Galina Hanım zarfa öyle bir atıldı ki herkes irkildi, kaşıklar tabaklarda şıngırdadı. Kıpkırmızı ojeli tırnakları neredeyse kağıdı deliyordu. Fakat noter kararlı bir şekilde elini onunkinin üstüne koydu.
Üzgünüm, hanımefendi, dedi soğuk bir tonla. Bu sizin değil.
Salon bir anda sustu. Sadece duvar saatinin tıkırtısı ve dışarıdaki çocukların cıvıltısı duyuluyordu. Oleg sandalyede büzülmüş, görünmez olmak ister gibiydi; yeni karısı gerilmiş bir merakla bakıyor, fakat durumun ağırlığını kavrayamıyordu.
Ben ise hareketsizdim. On yıl önce titrer, yalvarır, aşağılanmamak için çırpınırdım. Şimdi biliyordum: artık benim üzerimde güçleri yoktu.
Noter zarfı yırtarak açtı ve içinden birkaç kağıt çıkardı. İlk sayfada kayınpederim, Vasil İvanoviçin imzası vardı. Noterin sesi keskindi:
Vasiyet, ölümünden üç ay önce düzenlenmiş. Tek mirasçı Marina Vladimirovna.
Akrabalar homurdandı. Teyzeler birbirlerine baktı, amcalar öksürdü, bir çocuk hiçbir şey anlamadığı için güldü.
Bu imkânsız! diye haykırdı Galina Hanım. Yalan! O asla böyle bir şey yapmazdı!
Her şey açıkça yazılı, diye devam etti noter. “Bütün mal varlığımı, evi ve arsayı da içine alarak, ailesi tarafından kendi isteğiyle değil, kovularak ayrılan gelinime bırakıyorum.” Hatta bir gerekçe bile eklemiş.
Oleg inledi. Yeni karısı tiksintiyle ondan uzaklaştı, sanki bir yabancıymış gibi.
Derin bir nefes aldım. Bu vasiyetten zaten haberdardım, ama böyle alenen duymak bambaşkaydı.
Demek bu diye tısladı kaynanam. Hep sana acımış! Şimdi de evimizi elimizden almak mı istiyorsun?
Ayağa kalktım. Sesim sakindi, ama çelik gibi sert:
Hiçbir şey almıyorum. Siz benden on yılımı aldınız, beni kovduğunuzda. Ama kocanız her şeyi gördü. Ve farklı karar verdi.
Cüret etme! diye bağırdı. Sen hiçbir şeysin!
Artık bu evin sahibi benim, diye karşılık verdim.
Odaya yeniden bir sessizlik çöktü. Bütün bakışlar üzerimdeydi.
Ama bir an durdum, sizi evden atmayacağım. Benim kendi evim var, işim var. Tek istediğim adalet.
Oleg şaşkınlıkla başını kaldırdı:
Yani kalabilir miyiz?
Kalabilirsiniz, başımı salladım. Ama ev yasal olarak benim. Bu demek oluyor ki, artık beni aşağılama gücünüz yok.
Galina Hanım kırılmış gibiydi. Sesi neredeyse bir fısıltıya dönüştü:
Mahvetmek istiyorsun
Gözlerinin içine baktım:
Hayır. Sadece bir başkasının iyiliğine muhtaç olmanın nasıl bir şey olduğunu hissetmeni istiyorum.
Noter dosyayı kapattı ve ayağa kalktı.
Tüm belgeler düzenli. Bugünden itibaren resmi mal sahibi: Marina Vladimirovna.
Kısa bir baş hareketiyle selam verdim ve verandaya çıktım. Dışarıda hava serindi, güneş yaşlı armut ağacının ardına batıyordu. Hafif adımlarla bahçe kapısına yürüdüm, sanki havada süzülüyordum.
Rex, köpeğim, çoktan gitmişti, ama sanki o eski hafif hırıltısını duyuyordum, beni eskiden nasıl takip ederdi. Fakat bu sefer kovulan bir kadını değil, bir galibi takip ediyordu.
Gülümsedim ve yürümeye devam ettim. Çünkü artık kimse bana “hiçbir şey” diyemezdi. Kendimdim. Ve bu, onurumu ve hayatımı geri kazanmama yetmişti.
