Ben, genç bir adam oldum bir zamanlar. Adım Mehmetti. Diğerlerinden farklıydım, ama kimse bunu bilmiyordu. Çoğu insan beni sadece sahildeki eski konakta kapı bekçisi, uzun saatler çalışan yoksul bir adam sanıyordu. Oysa ben bir milyarderim; servetimi sıradan bir hayat sürmeye, parayla satın alınamayan gerçek sevgiye doğru bakmaya bıraktım.
Zenginliğime sadece para isteyen kadınlardan bıktım; bana sadece cebindeki altınlar yüzünden gülümseyen, beni bir servet sandığı için seven kadınlar. Bu yüzden servetimi, büyük malikânemi, şık kıyafetlerimi bir kenara bıraktım ve fakir bir adam gibi yaşamaya koyuldum. Her sabah sahilin kenarındaki Köprübaşı konutunun kapısında bekler, sadece geçimimi sağlayacak kadar para kazanırdım. İş zordu, yorgunluk çektiriyordu; ama ben sessizce dayanıp şikayet etmedim.
Kapının yakınında, ucuz ama lezzetli yemekleriyle nam salmış bir lokanta vardı. Orada, Zehra Anne adlı, sert ama çalışkan bir kadın, kızı Elif ve yeğeni İrem ile birlikte çalışırdı. İrem, küçük yaşta anne ve babasını kaybettikten sonra amcasının evine yerleşmiş, amcasının karısı ona zor davranırdı. Uzun saatler çalışır, daima gülümser, mutfakta vakit geçirmeyi severdi. Hayatı ne kadar zor olursa olsun, nazik ve sevgi doluydu.
Ben her öğle lokantaya gider, yemek sipariş eder ve fark ettim ki her zaman et almıyordu. Başta bence et sevmediği sandım; bir gün cesurca yaklaştım ve Neden et almıyorsunuz? diye sordum. Param yok, dedi gözleri dolu dolu. Kapıcı benim, değil mi? diye ekledi. Başını salladı. Evet, yeni başladım, zor günler geçiriyorum. İrem, yoksullukla tanıştı, kalbi ona acıdı. O akşam, aklına bir şey geldi.
Ertesi gün, onun tabağına gizlice bir parça et koydum. Biri duymasın, diye fısıldadım. O şaşkınlıkla bakıp et parçasını alıp bir lokma attı; uzun zamandır tattığı en lezzetli şeydi. O günden sonra her gün bir parça et eklemeye devam ettim. Mehmet, bir yandan yemek, bir yandan da İremin gülümsemesini beklemeye başladı. Onunla tanıştığım günlerden beri kalbim bir şeyler hissetmeye başladı.
Bir akşam, lokanta kapanınca dışarıda bekledim. İrem dışarı çıktığında, sesimi kısık bir çığlıkla Teşekkür ederim dedim. Bu sadece et, dedi gülerek. Benim için daha fazlası, diye ekledim. Bir an göz göze geldik, sonra o alaycı bir şekilde Zengin kapıcı olduğunda bana borç verirsin dedi. Gülüştük; fakat onun gözlerinde bir şeyler değişmişti. Gerçek kimliğimi öğrense ne olurdu, diye düşündüm.
Aylar geçti. İrem, bir gün gizlice benim çantama bir paket et koydu. Kira için, diye fısıldadı. Ben, Bu benim değil, dediğimde, Seninle bu hâliyle birlikte yürümek zor, dedi. O, Seni seviyorum, ama bu yolla yardımcı olmak istedim, dedi. Ben ise Çalma doğru değil, diyerek parayı geri verdim. O an, onun dürüstlüğüne ve özverisine daha da bağlandım.
Bir gün, amcam (bir iş adamı) evde bir patlamaya benzer bir kargaşa yarattı. Bu çocuğa ne yaptın? diye bağırdı, beni bir köşeye itti ve Eğer bir daha bu lokantada görürsen, hapse atarım, dedi. O an, içimde bir öfke dalgası yükseldi; ama ben soğukkanlılığımı korudum, Kendimden hoşlanmadınız ama ben aşkımdan vazgeçmem, dedim.
