**Yaşlılıkta boşandım, eş aradım ama hayatımı değiştiren bir yanıt aldım**
Altmış sekiz yaşında boşanmak, romantik bir jest ya da orta yaş krizinin bir yansıması değildi. Aslında kırk yıldır evli olduğum, sadece evi değil, akşam yemeklerinde birbirine bakan boş bakışları ve söylenmemiş tüm sessizlikleri paylaştığım kadını kaybettiğimi kabul etmekti. Ben Esteban, Toledolu bir adamım ve yalnızlıkla başlayan yolculuğum, beklenmedik bir aydınlanmayla sona erdi.
Lola ile neredeyse bütün hayatımızı birlikte geçirdik. Yirmi yaşında, 1970lerin İspanyasında evlendik. Başta aşk vardı: meydandaki bankta öpücükler, akşamüstü uzun sohbetler, ortak hayaller. Sonra her şey silikleşti. Önce çocuklar, sonra ipotekler, iş, yorgunluk, rutin Konuşmalar, mutfakta kısa mesajlara dönüştü: Elektriği ödedin mi?, Fatura nerede?, Tuz kalmadı.
Sabahları ona bakınca karımı değil, yorgun bir komşuyu görür oldum. Muhtemelen ben de ona aynı şekilde görünüyordum. Artık yan yana, ama ayrı bir hayat yaşıyorduk. Gururlu ve inatçı bir adam olarak bir gün kendime şöyle dedim: Bir şans daha hak ediyorum. Yeni bir nefes, taze bir hava. Ve boşanmaya karar verdim.
Lola direniş göstermedi. Tek yaptığı, sandalyeye oturup pencereye bakarak şöyle demek oldu:
Tamam. Ne istersen yap. Artık kavga etmek istemiyorum.
Gittiğimde başlangıçta özgür hissettim; üzerimdeki bir ağırlığı atmış gibi. Yatakta diğer tarafta uyuyordum, bir kedi sahiplendim, sabah kahvelerimi balkonda içiyordum. Fakat bir süre sonra boşluk kapladı beni. Ev çok sessizleşti, yemekler tadını yitirdi, hayat tekdüzeyleşti.
Böyle bir boşluğu doldurmak için aklıma parlak bir fikir geldi: bana yardımcı olacak bir kadın bulmak. Lola gibi; yemek yapan, temizlik yapan, sohbet eden birini. Belki biraz daha genç, elli yaşının üstünde, deneyimli, iyi kalpli birisini. Belki dul bir kadın. İsteklerim çok da fazla değildi. Şöyle düşündüm: Ben kötü bir eşleşme değilim; kendime bakarım, bir dairem var, emekli oldum. Neden olmaz?
Aramaya başladım. Komşularla konuştum, tanıdıklara ima ettim. Sonra da yerel gazeteye bir ilan verdim. Kısa ve net: 68 yaşında erkek, konukseverlik ve ev işleri için kadın arıyor. İyi koşullar, konaklama ve bakım sağlanıyor.
İlan, hayatımın akışını değiştirdi. Üç gün sonra tek bir mektup aldım; ama ellerim titredi.
«Estimado Esteban:
¿De verdad cree que una mujer en los años veinte del siglo XXI existe solo para lavar calcetines y freír croquetas? No vivimos en el siglo XIX.
Usted no busca una compañera, una persona con alma y deseos, sino una empleada del hogar gratis con un toque romántico.
Quizá debería aprender primero a cuidarse solo, cocinar su propia comida y mantener su casa en orden.
Atentamente,
Una mujer que no busca un señorito con un trapo en la mano».
Mektubu defalarca okudum. İlk başta öfkeyle çarptım. Nasıl kibirli birine? Kim böyle bir hak iddia eder? Ben kimseyi sömürmek istemiyorum! Sadece sıcak bir ev, kadının dokunuşu
Sonra düşündüm: Belki de haklıydı. Bilmeksizin, hayatı bana kolaylaştıracak birini beklemek yerine, kendim inşa etmeyi öğrenmiyor muyum?
Temelden başladım. Çorba yapmayı öğrendim, ardından patatesli bir turt. YouTubeda bir yemek kanalı takip ettim, alışveriş listesi yapıp mağazaya gittim, gömleklerimi ütüledim. Başta beceriksiz ve garip hissettim ama zamanla bu bir zorunluluk değil, yaşam tarzı oldu. Benim seçtiğim bir yol.
Mektubu çerçeveletip mutfağa astım. Bir hatırlatma: Kendini önce kurtarmazsan, başkalarından kaçınılmaz bir kurtuluş bekleme.
Üç ay geçti. Tek başıma yaşıyorum ama ev artık yemek kokusuyla dolu. Balkonda eklediğim begonviller var. Pazar günleri Lolanın elinden kalma elmalı turtu yapıyorum. Bazen düşünüyorum: Bir dilim ona götürsem. Kırk yıl boyunca sadece eş olmakla kalmayıp, birinin yanında bir insan olmanın ne demek olduğunu ilk kez anladım.
Şimdi biri bana yeniden evlenmek ister miyim diye sorarsa, hayır diye cevap veririm. Ancak bir gün bir kadın meydandaki bankta yanımda oturur, bir efendi aramayan, sadece sohbet eden bir kadın olursa, konuşurum. Sadece artık farklı bir adam olarak.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
