O zaman fark etti ki kayınvalidesi hasta, hastalığını herkesten saklıyor ama hâlâ beni, yani gelinini, düşünüyor. Böyle bir anda bile ona istikrar, gelecek, koruma sağlamayı düşünüyor. Peki ev ve takıları satmak yerine bir yardım isteyebilir miyiz?
Şahin, benim için güvenebileceğim birini müşteriye gönderirim. Bu işi kime teslim edeyim? dedi müdür, genç çalışanımıza dikkatle bakarak.
Emir Bey, dilediğiniz gibi. Ben memnun olurum diye gülümsedi Şebnem ve başını salladı.
Çoğu çalışan seyahat etmeyi sevmiyor, ofiste kalmayı tercih ediyor, ama Şebnem farklıydı. Her şeyi iyimserlikle karşılar, sorular sormadan her işe atılır ve hiç şikayet etmezdi. Hareket, hayat demektir diyerek müşteriye gittiğinde bile bunu tekrar ederdi. Kuryeci olmasa da müdürün bu talebinde bir zorluk görmezdi. Üstelik seyahatler için ekstra bir prim de alır; reddetmek ne demek ki?
O gün de istisna değildi. Günün sonuna doğru bir görev gelsede, Şebnemin morali bozulmadı. Tam tersine, kayınvalidesinin evinin hemen yanındaki adrese yönlendirildiğini hatırlayıp, ona bir çay ikram edip, tatlılar getirebileceğini düşündü. Oğlu Mertle birlikte çocuk odasını yenilemiş, ilk çocuğu bekliyorlardı. Şebnem hâlâ iki umutlu test çubuğu bekliyordu. Kendine gülümseyerek, hafif bir melodi mırıldanıp, belge yığınıyla asansöre bindi.
Ne kadar naif! Bunu yaparak yükselmek mi istiyor? diye fısıldadılar bazı meslektaşları, ona anlamlı bakışlar atarak. Seslerini kısarak konuşsalar da, Şebnem duymadı. Kendi kariyer yükselişi için koşuşturmayı düşünmüyordu. Bir yükseliş olursa, sadece hak ve yetkinlik üzerine olurdu.
Hayatı zor; güveni fazla, kırılgan gibi.
Şebnem bir an durakladı, bakmak ve cevap vermek istedi, ama vazgeçti. Küçük şeylerle sahne çıkarmaya ne gerek var? Ne düşündükleri onların sorunu; karakterimizi beğenmediler mi? O zaman sorun değil. Şebnem hayatından ve kendisinden memnundu. Nazikliği ve uzlaşmacılığı insanlarla kolayca iletişim kurmasını sağlardı, çatışmadan kaçınırdı. Bu, onun zayıf olduğu anlamına gelmezdi; gerektiğinde kendini savunabilirdi. Ama kavgaya girmek de ona göre değildi.
Müşteri şirketindeki işleri bitirince, Şebnem sevdiği fırıncılık ürünlerini aldı; meşhur kayısılı çörekleri, ve sessiz bir mahalleye doğru yol aldı. Ziyaretini önceden haber vermedi; sürpriz yapacaktı. Fatma Hanım genelde bu saatlerde evde olur, Şebnem de kadının sevinçle karşılayacağını düşünüyordu. Mert, evliliği ilk kez annesine tanıttığında, Fatma hemen Şebnemi evlat edindi gibi kabul etmişti. Hediyeler, ilgi, aile içi tartışmalarda destek kayınvalidesi her zaman yanındaydı. Hatta Şebnemin ailesiyle de dostça ilişkiler kurmuştu. Böyle bir kayınvalide kıskanılmaya değerdi. Şebnem her şeyi onunla konuşabildi; en gizli sırlarını bile. Anne, yerini tutmasa da, Fatma çok yakın bir dost haline gelmişti.
