**12 Ekim 2023**
“Bir daha arama! Neden ihtiyacın olmayan bir şey için zaman harcayasın ki? Çoktan anladım ki ne sen ne de çocukların, nine hayatta mı, iyi mi, diye merak etmiyorsunuz!”
Üniversiteyi bitirdiğimde iki önemli olay birleşmişti: evliliğim ve ilk işim. İyi bir şirkette yönetici olarak çalışmaya başladım. Birkaç yıl sonra doğum iznine arayıp güzel bir kız çocuğu dünyaya getirdim: **Elif**. Elif, zeki bir kız olarak büyüdü. Eşimle birlikte, onun prestijli bir üniversitede eğitim alması için hiçbir masraftan kaçınmadık. Mezun olduktan sonra eşim ona iyi bir iş ayarladı.
Bir yıl sonra bize nişanlısıyla tanıştırdı. Sonra evlenip çocuk sağbı oldular: ikiz kızlar.
Torunlarım sekiz yaşındayken eşim, onların dedesi vefat etti. Bu hepimiz için büyük bir kayıptı. Kızım benim için ne kadar zor olduğunu anladığından, işten çıkınca her gün arar, bana bir şeyler anlatır, ben de o gün başıma gelenleri paylaşırdım.
Ama sonra kızım daha meşgul bir hale geldi. Ben aradığımda, konuşamayacağına dair bahaneler uyduruyordu. Zamanla aramaları birkaç günde bire düştü ve bunlar da genellikle “göstermelik” oluyordu. Ya temizlik yapıyordu ya da bir yere yetişmeye çalışıyordu. Bir gün içim acıdı ve aradığında patladım:
“Kendi annene vakit ayıramıyorsan, arama o zaman! Niye beni arıyorsun da bir yandan başka işlerle uğraşıyorsun?”
Kızım bir şekilde lafı yuvarladı, ben de söylediklerim için özür diledim. O günden sonra biraz daha sık aramaya başladı, ama sonra yine haftada bire döndü.
Kızımın bu tavrı içimi acıtıyordu. Öyle ki, yemek yemek bile istemiyordum. Sonunda bir hafta boyunca aramadı, ben aradığımda da açmadı. Nihayet aradığında yükselttim sesimi:
“Bir daha beni arama! İhtiyacın olmayan bir şey için neden vakit kaybedesin? Çoktan anladım ki ne sen ne de torunlarım, ninenin hayatta olup olmadığını umursamıyorsunuz. Sadece yemek ve doğum günü hediyeleri göndermemi bekliyorsunuz! Hepsi bu!”
Kızım öfkelendi: “Madem bu kadar bencilsin, bir daha aramam!” dedi. Bu sözler midemi bulandırdı, kalbim hızla çarpmaya başladı ve birden her yer karardı. Kendimi hastanede buldum.
Hemşire hikayemi dinledi ama sonunu duyunca başını sallayıp dedi ki:
“Siz büyükler, biz gençlerin işlerimiz olduğunu, çalıştığımızı, çocuk yetiştirdiğimizi, evi çekip çevirdiğimizi unutuyorsunuz. Bu koşturmada uzun uzun sohbet etmeye vakit bulmak zor. O yüzden, markete giderken bile sizi aradığımız anların kıymetini bilin. Sana kısa bir tavsiye: Kendini meşgul edecek bir uğraş bul. O zaman kızının ya da torunlarının aradığı günlerin nasıl geçtiğini fark etmezsin.”
Haklıydı. Sevdiğin bir şeyle uğraşırken, kimsenin seni arayıp sormadığını düşünmüyorsun. **İnsan, boş durdukça içindeki boşluk büyür.**