Bir hafta sonra, İrem evden kaçtı. Evde kilitli bir odada, amcam onu bir çuval gibi bağladı. Başkasına evlenmek zorundayım, dedi. Ben, Bu asla gerçekleşmez, diyerek gece yarısı evine koştum. Pencereye çaldım, İrem! diye bağırdım. O zayıf sesle Beni alacak kimse yok, dedi. Gelecek sabah evleniyorum, diye ekledi; gözleri dolu doluydu.
Ben, Ölmezsin, diyerek dışarı atladım, kapıyı kırdım ve onu kurtardım. O anda, Sen gerçek kim olansın? diye sordu. Ben, Mehmet Yılmaz, milyarder bir aileye aitim, diye itiraf ettim. O an gözleri parladı. Seni sevdim çünkü kalbin temizdi, dedi.
Ertesi sabah, lüks bir siyah araba geldi. Ben, takımlı, parlatılmış ayakkabılı, altın bir kol saati takan bir adam olarak çıktım. Mahallenin ileri gelenleri, amcam ve Zehra Anne şok içinde izlediler. Ben burada İremi almak için geldim, dedim. Amcam Bu çocuğu evlendireceğim, ama senin gibi birini düşünmüyorum, dedi. Ben İrmeyi alacağımı ve onu mutlu edeceğimi biliyorum, diye cevap verdim. O an polisler geldi; ama müdürün oğlu olduğumu söyledim ve onları ikna ettim. Amcam, Bağışlayın, yanılmışım, diyerek diz çöküp ellerini uzattı. Ben de Kalpleriniz özgür olmalı, dedim.
İrem artık özgür, sağlıklı ve benim yanımdaydı. Aile evine döndük, ama annem (Lady Elif) hala bana karşıydı. Bu kız bir yetim, bizim evimize yakışmaz, dedi. Ben, Anne, sevgi parayla ölçülmez, diyerek ona bakıp elimi tuttum. Babam (Başkan Ahmet) ise yanımda durdu, Oğlum, sevdiğin kişiyi seç, dedi. Annem sonunda Affediyorum, seni anlıyorum, diyerek gözyaşları içinde bana sarıldı.
Günler geçti, evlilik hazırlıkları sürerken, amcam birden İrem öldü dedi. Şaşkına döndüm, Öldü mü? diye sordum. Amcam Sabah bulduk, hemen gömülmüş, dedi. O an kalbim durdu. Babam Sakin ol, oğlum, dedi, ama ben İrmeyi bulamazsam, bu benim sonum olur, dedim. Birkaç saat içinde polis, amcamın evine gitti; ama ev boştu. Sonra bir depo buldular; iki adamı yakalayıp sorguya çekti. Depoda, İrem bağlanmış bir sandalyede oturuyordu, nefes nefese. Polis Kurtardık, dedi. O an gözyaşları içinde onu kucakladım.
Amcam ve eşi tutuklandı, hapse atıldı. Dava sonunda 20 yıl hapse mahkum edildi. Adalet yerini bulmuştu. İrem iyileşti, ben ise işimi yönetmeye devam ettim, ona bir vakıf kurdum; yetimlere ve yoksullara yardım ettik. Ayşe (eski Grace) ise sosyal hizmet uzmanı olarak çalışıyor, kadınları koruyor. Annem artık İremi bir evlat gibi seviyor, ona saygı gösteriyor. Babam gururla bakıyor; Gerçek sevgi servetten bağımsızdır, diyor.
Düğün günü geldi; büyük bir salon, altın ışıklar, çiçekler. İrem beyaz bir elbiseyle içeri yürüdü, gözleri ışıldıyordu. Ben, Mehmet Yılmaz, diyor, İremi evleniyorum, diyor, ve Evet, evet, diye yanıt veriyoruz. Damat ve gelin öpüşürken salon alkışlarla çınladı. Annem gözyaşları içinde ağladı, baba gururla dimdik durdu. Ayşe gülümseyerek oturuyordu. O an, geçmişin zincirleri kırıldı, sevgi zafer kazandı. Yıllar geçse de, biz birbirimizi, ailemizi ve sevgiyle kurduğumuz dünyayı asla unutmayacağız.
