Üvey anne, felçli kızını evden fırlatınca, bir milyarderle yolları kesişene kadar
Akşam yağmuru İstanbul sokaklarını yıkadı, dudak kalıntılarını hâlâ silinmemiş gözyaşlarıyla ıslak yüzüne tutturmuştu. Amira Yılmaz, bastonuna yaslanmış, yıpranmış bir bez çantası ve kırışmış taslaklarla dolu bir yığın tutuyordu. Bunlar, üvey annesi onu evden attıktan sonra geriye kalan tek şeydi.
Arkadaşının kıskaçlı sesi fırtına içinde yankılandı. Çık dışarı! Sakat bir paraziti beslemem. Şimşek çaktı, kaygan yolda inen küçük figürü aydınlattı. Çatı yok, bir anneye duyulan bağ da kalmamıştı; yalnızca Tanrının hâlâ izlediğine dair kırılgan bir inanç kalmıştı. Yol kenarında bir ayna kırılmış, yağmur dizindeki kanla karışmıştı. Ellerinde ıslak bir çizim, altın iplikle işlenmiş bir elbise vardı.
Sessizce fısıldadı: Anne, bu çatlaklar bir gün yine parlar mı? Bilmiyordu ki, bu fırtınalı gece onu hayatını sonsuza dek değiştirecek bir karşılaşmaya götürecekti; adı, taşıdığı ışıkla dünyaya hatırlatılacaktı. Nereden izliyorsun? İstanbul, Ankara mı yoksa İzmir mi? Şehrini yorumlarda belirt, Türk Masalları TV onun izlediğini bilecek.
Sabahları Bursanın dar sokakları tarçın, çiçek ve sevgi teri kokusuyla dolardı. Küçük bir evde, Telli Mahallede, dikiş makinesinin ritmik uğultusu ve yaşlı bir kadının, göçmen bir annenin, ellerinde yılların sabrı ve inancıyla dokuduğu hayatın sesini duyardınız.
Her dikiş bir dua, evladım, diye söylerdi annesi Fatma, iğneyi kumaşın içinden geçiren elinde. Korkuya değil, sevgiye tutun. Ev küçücük ama kahkaha doluydu. Sekiz yaşındayken Amira zaten kumaş kesebiliyordu; dokuzunda ise annesinin yaptığı çantalara altın iplikle adını işliyordu.
Küçük kız her zaman annesinin yanına oturur, iğne ve iplik hareketlerini izlerdi. Babası Mehmet, uzun yol kamyon sürücüsü, eve motor yağı, rüzgar ve küçük bir hediye getirirdi; her dönüşte dikiş prensesi için bir şeyler. Hayat basitti ama iman doluydu.
Bir Pazar sabahı Fatma, camii için elbise dikiyordu; elleri hafifçe titriyordu, alnı terle kaplanmıştı. Anne, iyi misin? diye sordu Amira, annesinin koluna bir el koyarak. Biraz yorgunum canım, ilahileri söylemeye devam et. Amma şarkı söylemeye başladığında iğne annesinin elinden kaydı, yere düştü. O gün güneş pencereye kadar sönmüş gibiydi. Doktor, Fatmanın kalp hastalığı olduğunu ve dinlenmesi gerektiğini söyledi.
Ama hastalıkta bile annesi, camii cübbeleri dikerken masada otururdu. Tanrı bana bu elleri verdi, derdi. Amira su, ilaç ve terini siler, Anne, lütfen çalışmayı bırak, diye yalvarırdı. Fatma zayıf bir gülümsemeyle kızının yanakına dokunur, Acıya rağmen çalışmayı öğrenmelisin. Çünkü bazen ışık çatlaklardan geçer, derdi.
Bir sabah, herkes sessizliğe bürünmüşken, Amira annesinin odasına koştu. Fatma gözleri kapalı, dudakları hafif bir gülümseme hâlinde yatıyordu. Yanında kırık bir tahta bilezik yarı yarıya bölünmüş duruyordu. Amira saatlerce o bileziği tutup, gözyaşlarıyla fısıldadı: Anne, senin hayallerini dikeceğim. O günden sonra ev büyük ama boş hissetti.
Mehmet işten izin alıp kızına bakmaya başladı. Her sabah kahve, kahvaltı hazırlarken boşluğu doldurmaya çalıştı; ama yas hep sessiz bir fırtına gibi çalınırdı. Bir yıl sonra kamyon sürücüsü olarak geri dönmek zorunda kaldı. Ayrılmadan önce bir aynaya sıkıca sarıldı, fısıldadı: Baba evimizi korumak için çalışacak, canım. Anne sözlerini unutma. Amira başını salladı, evde kalıp çizim yapmayı, nakış işlemeyi öğrendi; annesinin derslerini tutmaya devam etti. Ev müzik kaybetti, ama Amiranın çizimleri renklere büründü; her elbise annesinin rüyasıydı.
