Annem emekli, birikimleri de var; fakat kredi kartı borcumu ödemek yerine parasını Avrupa seyahatlerine ve Akdeniz’de gemi turlarına harcıyor.
İşsiz kaldığım ve kredi kartımda borçlar birikince, her zaman en büyük destekçim olan anneme güvenmek istedim. Fakat beklediğim destek gerçekte farklı bir yüz gösterdi. Annemi ömrünün boyunca titizlikle biriktirdiği tasarruflarıyla artık keyifli bir yaşam sürmeye karar vermişti.
Sosyal medyada kendini Avrupa şehirlerinde gülümseyen pozları ve deniz kenarında gün batımında içtiği kokteyllerle paylaştığını görüyorum. Bu arada ben ay sonunu getirebilmek için harcamalarla mücadele edip bankaların aramalarından kaçınıyordum.
Bir akşam onunla yüzleşmeye karar verdim.
Anne, dedim, birikimin olduğunu biliyorum. Bu borcu ödeyebilmem için bana yardım eder miydin? Zor bir dönemden geçiyorum.
O sakin bir şekilde bardağını kaldırıp yanıtladı:
Canım, bütün hayatım boyunca çok çalıştım, biriktirdim ve senin ihtiyaçların için lükslerden vazgeçtim. Şimdi ise dünyayı gezme fırsatını buldum, bu yüzden finansal hatalarını benim mutluluğumun önüne koymamı mı bekliyorsun?
Boğazımda bir düğüm hissettim.
Seni seviyorum ama emekliliğimi evde oturup sana yardım ederken geçirmeye niyetli değilim diye ekledi. Artık büyüksün, kendine yetmen gerekiyor.
Sözleri acıtsa da beni düşündürdü. Finansal olarak yanıt bulmak istediğimde, annemin de hak ettiği bir hayatı ve birikimlerinin tadını çıkarma hakkı olduğunu anladım.
Belki de sorumluluğu üstlenip, kendi yolumu bulma zamanı gelmiştir; onun mutluluğu benim sorunlarıma bağlı olmamalı.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