Tatlıları alıp, Şebnem eşine biraz gecikeceğini mesaj attı ve tanıdık bir sokaktan yürümeye başladı. Kayınvalidesinin evi, eski zamanlarda ailesi tarafından inşa edilmiş sağlam bir taş bina, sakin bir sokakta yer alıyordu. Kadın genç çiftlere buraya taşınmayı önerirdi, ama Şebnem dışarıdan işe gitmenin zor olacağını düşünerek tereddüt ederdi. Kendi evlerini merkeze ya da temiz havalı bir banliyöye kurmayı hayal ederlerdi; ama o henüz gelecek bir şeydi. Şimdilik, sahip olduklarını takdir etmek en önemlisi; iyi bir ev çok para ister, birikmesi zaman alır.
Kapı aralıktı, girişteki kapı da açıktı. Mutfaktan taze pişmiş ekmeğin kokusu geliyordu. Belki ev havalandırılıyor ya da misafir geliyor. Şebnem sessizce içeri girdi, hafif sesler duydu.
Operasyon için yakın zamanda yeterli param yok. Gençlerin borçlanmasını istemiyorum. Kendi başıma halledeceğim. Ücretli bir operasyona gireceğim, ne olursa olsun.
Allahım! Biraz para toplayalım mı? Vaz mı geçiyorsun? Hâlâ gençsin! Her şey bitene kadar izlenecek misin?
Ne yapalım… Kader karar versin. Tek istediğim mirası halletmek. Evi Şebneme bağışlamak istiyorum. Mertle her şey yolunda, ama erkekler değişken. Ben de bir zamanlar eşimin başka birini bulacağını düşündüm ve çocuğumla sokakta kalacaktım. O zamanlar nasıl hayatta kalmıştım hatırlıyor musun? Şebnemin böyle bir şey yaşamamasını istiyorum. Ailesi var, onlardan destek alacak, ama ben de ona bir dayanışma bırakmak istiyorum. Evi, aile takılarını bağışlayacağım. Çocuk doğunca, bir köşesi olsun diye. Oğlumun geleceğine güveniyorum; kadınları kırmak ise çok kolay. Kötü düşünmek istemiyorum ama önlem almak lazım. Ona güvenli bir ortam sunmak istiyorum.
Şebnemin gözlerinden bir damla yaş süzüldü; kalbi sıkıştı. Anladı ki, kayınvalidesi hastaydı, hastalığını gizliyordu ama hâlâ gelinine düşündürüyordu: ona istikrar, gelecek, koruma sağlamak. Ev ve takıları satmak yerine sadece bir yardım isteyebilirdik. Neden onlarla yaşamaya taşınmasın? Birlikte bir şeyler bulurlardı! Aklı karışıktı, düşünceler çarpışıyordu. Nasıl evden çıktı, nasıl bir köşeye geldiğini hatırlamıyordu. İçeri girmekte zorlanıyor, bir şey olmadığını göstermeye çalışıyordu. Her nefes zor, göğsü bir çember gibi sıkışıyordu. Kayınvalidesinin durumunun ciddiyetini tam bilmiyordu, Oğul Merti erken uyarmak istemedi. Ama belirsizlik de dayanılmazdı.
Dar bir sokakta yürürken, Fatma Hanımın yakın arkadaşlarından Ayşe Hanımı gördü. Kadın otobüs durağına doğru, başını çökük, omuzlarını ağır bir yük gibi taşıyarak yürüyordu. Şebnem yaklaştı, heyecanını gizleyerek gerçeği anlatmasını istedi. Ayşe önce tereddüt etti, ama Şebnemin gözlerindeki samimi endişeyi gördükten sonra açıldı. Kimseye söylemeyeceğim, dedi, özellikle sana. Ayşe, hastalığı, tedavi süresini, operasyondaki masrafları ve bekleme listesini anlattı. Her şey zamanla yarışıyordu; ne kadar erken başlarsa, iyileşme şansı o kadar artacaktı.
