Erkek eşim Ahmet, iki yıl önce bana Seni o kadar tahmin edilebilir bir şekilde yaşıyorum ki sıkıldım dedi. O anı bir daha asla unutamayacağım. Ahmet bizim hayatımızı sıkıcı bulsa da, ben onunla mutlu olduğumu düşünüyordum. Sabahları erken uyanır, kahvaltımı yapar, egzersiz yapar ve işe hazırlanırdım. İlk işim Ahmeti işe göndermek, çünkü o da erken çıkardı; sonra kendi hazırlıklarımı tamamlardım. Tüm öğünleri evde hazırlardık; kendime ve Ahmete ikindi çayı koymak için kavanozlara bir şeyler doldururdum. Akşam eve dönerken marketten bir şeyler alır, ardından yemek pişirir, evi temizler ve çamaşır yıkardım. Yatmadan önce bir film izler, sonra uyuklardık.
Böyle bir düzenin doğru olduğuna emindim. Her şey kusursuzdu: Ahmet bakımlı, karnı tok, evde temizlik ve konfor hakimdi. Ne isteyebilirdim ki? Her cumartesi evin büyük bir temizlikle dolaşır, lezzetli bir börek yapar, misafirleri davet eder ya da dışarı çıkar, şehrin kafelerinde vakit geçirirdik. Pazar günleri ise ebeveynlerimizi ziyaret eder, yarım gün bir evde, diğer yarım gün diğer evde olur, onlarla sohbet eder, yardımcı olur ve onlarla geçirilen zamanın tadını çıkarırdık.
Akşamları evde dinlenir, hiç tartışmaz, bağırmazdık; evimiz huzur ve sükunetle doluydu. Fakat bir gün Ahmet ansızın Senden sıkıldım dedi. Saatlerce memnuniyetsizliğini, keyifli bir hayat süren arkadaşlarından örnekler vererek anlattı. Biz hiç kavga etmezken, onlar eğleniyor, hayatlarından zevk alıyor! dedi ve o akşam evden çıktı.
Ben yaşam tarzımızdan memnundum, hiçbir şeyi değiştirmek istemiyordum. Yine de Ahmetin mutluluğu için her şeyi yapmaya hazırım diyordum. Önce dış görünüşümde bir değişiklik yapmaya karar verdim. Gardırobumdaki eski kıyafetleri ayırdım, tasarruf ettiğimiz parayla (ev alımı için biriktirdiğimiz 50000TL) yeni elbiseler aldım, saçlarımı kısa kestim ve rengini değiştirdim. Kimi zaman sıkıcı görünmekten vazgeçmek istedim. Ardından yeni bir iş buldum; sıradan bir ofis işi yerine etkinlik organizasyonu yapmaya başladım. Bu iş sayesinde pek çok farklı eğlence ve kültürle tanıştım.
Bir hafta sonra Ahmet geri döndü ve gördüklerine şaşırdı. O günden itibaren ona hayatımızı kökten değiştireceğimize söz verdim. Ve gerçekten de öyle oldu. Artık evde pek vakit geçirmiyorduk; sürekli hareket halindeydik, yeni insanlarla tanışıyor, farklı şehirlerde kamp yapıyor, bisiklete binebiliyor, kano ile denize açılıyor, arkadaş evlerine gidip geliyorduk. Akşamları kulüplere, restoranlara, barlara ya da bir arkadaşın evine uğruyor, hafta sonları ise bir başka şehirdeki bir köye kaçıyorduk.
Birkaç ay süren bu dinamik yaşamın ardından Ahmet birden huzur ve sakinlik istediğini, sadece evde oturup eski yemeklerimiz ve benim pişirdiğim tatlıları özlediğini söyledi. Artık mutfakta duracak zamanım kalmamıştı; değişim o kadar büyük olmuştu ki Ahmet artık benimle vakit geçirmeyi özlemiyordu.
Bir hafta daha sonra Ahmet, bu tempolu hayata ayak uyduramadığını, eski sakin günlere, evdeki sakin akşamlara, ebeveynlerimizin yanına gidip taze ev yemekleri yemeye dönmek istediğini duyurdu. Ancak ben artık o sade yaşama ilgi duymuyordum. Yetişkin sorumluluklarına alışmıştım ve geriye dönmek istemiyordum; yeni yaşam tarzım beni mutlu ediyordu. Ahmet her şeyi eski haline getirelim dediğinde evde büyük bir tartışma çıktı.
Sonunda Ahmet eşyalarını toplamaya başladı, komşularımıza ve polise haber verdi. Kırılan tabaklar, gürültülü tartışmalar ve dağınık bir ev; Ahmet annesine döndü ve umut etti ki bir gün evine geri dönüp beni eskisi gibi bulsun. Ama bu gerçekçi bir beklenti değildi; film karakterleri gibi bir anda değişemezdik. Ahmet eve geldiğinde masada boş bir kağıt buldu; içinde Artık sıkıldım, birlikte yaşayamayacağız yazıyordu.
Bu hikaye bana şunu öğretti: Bir ilişki ya da yaşam tarzı, tek taraflı bir çaba ile sürdürülemez. Değişim bir çiftin ortak kararı olmalı; aksi takdirde birinin mutluluğu, diğerinin özgürlüğünü gölgede bırakır. Gerçek mutluluk, iki kişinin de kendi kimliklerini koruyarak birlikte yol alabildiği bir dengeyle mümkündür.
