Gelinim bana mesafe koymak istedi Sonra bir gün aniden yardım için aradı
Oğlum evlendikten sonra, onları mümkün olduğunca sık ziyaret ettim. Hiç boş gitmedim her seferinde lezzetli yemekler yaptım, tatlılar götürdüm, kekler pişirdim. Gelinim yemeklerimi övgüyle karşılardı, hep ilk o tadardı. Aramızda sıcak, samimi bir bağ olduğunu düşünüyordum. Onlara faydalı olabildiğim, yanlarında olabildiğim için içten mutluydum. En önemlisi, hayatlarında bir yabancı değil, aileden biri gibi karşılanıyordum.
Ama bir gün her şey değişti. Yine uğramıştım, evde yalnızca o vardı. Her zamanki gibi bir fincan kahve içtik. Ama hemen hissettim bakışları gergindi, sanki bir şey söylemek istiyor ama cesaret edemiyordu. Sonunda konuştuğunda ise, sözleri yüreğime bıçak gibi saplandı.
“Biraz daha seyrek gelseniz daha iyi olur Murat sizi yalnız ziyaret etsin,” dedi gözlerini kaçırarak.
Bunu hiç beklemiyordum. Sesi soğuktu, gözlerinde ise öfke mi vardı? Emin olamadım. O günden sonra gitmedim. Günlük hayatlarından çekildim, rahatsız etmemek için. Oğlum artık bizi yalnız ziyaret ediyordu. Gelinim bir daha kapımızı çalmadı.
Sessiz kaldım. Kimseye şikayet etmedim. Ama içimde derin bir yara vardı. Nerede hata yapmıştım? Sadece yardım etmek istemiştim Hayatım boyunca ailede huzuru korumaya çalışmıştım. Şimdiyse varlığım bir yük olmuştu. İstenmediğini bilmek acı veriyordu.
Zaman geçti. Torunumuz doğdu uzun zamandır beklediğimiz bebek. Eşimle ben çok sevindik. Yine de kendimizi geri çektik: Sadece davet edildiğimizde gittik, çocuğu gezmeye çıkardık, ayak altında dolaşmamak için. Görünmez olmaya çabaladık.
Sonra bir gün telefon çaldı. Gelinim. Sessiz, neredeyse resmi bir sesle konuştu:
“Bugün çocuğa bakabilir misiniz? Acilen dışarı çıkmam gerekiyor.”
Sormuyordu, sadece haber veriyordu. Sanki bu fırsata biz onlardan daha çok ihtiyaç duyuyormuşuz gibi. Oysa daha yeni bana uzak durmamı söylemişti
Ne yapacağımı uzun uzun düşündüm. Gururum “Hayır de,” diyordu. Aklımsa, “Bu senin şansın,” diye fısıldadı. Onun için değil torunum için. Murat için. Aile huzuru için. Ama farklı cevapladım:
“Bize getirseniz daha iyi olur. Davetsiz gelmemizi istemiyordunuz. Sizin alanınıza girmek istemem.”
Sustu. Ama birkaç saniye sonra kabul etti. Çocuğu getirdi. Eşim ve benim için bir bayram gibiydi. Oynadık, güldük, gezmeye çıktık zaman su gibi aktı. Torun sahibi olmak ne büyük mutluluk! Ama içimde bir burukluk kaldı. Şimdi nasıl davranmalıydım?
Mesafeli mi durmalıydım? Onun adım atmasını mı beklemeliydim? Yoksa akıllı olup kırgınlığı aşmalı mıydım? Torunum için her şeye hazırdım. Affetmeye, incitici sözleri görmezden gelmeye, yeniden denemeye
Ama onlar beni istiyor mu ki? O istiyor mu?
Bilmiyorum, yıllarca emekle kurulan bir bağın nasıl bir anda yıkılabileceğini anlıyor mu. Ve onu tekrar parça parça inşa etmenin ne kadar zor olduğunu
