Yılbaşı gecesi evden kovuldu; yıllar sonra onlara kapıyı açtı, ama bekledikleri gibi değil.
Yılbaşı gecesinde, ailesi onu evden attı. Yıllar sonra, kapıyı açtığındaama onların umduğu şekilde değil.
Pencerelerde ışıklar yanıyor, evlerde şarkılar söyleniyor, insanlar süslenmiş çam ağacının etrafında sarılıyordu. Şehir bayram coşkusuyla doluydu. O ise, ince bir ceket ve ev terlikleriyle, çantası karlara atılmış bir şekilde, merdivenlerde tek başına oturuyordu. Bunun gerçek olduğuna inanamıyordu. Ancak yüzünü yalayan keskin rüzgar ve buz gibi kar taneleri ona hatırlatıyordu: bu bir rüya değildi.
Defol! Bir daha seni görmek istemiyorum! diye bağırdı babası, ağır kapı gürültüyle yüzüne çarptı.
Peki ya annesi? Köşede sessizce duruyordu, omuzları çökmüş, yere bakıyordu. Tek bir kelime etmedi. Ona doğru bir adım bile atmadı. Sadece dudaklarını ısırdı ve arkasını döndü. Bu sessizlik, herhangi bir çığlıktan daha güçlüydü.
Emre Yılmaz, evin önündeki merdivenlerden indi. Karlar hemen ayaklarını ıslattı. Nereye gideceğini bilmeden yürüdü. Pencerelerden içeride çay içen, hediyeleşen, gülen insanlar görünüyordu. O ise, kimsenin istemediği biri olarak, kışın beyaz sessizliğinde kaybolup gitti.
İlk hafta nerede bulduysa orada uyudu: otobüs duraklarında, apartman boşluklarında, bodrumlarda. Her yerden kovuldu. Çöplerden bulduğuyla beslendi. Bir gün bir ekmek çaldı. Kötülük olsun diye değil, çaresizlikten.
Bir gün, bastonlu yaşlı bir adam onu bodrumda buldu. “Dayan,” dedi. “Dünya acımasız. Ama sen öyle olma.” Ve oradan ayrılırken arkasında bir konserve et bıraktı.
Emre bu sözleri kalbine yazdı.
Sonra hasta oldu. Ateş, titreme, sayıklamalar. Neredeyse ölecekti ki birisi onu karların arasından çekip çıkardı. Sosyal hizmet uzmanı Ayşe Kayaydı. Ona sarıldı ve fısıldadı: “Sakin ol. Artık yalnız değilsin.”
Bir yetiştirme yurduna yerleştirildi. Burası sıcaktı. Çorba kokusu ve umutla doluydu. Ayşe her gün gelirdi. Kitaplar getirirdi. Kendine güvenmeyi öğretirdi. “Hakların var,” derdi. “Hiçbir şeyin olmasa bile.”
O okudu. Dinledi. Ezberledi. Ve kendine söz verdi: bir gün, aynı kayıp durumda olanlara yardım edecekti.
Liseyi bitirdi. Üniversiteye girdi. Gündüzleri okuyor, geceleri yerleri silerek çalışıyordu. Şikayet etmedi. Pes etmedi. Avukat oldu. Şimdi evsiz, savunmasız, sesi çıkmayan insanlara yardım ediyordu.
Ve bir gün, yıllar sonra, ofisine iki kişi girdiyaşlı, bükülmüş bir adam ve beyaz saçlı bir kadın. Onları hemen tanıdı. Babası ve annesi. Onu bir kış gecesi sokağa atanlar.
Emre… affet bizi… diye fısıldadı babası.
O ise sessiz kaldı. İçinde hiçbir şey yoktu. Ne kin, ne acı. Sadece buz gibi bir berraklık.
Affetmek mümkün. Ama geri dönüş yok. Ben o gece sizin için öldüm. Siz de benim için.
Onlara kapıyı açtı.
Gidin. Ve bir daha gelmeyin.
Sonra işine döndü. Yeni bir dosyaya. Yardıma muhtaç bir çocuğa.
Çünkü karda çıplak ayakla durmanın ne demek olduğunu biliyordu. Ve o anda birinin sana “Yalnız değilsin” demesinin ne kadar önemli olduğunu da…
