordu; fırını söndürüp, sabah çok umutla yaktığı mumları topladığını da hatırlamıyordu. Aklı Nasıl olur da? On yıl, Sophie, evimiz hepsi onun için mi? sorularıyla dönerken, oturma odasındaki evlilik fotoğrafına sıkı sıkı sarıldı, hayatının nasıl bir yalan haline geldiğini çözmeye çalıştı. Geçen hafta Théonun ona sarılışını, Sophieyi dağlara götürme sözünü hatırladı; ama o sırada başka bir kadınla birlikteydi. Aldanmanın acısı içini yakıyordu, en kötüsü ise ona hiçbir şey görmemiş gibi davranmasıydı. O kadar çok sevmişti ki kör olmuştu.
Théo eve döndüğünde Juliette, ağır bir sessizlikle onu karşıladı. Davetliler gelmedi; yemeği iptal etmiş, sahneye çıkmaya gücü kalmamıştı. Théo suçluluk içinde, ama tamamen kırılmış değildi. Sana acı vermek istemedim, Juliette. Ama Élodie durum farklı, dedi. Bu sözler onu yıktı. Ağlamadı, bağırmadı; ona yabancı gibi baktı ve Git dedi. Sesindeki kararlılık beklediğinden daha güçlüydü. Théo başını salladı, çantasını alıp çıktı, Juliettei hâlâ bir kutlamanın izleriyle dolu dairesinde yalnız bıraktı.
Bir ay geçti. Juliette, her şeyden habersiz Sophieye bakmaya çalıştı. Kızına gülümsüyor, kahvaltılarını hazırlıyor, geceleri ise gözyaşları içinde Neden yeterince iyi olmadım? diye soruyordu. Arkadaşları destek oldu, ama sözleri iyileştiremiyordu. Théo ve Élodienin artık birlikte yaşadığını öğrendi; bu yeni bir acıydı. Yine de içinde bir şey filizleniyordu: bir güç. Düşmedi; yemeği iptal etmişti, ama hayatını iptal etmemişti.
Bugün Juliette, geleceğe temkinli ama umut dolu bakıyor. Gençlik hayali olan tasarım kurslarına kaydoldu, Sophieyle daha fazla vakit geçiriyor, kendini sevmeyi öğreniyor. Théo zaman zaman arıyor, af diliyor, ama Juliette hazır değil. Élodienin adı artık bir gölgeymiş gibi, üzerindeki etkisini yitirmişti. Artık anladı ki: hayatı onun, eşinin ya da evliliğin değil, kendi seçimlerinin. Bu yıldönümü, kutlama olması gereken bir an, yeni bir hikâyenin ilk bölümü oldu; artık başkalarının vaatleri için yaşamıyor.
Bu deneyimden öğrendim ki, ışığını göremeyen birine asla feda etmemeliyiz.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
