27 Nisan 2025
Bugün evlenme planımızı iptal ettim. Evet, doğru duydunuz. Düğün tarihine iki hafta kala, uzun uzun konuştuğumuz, salonu seçtiğimiz, menüyü planladığımız bir anda her şey bir anda çöktü. Her şey eksiksiz hazırlanmıştı: Beşiktaştaki şık bir salon rezerve edilmişti, orkestra programını prova ediyordu, fotoğrafçı günün dakikasını dakikasına not almıştı, beyaz, sade gelinlik gardırobun en üst rafındaydıilk gördüğümde üzerimde hayal ettiğim o elbise. Hatta evleneceğimiz gün taşınacak, ışıklı ve sıcak bir daireyi bulmuştuk; İstanbulun Kadıköy semtinde, içi ferah bir apartmanda yeni bir hayat başlatacaktık.
Neden bu kararı aldım? Niçin her şeyi bir anda bıraktım? Çünkü damat adayı, Kerem Demir, aniden bana el kaldırma ihtimalini düşündü.
Yanlış anlamayın; biz dindar insanlarız. Mahremiyete ve tevazu kurallarına sadık kalıyoruz, birbirimize dokunmadan, saygı çerçevesinde, geleneklere uygun bir şekilde tanışıyoruz. Keremin dürüst, nazik ve destekleyici bir aile kuracak bir adam olacağına gerçekten inanmıştım.
Fakat bir gün, hazırlıkların getirdiği stresin ortasında, bir anda zincirini kırmış gibi bağırmaya başladı. Önce yüksek bir çığlık geldi; sesi, alışık olduğu sakin tonun tam tersiydi. Ardından, bir saniye içinde çarpıcı bir tokadı çarptı. O an gözlerim karardı, ağrısı gözlerime yansıdı.
Evet, yanlış duymadınız. O, örnek alınacak denilen, saygın bir üniversitenin mezunu, ciddi bir akademisyen, çevresinde herkesin konuştuğu bir entelektüel, bir anda beni iki hafta kala, düğün öncesi dövebilen bir adam oldu. Gerçek bir idealden bahsetmek ne mümkün
Kılıp sakladığı gerçek yüz ortaya çıktı. Belki de o yüz her zaman oradaydı, sadece dürüstlük, takva ve saygı maskesinin ardına gizlenmişti. Öfke anında gerçek kimliğini gösterdi ve maalesef o da koruyucu bir erkek değil, yıkıcı bir varlıktı.
Bir parça bile olsa, bu durumun gerçekleşmesinden bir nebze sevinç duyduğumu söyleyebilir miyim? Korkunç bir şey gibi geliyor, ama sanırım kendimi korudum. Evlilik öncesi bir canavarı görmüş olmak, bütün hayatını onun gölgesinde geçirmekten daha iyidir; her nefesini, her hareketini korkuya dönüştürmektense.
Ailemin bu iptal sonrası içinde bulunduğu durumları anlatmak kelimelere sığmaz. Bir fırtına gibi süren suçlamalar, sorular, komşular ve tanıdıklarla sürekli tartışmalar Tek söyleyebileceğim şey, çok zor bir dönemde olduğum. Parçalanmış hissediyorum. Terapiye ihtiyacım var. Bazen her şeyin son bulması, beni sonsuz bir uykuya götürmesi gerektiğini düşünmeden edemiyorum; bu acıyı bir daha hissetmemek için.
Destek beklemek yerine, aile içinde bir mahcup gibi görülmek, bizim aileyi mahveden sensin gibi bir bakışla karşılaşmak… Sanki ben her şeyi bozmuşum, sabrı benim üstümdeymiş gibi lanse ediliyorum. Suçlu olduğum hissiyle boğuşuyorum.
Ruhum binlerce ufak parçaya bölünmüş gibi. İçimde bir sis var; olaylar sanki benden ayrı bir dünyada yaşanıyor. En derin, en öz benliğimde bir yara açıyor; bazen kendimi yok olmayı, havada erimeyi, bu anlayış ve merhamet eksikliğiyle dolu dünyadan kaybolmayı hayal ediyorum.
Yine de bu satırları yazmak bir tesadüf değildi. İçinde bir mesaj var. Eğer düğün gününe bir gün kala, seçtiğin eşin kriz anlarında kendini kontrol edemediğini hissedersen eğer öfke patlamalarına yatkın olduğunu görürsen eğer bir gün elini sana kaldırma ihtimali varsa dur ve her şeyi iptal et. Sadece bir an için dur. Dur de.
Harcanan para miktarı ne olursa olsun,
İşin içine giren aile fertleri ne kadar hayal kırıklığına uğrarsa,
Komşular, akrabalar, arkadaşlar ne derse de…
Bir an bile olsa hayatını durdurmak, evlilik birinci gününden itibaren dövülmekle ve belki de ömrünün sonuna kadar bu dövülmeye maruz kalmak yerine daha mantıklı bir seçimdir.
Benim hakkımda ne söylemek istersen söyle. Merhamet beklemiyorum. Tek istediğim, dua etmeniz; iyileşmem için bir ışık tutmanız. Tekrar bütün hissetmek, bir gün tekrar tam olmak. Gelecekte gerçek bir aile kurabilmek; bütün kadınların hayalini kurduğu aile: sevgi yumuşak, korku değil; eliniz tutar, yumruk değil.
Belki bir gün yeniden aşka inanacağım.