Şebnem eve döndü, Merte her şeyi anlattı. Mertin tepkisi şoktu; beyazladı, dondu, ardından hızla ayağa kalktı. O gece arkadaşlarını aradı, borç isteyip, çözüm bulmaya çalıştı. Ertesi gün bankalara gitti, kredi başvurusunda bulundu. Şebnem, anneannesine durumu anlattı; onlar da tereddüt etmeden yardım teklif etti. Ayşe Hanım da tanıdıklarından bağış topladı. Bir hafta içinde, inanılmaz bir hızla, operasyon için gereken para toplandı. Kimse geri ödemeyi düşünmedi; Hayatta kalması yeter, dediler. Fatma Hanım, Şebnemle evin bağışını konuşmak için telefon etti; konuşma başka bir yöne dönmüşti bile.
Şebnem yalnız gelmedi; Mert ve Ayşe Hanım da yanındaydı. Kayınvalidesine para dolu bir zarf verdiler. Kadın önce Ayşeye, sonra paraya baktı ve gözyaşlarına boğuldu.
Sana kimseye söylemememi söylemiştim
Ben ne? Mahalleye duyurmadım mı? diye bağırdı Ayşe, sinirlenerek. Bu senin gelinin beni otobüs durağında yakalaması! Her şeyi duydu ve vazgeçmeye niyeti yok. Bir ömür boyu dostuz, seni yalnız bırakmayız! Sen çok değerlisin. Kendini suçlamayı bırak, hastaneye git ve operasyona kaydol. Seni kaybetmek istemiyoruz!
Fatma Hanım ağladı, bir çocuğun gibi. Mert, annesini sararak, bir daha böyle gizli kalmaması için söz verdi. Bu sadece senin değil, bütün ailenin meselesi, dedi. Şebnem, kayınvalidesine hafifçe dokunarak, Sen de bizim gibi bu hastalığı gizleseydin, ne yapardık? diye sordu.
Biz bir aileyiz, diye ekledi Fatma. En değerli şey yaşam, sağlık, nefes almak, gülmek. Diğer her şey gelir. Endişelenme, operasyon zamanında olacak, her şey güzel olacak.
Operasyon başarılı geçti, doktorlar umut verici bir prognoz verdi; tehlike geçti. Şebnem hastaneye sık sık gidiyordu: bazen Mertle, bazen annesiyle, bazen Ayşe Hanımla. Hastaneden taburcu olmadan birkaç gün önce mutlu bir haber verdi: hamile olduğunu.
Hemen iyileşin, dedi gülümseyerek. Bir torun ya da torunçuk yakında geliyor. Bize bu çocuğu büyütmede yardımcı olmanız lazım.
Fatma Hanım çok duygulandı. Oğlunun eşini ne kadar şanslı bulduğunu fark etti. Başka bir anne olsa, belki kayıtsız kalırdı; ama Şebnem hayatı için savaşmaya hazırdı. Şebnemin ailesi garajı satıp, bu parayı bağışa ekledi; Fatma minnettardı. Kadın bir gün bu iyiliği karşılıksız bırakmayacağını, bir iyilikle ödeyeceğini düşündü. Şebnem artık sadece bir gelin değildi; bir kız çocuğu gibiydi.
Çok şanslıyım ki Mert seni seçti, dedi Fatma, Şebnemin elini tutarak. Kalbin en sıcak, hayatımda gördüğüm en güzel şey.
Şebnem başka şeyler düşündü. İlişkilerin temeli karşılıklılıktır; biri iyilik yapınca, diğeri de aynı iyiliği karşılıyorsa, bağlar güçlenir. Kayınvalidesi soğuk, kıskanç, aşağılayıcı olsa, aynı sıcaklığı sunar mıydı? İyi bir kalp sürekli negatiflik taşıyamaz.
Fatma, Her ihtimale karşı evin bağışını Şebneme yapmaya ısrar etti. Şebnemin onu bir gün sokakta atıp atmayacağına inancı yoktu; kalan her şey zamanla belirlenecek. Şimdiki en önemli şey iyileşmek, güç toplamak; önlerinde yeni bir aşama, bir bebek, ortak bir gelecek vardı.
Şebnem o günü sık sık hatırlıyor. Seyahatten vazgeçseydi, kayınvalidesinin kapısını çalmazsa, ne olurdu? Belki farklı bir son olurdu. Belki tesadüf yoktur; her adım bizi varılacak yere götürür.