Ve bir gün, Vildan Gökçen ortaya çıktı. Mehmet, Georgiada bir benzin istasyonunda Vildanla tanıştı; gülümsemesi sıcak, gözleri parlak, sesi nazik bir bakıma sahipti. Uzun yol sürücülüğü yalnız bırakıyor, dedi Vildan, Ben bir güzellik salonunda çalışıyorum, hasta anneme bakıyordum. Mehmet, Fatmada gördüğü bir şeyin yankısını Vildanda buldu; nazik, zarif, sözlerinde sıcaklık. Birkaç ay içinde sadece birkaç arkadaşın katıldığı sade bir törenle evlendiler.
14 yaşındaki Amira, annesinin mavi elbisesi içinde solmuş bir buket tutup Vildanın evine adım attı. Başlangıçta Vildan sevgi dolu görünüyordu. Beni Vildan anne diye çağır, tatlı kız, diyerek Amiranın saçını örer, akşam yemeği pişirir, hikayeler anlatırdı. Mehmet mutluydu. Gör, sevgili, Tanrı hâlâ bizi seviyor. Fakat sahte sevgi, balın zehirle karışması gibi bir koku yaydı.
Bir akşam, Mehmet üç haftalık bir yolculuğa çıktı. Vildan bir gecede değişti. Bulaşıkları yıkayın, çamaşırlarımı yıkayın, makyajımı dokunmayın. Amira sessizce itaat etti. Bir gün tabağa birkaç tabak takıldı. Vildan sertçe çarptı: Sakatlığın seni özel kılıyor mu? Amira tökezledi, bastonu zemine çarptı. Kasıtlı değildi, dedi Vildan. Kapa çeneni, yük değilsin. Babam sensiz mutlu olurdu. O gece Amira kırık bileziği yastığının altına sakladı, gözyaşları yüzünü ıslattı. Günler geçtikçe Vildan telefonla mükemmel bir üvey anne rolünü oynadı: Amira harika gidiyor, canım. Çok çalışıyor, babamı arıyor diyerek babasını övüp, ardından kızı temizlik, yemek ve koşulları yerine getirmeye zorladı. Bir gün Vildan, Amiranın telefonunu alıp bir arkadaşını aradı. Telefon geri geldiğinde babasının hesabından para çekildiğini gördü. Anneye hastane faturalarını ödedim, dedi Vildan alaycı bir gülümsemeyle. Amira sessiz kaldı.
Derin bir inançla Tanrıyı izlediğini düşündü. Nemli bir akşam, yağmur camı döverken Vildan aynaya bakarak: Eğri bir çizim çizdiğini mi sanıyorsun? Kırık bir kızın tasarım hayali mi? Aşağılık. Amira elinde çizim defteri, elleri titrek, Bu annemin hayali, vazgeçemem. Vildan çiğnemiş, sayfaları çöp kutusuna atmış, Ekmek alınmaz, işe yaramaz kız. Amira yağmurun camı üzerine vuruşunu izlerken kalbi kırıldı. O gece, ıslak taslakları iki eski İncil arasına sıkıştırdı, yemin etti: Her şeyi alabilirler, ama ben inançla dikeceğim. Haftalar sonra Mehmet eve döndü.
Vildan, müzik ve yemek eşliğinde gülümseyen bir maske taktı. Amira köşede sessizce bastonunu yere hafifçe vurarak oturdu. Mehmet kafasını okşayarak: Baba geldi, canım. Mutlu musun? Amira zorlayarak bir gülümseme çıkardı. Evet baba. O gece, Vildan kanepede uyuyormuş gibi yaparken Mehmet kızına fısıldadı: Bu sefer daha uzun kalacağım. Şimdi Atlantaı ziyaret edelim mi? Amiranın gözleri parladı. Vildan, gözlerini açıp karanlıkta bir öfke patlaması yaptı. Ertesi sabah, Mehmet acil bir sevkiyat çağrısı aldı, üç gün içinde teslim edilmesi gerekiyordu. Sadece üç gün, tamam mı? O zaman Atlantaa gidelim, dedi.
Amira başını salladı, göğsü soğuk bir hava gibi daraldı. Kapı kapanınca Vildan fincanını yere fırlattı: Sensiz bir şey değilsin. Amira başını eğdi. Vildan çenesini yakaladı: Bu evde iki kadına yer yok. Aynı anda gökyüzü geniş bir perde gibi açıldı.
Amira dikiş masasında oturdu, annesinin bir zamanlar hayalini kurduğu kökler ve kanatlar elbisesini dikerken Vildan bir zarfla içeri girdi. Sigorta parasını çektim. Artık bir şeyin kalmadı. Amira dondu. Bunu yapamazsın, dedi Vildan. Anlayacaksın. Kapıyı zorladı, çantasını dışarı attı, bağırdı: Dışarı çık! Hayallerini sokaklarda dike! Yağmur damlaları gibi akıp gitti. Amira bastonunu tutup göğe bakarak yürüdü; çantasında yarım bilezik ve birkaç kırık taslak kaldı. O sokakta, Preston Cole adında bir adam her şeyi izliyordu.
O gece kader dönmeye başladı. Kötü bir insan mıydınız? diye soran birini gördünüz mü? O an, bir milyarder, gülümseyen bir gül gibi gizli bir kalbi saklayan birisi ortaya çıktı. Preston, siyah bir SUV ile Amiranın dükkanının önüne park etti. Üstü gri bir takım elbise, gözleri sıcak ve sakin. Sayfayı aldı: Hayalinizi düşürdünüz, dedi. Amira şaşkın: Ah, teşekkür ederim. Seni hatırlamazdım. Preston yumuşak bir gülümseme ile: O yağmur gecesini gördüm. Kıyafet yerine çizim tutan birini pek sık görmem. Amira başını eğdi, utangaç: Taslaklar benim tek varlığım. Bir yere gidecek bir yerin var mı? dedi. Evde oturuyorum. Preston altın işlemeli bir kart verdi: Preston Cole, CEO, Roots & Wings Atölyesi. Eğer hazırsan, yarın görüşelim. Farklı bir dünyayı görebilecek biri arıyorum. Amira bir gece ter içinde dökülmüş umut ve korku arasında döndü: Tuzak mı yoksa Tanrının bir hediyesi mi?
Şafakta bütün taslaklarını topladı, elbisesini düzeltti ve aynaya baktı. Geriye bakan kız inceydi, ama gözlerinde sabit bir kıvılcım yanıyordu. İstanbulun kalabalık işlek semtlerindeki Roots & Wings parlak cam binasına girdi. Güvenlik görevlisi: Randevu var mı? Prestonun kartını gösteriyorum. Altın kartı gördükten sonra onay verdi. Beşinci kat, yeni kumaş, dikiş makineleri ve lavanta kokusu; duvarlarda siyah kadınların güçlü kıyafet portreleri. Üstte, gümüş saçlı bir yaşlı kadın, kesme masasında bekliyordu. Evelyn Carter, emekli bir tasarımcı, aynaya bakarak: Öğrenmek mi, iş bulmak mı? Sadece çalışmak istiyorum, ne yaparsam yaparım, diyerek Amira titrek ama kararlı elleriyle iğneyi kumaşa ilikledi. Evelyn bir kumaş parçası fırlattı: Bu düz çizgiyi dikebilirsin, acele etme, dürüst ol. Amira titiz bir şekilde iğneyi kumaşa işledi. Evelyn bir kaç dakika sonra başını salladı: Kötü değil. Elleriniz titriyor ama kalbiniz sabit. Bu nadir bir şey. Preston içeri girdi ve gördü: Gerçekten geldin mi? diye şaşkın ve memnun. Evet, dedi Amira, sertifika yok, ama inanç var. Preston gülümsedi: İnanç, burada en çok aradığım şey. Amiraya bir görev verdi: Bir elbise tasarla; kusurlu kadınların güzel hissetmesini sağla. Bir ayna masanın üzerinde yansıyan bir ışık gibi kıvrılan çizgiler, altın iplikle süslenmiş bir etek ve hafif bir bodysuit ortaya çıktı.
Evelyn omzuna bakarak: Güzel, kalbini dikişle birleştiriyorsun. Amira bu süreçte amacını yeniden bulurken Vildan şarap bardağını kırdı. Bir arkadaş, Kızdan bir haber duydum, dedi: Amira şimdi büyük bir moda evinde. Vildan çarpıntı içinde: Ne? Olmaz. Bir fotoğraf internette. Vildan telefonunu açıp bir ayna ve mavi ipekler gördü, gülümsemesi öldü. Benim kadar mutlu olamaz, dedi.
Ertesi gün Vildan, Malcolmun hesabından para çekti, adamın kaza sigortası parasını çaldı ve sevgilisi Jamala: Parayı aldım, hadi kaçalım, diye fısıldadı. Amira ise mutlu bir şekilde tasarımları geliştirmeye devam ediyordu. Preston sık sık yanına gelip soruyordu: İyi uyudun mu? Şimdi daha huzurluyum, diyerek gülümserdi. Amira annesinin camii cübbelerini dikerken, kırık bilezik ve tasarım hayalini anlattı. Bir öğleden sonra yeni bir taslak getirdi: Kinugi Ruh adı verdi. Altın işleme, dikişle ışık gibi yaraları geçiyor, Preston uzun süre baktı ve Moda sadece giyilecek bir şey değildi; bir iyileşme yolu, dedi.
O gece banka uyarısı geldi, hesabı boştu. Amira babasını aradı, ama o başka bir şehirdeydi. Umutsuzlukla Vildanın evine koştu. Vildan kapıyı açtı, şaşkın bir şekilde: Yine mi geldi? Parayı boşalttım, ne para? Amira çığlık attı: Al ama ruhumu almazsın! Vildan bir aynayı adım dışına iterek çarptı, baston bir masanın kenarına çarptı. Amira dudaklarını ısırdı, gözyaşlarını tutmaya çalıştı: Parayı al, ama ruhumu çalmayın. Vildan sinsice: Senin gibi birinin ruhu yoktur. Amira yAmira, kırık bileziğinin altın ipliğiyle dokunulan yeni hayalini gökyüzüne yükselten bir çiçek gibi, kalpleri onaran bir ışıkla yürümeye karar verdi.
